W ramach wstępu należy potwierdzić fakt, że silniki elektryczne odgrywają integralną rolę we współczesnym świecie, napędzając wszystko, od urządzeń gospodarstwa domowego po maszyny przemysłowe. Chociaż istnieje wiele rodzajów silników elektrycznych, silnik prądu przemiennego (AC) wyróżnia się jako jeden z najważniejszych wynalazków w tej dziedzinie. Silnik prądu przemiennego utorował drogę szerokiemu wachlarzowi zastosowań i zrewolucjonizował sposób, w jaki wykorzystujemy i wykorzystujemy energię elektryczną. Przełom nastąpił wraz z opracowaniem silnika indukcyjnego prądu przemiennego, koncepcji, którą po raz pierwszy przewidział Galileo Ferraris, włoski fizyk i inżynier. W 1888 roku Ferraris opublikował artykuł opisujący teorię i konstrukcję silników prądu przemiennego opartych na wirującym polu magnetycznym. Jego praca położyła podwaliny pod przyszły rozwój silników prądu przemiennego.
Fascynacja Tesli elektrycznością i magnetyzmem skłoniła go do szeroko zakrojonych eksperymentów z prądem przemiennym. Dostrzegł ograniczenia silników prądu stałego i ogromny potencjał prądu przemiennego w przesyłaniu energii elektrycznej na duże odległości. Tesla wierzył, że prąd przemienny ma potencjał zrewolucjonizowania sposobu wytwarzania i wykorzystywania energii elektrycznej. Pod koniec lat 80. XIX wieku Tesla zaprojektował i zbudował pierwszy praktyczny silnik indukcyjny prądu przemiennego. Jego konstrukcja wykorzystywała układ wielofazowy, który obejmował wiele faz prądu przemiennego. Pozwoliło to na uzyskanie wydajniejszego i mocniejszego silnika w porównaniu z poprzednimi konstrukcjami jednofazowymi. Silnik prądu przemiennego Tesli był nie tylko bardziej wydajny, ale także mógł pracować przy wyższych napięciach, co czyniło go odpowiednim do przesyłu energii na duże odległości. Było to przełomowe osiągnięcie w czasach, gdy dominowały systemy zasilania prądem stałym.
W 1888 roku Tesla złożył patent na swój silnik prądu przemiennego, kładąc podwaliny pod jego powszechne zastosowanie i komercjalizację. Jednak napotkał poważne trudności w pozyskaniu finansowania i wsparcia dla swoich systemów zasilania prądem przemiennym. Thomas Edison, zwolennik zasilania prądem stałym, był jednym z głównych rywali Tesli i zagorzałych krytyków.
Silnik indukcyjny prądu przemiennego działa na zasadzie indukcji elektromagnetycznej, podobnie jak wcześniejsze odkrycia Faradaya. Składa się z dwóch głównych elementów: nieruchomego stojana i obracającego się wirnika. Stojan zawiera zestaw cewek, przez które przepływa prąd przemienny, generując wirujące pole magnetyczne. To wirujące pole magnetyczne indukuje prądy w wirniku, powodując jego obrót.
Jedną z kluczowych zalet silnika indukcyjnego jest jego prostota i trwałość. Brak szczotek i komutatorów eliminuje zużycie i zmniejsza wymagania konserwacyjne, co czyni go niezawodnym i trwałym silnikiem. Co więcej, silnik indukcyjny charakteryzuje się wysoką sprawnością dzięki swojej konstrukcji. Wirnik obraca się z nieco mniejszą prędkością niż wirujące pole magnetyczne stojana, co powoduje ruch względny, który indukuje prądy w uzwojeniach wirnika. Ta interakcja zapewnia płynny i efektywny transfer energii, co przekłada się na wysoką sprawność silnika.
Dzięki postępowi technologicznemu silnik indukcyjny stale ewoluuje. Systemy napędów o zmiennej częstotliwości (VFD) umożliwiają precyzyjną kontrolę prędkości obrotowej silnika i poprawiają efektywność energetyczną. Ponadto, postęp w materiałach i projektowaniu doprowadził do opracowania wysokosprawnych silników indukcyjnych, co dodatkowo zmniejsza zużycie energii. Silnik indukcyjny pozostaje integralną częścią naszego codziennego życia, napędzając urządzenia i maszyny, na których polegamy. Jego prostota, niezawodność i wydajność czynią go niezbędnym elementem w świecie silników elektrycznych.
UWAGA
Tu muszę się przyznać bez bicia, że moją analizę patentowa z zakresu silników AC musiałem poprzedzić przypomnieniem sobie zasady generacji prądu zmiennego, ponieważ w kolejnych patentach z tego zakresu istnieje powiązanie konstrukcji silnika AC z generatorem prądu zmiennego, który stanowi źródło napięć zasilający w/w silnik. Mam nadzieję , że przedstawienia uproszczonego diagramu generatora AC pozwoli lepiej zrozumieć istotę dalej cytowanych historycznych patentów z tej dziedziny.
Po krótkim wstępie można przejść do omówienia dwóch historycznych patentów z dziedziny silników indukcyjnych AC.
US381969 Electro-magnetic motor, Tesla, Data patentu: 1.05.1888
Silnik jest uzwojony cewkami tworzącymi niezależne obwody zasilające albo na tworniku, albo na statorze, albo na obu (dla niniejszych celów wystarczające jest rozważenie przypadku, w którym cewki znajdują się wyłącznie na tworniku- wirniku), a cewki te są połączone z odpowiednimi obwodami generatora prądu przemiennego.
Twornik – uzwojenie silnika elektrycznego lub prądnicy, w którym indukuje się siła elektromotoryczna na skutek względnego ruchu tego uzwojenia i pola magnetycznego wytworzonego przez odrębne uzwojenie wzbudzenia. W tworniku zachodzi przemiana energii elektrycznej na mechaniczną (silnik) lub mechanicznej na elektryczną (prądnica). Twornik może być umieszczony w wirniku lub stojanie, w zależności od rodzaju maszyny. W przypadku gdy twornik znajduje się w wirniku, energia elektryczna jest do niego doprowadzana (bądź odprowadzana) za pomocą komutatora i szczotek.
W wyniku tego prądy o naprzemiennie przeciwnych kierunkach przepływają przez cewki zasilające silnika w taki sposób, że powodują postępujące przesunięcie lub obrót biegunów magnetycznych twornika.
Ten ruch biegunów twornika ma oczywiście tendencję do obracania twornika w kierunku przeciwnym do tego, w którym odbywa się ruch biegunów, ze względu na siłę przyciągania między wspomnianymi biegunami a magnesami rotora, a prędkość obrotowa wzrasta od początku, aż zrówna się z generatorem, zakładając, że zarówno silnik, jak i generator są podobne.
Gdy bieguny twornika zostaną przesunięte w kierunku przeciwnym do kierunku obrotu twornika, będzie oczywiste, że gdy osiągnięta zostanie normalna prędkość, bieguny twornika przyjmą stałe położenie względem magnesu statora , co w konsekwencji magnesy polowe będą zasilane przez indukcję magnetyczną, wykazując dwa różne bieguny, po jednym w każdym z biegunów. Jednakże podczas uruchamiania silnika, prędkość twornika jest stosunkowo mała, więc bieguny poddawane są szybkiemu odwróceniu polaryzacji magnetycznej; ale wraz ze wzrostem prędkości te odwrócenia stają się coraz rzadsze i ostatecznie ustają, gdy ruch twornika staje się zsynchronizowany z ruchem generatora. W takim przypadku rdzenie statora i nabiegunniki silnika stają się magnesem, ale tylko na drodze indukcji.
Rys. 1 przedstawia widok z boku mojego ulepszonego silnika. Rys. 2 przedstawia częściowo poziomy przekrój środkowy, a Rys. 3 przedstawia schemat silnika i generatora połączonych w celu uruchomienia.
Niech A, A na Rys. 1 reprezentują ramiona lub nabiegunniki magnesu polowego, wokół których nawinięte są cewki B, B, włączone do obwodu generatora prądu ciągłego C, który jest przystosowany do przekazywania magnetyzmu wspomnianym biegunom w standardowy sposób. D, D’ to dwie niezależne cewki nawinięte na odpowiedni cylindryczny lub równoważny rdzeń wirnika, który, podobnie jak wszystkie inne używane w podobny sposób, powinien być rozdzielony lub podzielony na naprzemienne części magnetyczne i izolacyjne w standardowy sposób. Wirnik ten jest zamontowany na niemagnetycznych poprzeczkach E E, przymocowanych do biegunów magnesu polowego. Zaciski cewek wirnika D D’ są połączone z izolowanymi, ślizgowymi pierścieniami stykowymi a a b b, osadzonymi na wale wirnika, a szczotki c c’ opierają się na tych pierścieniach, przekazując do cewek prądy zasilające silnik. Generator do napędzania tego silnika ma lub może mieć dokładnie taką samą konstrukcję i dla ułatwienia oznaczono na rys. 3 jego części w następujący sposób: F F – magnesy polowe, zasilane ciągłym prądem płynącym w ich cewkach polowych G G; H H’ – cewki osadzone na cylindrycznym wirniku; d d e e – pierścienie cierne lub zbiorcze, osadzone na wale wirnika i tworzące zaciski cewek wirnika; oraz f f’ – szczotki zbiorcze, które przekazują prądy wytwarzane w cewkach wirnika do dwóch obwodów g, g’, które łączą generatory z silnikiem. Działanie tego układu będzie zrozumiałe z powyższego. Działanie generatora, powodując stopniowe przesuwanie biegunów w tworniku, wprawia go w ruch obrotowy w kierunku przeciwnym do kierunku ruchu biegunów. Jeśli zatem prąd ciągły zostanie skierowany przez cewki wzbudzenia, tak aby silnie wzbudzić magnes A A, prędkość silnika, zależna od prędkości generatora, nie wzrośnie, ale moc, która powoduje jego obrót, wzrośnie proporcjonalnie do energii dostarczanej przez cewki B B. Charakterystyczną cechą tego silnika jest to, że jego kierunek obrotu nie jest odwracany poprzez odwrócenie kierunku prądu płynącego przez cewki wzbudzenia, ponieważ kierunek obrotu nie zależy od biegunowości pola, ale od kierunku, w którym przesuwane są bieguny twornika. Aby odwrócić silnik, należy odwrócić połączenia jednego z obwodów g, g’. Odkryłem, że jeśli magnes pola silnika zostanie silnie pobudzony przez jego cewki B B i obwody przez cewki wirnika zamknięte, zakładając, że generator pracuje z określoną prędkością, silnik nie uruchomi się; ale jeśli pole zostanie tylko nieznacznie pobudzone lub ogólnie w takim stanie, że wpływ magnetyczny wirnika ma przewagę w określaniu jego stanu magnetycznego, silnik uruchomi się i przy wystarczającym prądzie osiągnie maksymalną lub normalną prędkość. Z tego powodu pożądane jest, aby na początku i aż do osiągnięcia przez silnik normalnej prędkości lub prawie do niej, obwód pola był otwarty lub aby przepuszczał przez niego tylko niewielki prąd. Odkryłem jednak, że jeśli pola zarówno generatora, jak i silnika zostaną silnie pobudzone, to uruchomienie generatora uruchamia silnik, a prędkość silnika wzrasta synchronicznie z generatorem. Silniki zbudowane i eksploatowane na tej zasadzie utrzymują niemal tę samą prędkość dla wszystkich obciążeń w ich normalnych granicach roboczych; W praktyce jeśli silnik zostanie przeciążony do takiego stopnia, że jego prędkość obrotowa zostanie ograniczona, prędkość generatora, o ile jego moc napędowa nie jest zbyt duża, maleje synchronicznie z prędkością silnika. W innych zastosowaniach można zmieniać konstrukcję tych lub podobnych silników w pewien dobrze znany sposób – na przykład poprzez obrót pola wokół nieruchomego twornika lub obracanie przewodników w polu; co jest możliwe do zbudowania przez osobę biegłą w tej dziedzinie. Obecna wersja silnika jest tania, prosta, niezawodna i łatwa w utrzymaniu. Do działania wymaga najprostszego typu generatora, a przy prawidłowej konstrukcji charakteryzuje się wysoką sprawnością.
CH1885A Neuerung in der Schaltung von Wechselstrom-Generatoren und –Motoren. MICHAEL VON DOLIVO-DOBROWOLSKY, Data patentu: 8.01.1890.
Przedmiotem patentu jest generatorach prądu przemiennego, który charakteryzuje się połączeniem trzech lub więcej cewek lub grup cewek, połączonych równolegle lub szeregowo, oraz takiej samej liczby przewodów połączonych z tymi cewkami lub grupami cewek oraz ze sobą w taki sposób, że każdy przewód tworzy obwód z każdym z pozostałych przewodów i jedną lub kilkoma cewkami lub grupami cewek;
Niniejszy wynalazek dotyczy metody opracowanej przez profesora Ferrarisa w Turynie, polegającej na wprawianiu wirnika silnika elektrycznego w ruch poprzez ciągłe przesuwanie osi pola magnetycznego silnika za pomocą dwóch lub więcej prądów przemiennych, których fazy następują po sobie i wprawianie go w ten sposób w ruch obrotowy.
Fig. 1-4 przedstawiają cewki obu maszyn połączonych równolegle, a każdy z tych rysunków służy zilustrowaniu stanu i kierunku prądów generowanych przez obrót wirnika E. Fig. 5 i 6 przedstawiają te same maszyny z cewkami połączonymi szeregowo. Zgodnie z Fig.7, cewki generatora są połączone równolegle, a cewki silnika szeregowo, natomiast Fig. 8 przedstawia odwrotny układ. Na Fig. 5-8 wirnik G jest pominięty a Fig.9 przedstawia widok generatora z czterema biegunami i dwiema grupami cewek.
Na Fig.1, D oznacza elektromagnes, a E wirnik generatora, F elektromagnes, a G wirnik silnika. N i S to bieguny wirnika D. Wirnik E ma trzy cewki a, b, c, a elektromagnes ma trzy cewki a1, b1, c1. Dla przejrzystości cewki te są przedstawione jako oddzielone małymi przerwami, ale są połączone w taki sposób, że tworzą ciągłe uzwojenie przy czym d2 to pierścień ślizgowy obracający się wraz z wirnikiem E, d1 to przewód łączący pierścień d2 z przewodem biegnącym od cewki a do cewki b, natomiast d3 oznacza sprężynę ślizgową stykającą się z pierścieniem d2, do której podłączony jest przewód d. Podobnie, pierścienie ślizgowe e2, f2, przewody e1, f1 i sprężyny e3, f3 tworzą styki ślizgowe między parami cewek a c, b c, a odpowiadającymi im wyprowadzeniami e, f. Wyprowadzenia d, e, f są połączone w punktach d4, e4, f4 z odpowiednimi parami cewek b1 c1, a1 c1, a1 b1 silnika B. Gdy wirnik E, obracając się w kierunku strzałki 1, osiągnie położenie pokazane na Fig. 1, cewki a i c są w równym stopniu wystawione na działanie pola magnetycznego; Jednakże jedna cewka znajduje się powyżej, a druga poniżej linii neutralnej k, l. Dlatego w tym momencie w wyżej wymienionych cewkach a, c indukowane są dwa równe prądy o przeciwnych kierunkach. Prądy indukowane jednocześnie w cewce b znoszą się wzajemnie, ponieważ cewka znajduje się w połowie powyżej i w połowie poniżej linii k, l. Wspomniane prądy 2, 3 łączą się i przepływają przez przewód e1, pierścień e2, sprężynę e3 i linię e (patrz strzałka 4) do punktu e4, gdzie połączony prąd ponownie rozdziela się i powraca dwiema gałęziami przez cewki a1, c1 elektromagnesu F (patrz strzałki 5, 6), odpowiednie linie d, f (patrz strzałki 7, 8), sprężyny d3, f3, pierścienie d2, f2 i przewody d1, f1 do cewek a, c. Cewka b1 obecnie nie otrzymuje prądu. W tych okolicznościach prądy 5 i 6 wzbudzają elektromagnes F w taki sposób, że jego oś magnetyczna znajduje się w położeniu N1, S1. Po dalszym obrocie o 60° wirnik E osiągnął położenie pokazane na Fig. 2, a cewki b i c mają teraz położenie symetryczne względem pola magnetycznego i przewodu neutralnego. W związku z tym w tych cewkach indukowane są teraz prądy o jednakowym natężeniu i przeciwnych kierunkach, jak wskazują strzałki 9 i 10, podczas gdy w cewce a nie płynie prąd, ponieważ podlega ona dwóm równym, ale przeciwnie skierowanym wpływom indukującym.
Przepływ prądu będzie zatem teraz odpowiadał strzałkom pokazanym na tym rysunku. Kierunek prądu płynącego w przewodzie f jest przeciwny do kierunku, jaki miał prąd w pierwszym przypadku. W międzyczasie prąd musiał zatem w pewnym momencie wynosić zero, co miało miejsce, gdy cewka była symetryczna do bieguna północnego N i osiągnęła maksimum indukcji. Oś magnetyczna silnika osiągnęła teraz położenie N2, S2, Fig. 2, po przejściu przez wszystkie położenia pośrednie z N1, S1, Fig.1. Kolejny obrót o 60° powoduje, że wirnik E znajduje się w położeniu pokazanym na Fig. 3. Indukowane prądy odpowiadają wówczas strzałkom pokazanym na tym rysunku, a oś magnetyczna znajduje się w położeniach N3, S3.
Podobnie, po wykonaniu przez wirnik połowy obrotu, prądy znajdują się w stanie pokazanym na Fig. 4 i wyznaczają położenia N4 i S4 osi magnetycznej. W ten sam sposób można określić kolejne położenia tej osi. Z tych rozważań wynika, że dzięki opisanemu obwodowi obrót wirnika E powoduje ciągły ruch do przodu osi magnetycznej elektromagnesu F, a w konsekwencji obrót wirnika G.
Ponadto oczywiste jest, że następuje stopniowe przejście od maksymalnej indukcji jednej cewki do maksymalnej indukcji drugiej. W rezultacie całkowita wytworzona praca elektryczna lub energia nie podlega żadnym lub jedynie bardzo niewielkim wahaniom.
Fig. 5 i 6 przedstawiają cewki wirnika E z jednej strony i cewki elektromagnesu F z drugiej strony, połączone szeregowo w następujący sposób: tzn. cewka a jest połączona z jednego końca, np. końca prowadzącego do obrotu wirnika, przewodem g odpowiednim końcem cewki b. Cewka b jest podobnie połączona z cewką c przewodem h, a ta ostatnia z cewką a przewodem i.
Te same połączenia są wykonane między cewkami a1, b1 i c1 za pomocą przewodów g1, h1 i i1. Końce cewek a i a1, które pozostają niepołączone w tych połączeniach, są połączone przewodząco elementami d1, d2, d3, d , przy czym końce cewek b i b1 są połączone z elementami e1, e2, e3, e; a końce cewek c i c1 z elementami f1, f2, f3, f. Gdy obracający się wirnik E przechodzi przez położenie pokazane na Fig. 5, w każdej z dwóch cewek a i c indukuje się prąd w taki sam sposób, jak wyjaśniono w odniesieniu do Fig. 1.
Z cewki a prąd płynie przewodem do cewki c, gdzie odbiera siłę elektromotoryczną prądu obecnego w tej ostatniej cewce. Następnie przepływa przez połączenia f1, f2, f3, f do cewki c1, a stamtąd przewodem i1 do cewki a1, wracając ostatecznie do cewki a przez połączenia d, d3, d2, d1. Pole magnetyczne generowane przez prądy krążące w cewkach a1 i c1 ma swoją oś w linii N1, S1. Po jednej szóstej obrotu wirnika prądy płyną zgodnie z Fig. 6, a oś magnetyczna, znajdująca się teraz w położeniu N2, S2, przesunęła się do przodu o ten sam kąt co wirnik.
W związku z tym analogiczny efekt uzyskuje się łącząc cewki szeregowo i równolegle. Cewki wirnika E i elektromagnesu F można również połączyć na różne sposoby, tj. niektóre równolegle, inne szeregowo.
Fig. 7 przedstawia wirnik z cewkami połączonymi równolegle i elektromagnes F, w którym cewki są połączone szeregowo, natomiast Fig. 8 przedstawia układ odwrotny. Odnośnie Fig. 7, należy zauważyć, że gdy wirnik E znajduje się we wskazanym położeniu i prąd płynie z niego przewodem e do cewki c1, prąd ten przepływa częściowo przez przewód h1 i cewkę b1 i powraca przewodem d, podczas gdy pozostała część przebiega przez przewód i1, cewkę a1 i przewód f. Oś magnetyczna ma wówczas położenie N1, S1, Fig. 7. Jeśli cewki są połączone zgodnie z Fig. 8, a wirnik E znajduje się w położeniu pokazanym na tym rysunku, prąd płynący na zewnątrz przez przewód f będzie krążył częściowo w cewce b1, a częściowo w cewkach a1, c1 i powracał przewodem d.
Polski wkład w powstanie trój-fazowego silnika AC
Polski wątek historii wynalazku silnika trójfazowego AC rozpoczyna się na Wydziałe Elektrotechnicznym w Wyższej Szkole Technicznej w Darmstadt, gdzie zdolny student Doliwo-Dobrowolski szybko trafił pod skrzydła fizyka i pioniera elektrotechniki Erazmusa Kittlera. Ostatecznie nawet został asystentem wybitnego profesora i dzięki jego rekomendacji otrzymał w 1887 roku posadę konstruktora-wynalazcy w berlińskim oddziale Allgemeine Elektricitäts-Gesellschaft (AEG ).
To była wielka szansa, którą młody naukowiec wykorzystał. Ważną inspiracją dla Doliwo-Dobrowolskiego stał się artykuł na temat m.in. alternatora z marca 1888 roku autorstwa Galileo Ferrarisa, włoskiego fizyka i współpracownika Tesli. W ciągu zaledwie kilku miesięcy pracujący dla niemieckiego koncernu naukowiec skonstruował prądnicę trójfazowego prądu zmiennego, a w marcu 1889 roku zgłosił do opatentowania asynchroniczny silnik o mocy 100 W z wirnikiem klatkowym, pracujący w systemie prądu przemiennego trójfazowego. Doliwo wprowadził zarazem stosowany potem powszechnie termin „trójfazowy” na określenie układu trzech obwodów elektrycznych prądu przemiennego. Taki układ otwierał wiele możliwości budowania na nowych zasadach silników, transformatorów i generatorów.
Wynalazca pracował intensywnie dalej. Jeszcze w tym samym roku skonstruował generator prądu przemiennego trójfazowego. Budował silniki większej mocy, silniki pierścieniowe, eksperymentował z możliwością dołączenia opornika rozruchowego. W 1890 r. Doliwo-Dobrowolski miał gotowy transformator trójfazowy. Dzięki jego wynalazkom pod koniec lat 80. XIX wieku firma AEG rozpoczęła sprzedaż rynkową silników trójfazowych o mocy 2 i 3 KM.
W dużym stopniu to właśnie dzięki niemu niemiecka AEG wyrosła na globalnego giganta w dziedzinie energetyki opartej na prądzie przemiennym. Pierwsze trójfazowe elektrownie AEG uruchomiło w Zabrzu i Chorzowie. Pierwsza na świecie trójfazowa elektrownia wodna z urządzeniami Dobrowolskiego powstała na Renie, w miejscowości Rheinfelde.
Doliwo-Dobrowolski stał się światowym autorytetem. W 1900 r. uhonorowano go Złotym Medalem Światowej Wystawy w Paryżu, a macierzysta politechnika w Darmstadt przyznała mu tytuł doktora honoris causa „za wybitne zasługi dla rozwoju elektrotechniki” (1911 r.). Zaangażował się w działalność Stowarzyszeniu Elektrotechników Niemieckich. Przyjął obywatelstwo szwajcarskie i przez kilka lat prowadził badania naukowe w Lozannie. Pozostał jednak wierny AEG. W 1909 wrócił do Niemiec, by objąć stanowisko dyrektora technicznego fabryki aparatury AEG. Zarządzał firmą i nadal prowadził projekty badawcze, co zaowocowało kolejnymi wynalazkami, jak np. fazomierz, komory gasikowe w wyłącznikach wysokonapięciowych, w końcu popularne suszarki do włosów, znane pod nazwą handlową Fön (w tłum. ciepły, górski wiatr) produkowane przez AEG od 1899 r.
Gdy w 1918 roku Polska odzyskała niepodległość Doliwo-Dobrowolski wysłał depeszę gratulacyjną do rządu krajowego. Do ojczyzny ojca i dziadka nie zdążył przyjechać. Zmarł w Niemczech 15 października 1919 roku z powodu zakażenia grypą hiszpanką. W czerwcu 2022 r. w Szczecinie odsłonięto pomnik wynalazcy. Na ławeczce przy gmachu Wydziału Elektrycznego Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego przysiadła odlana z brązu postać pioniera prądu trójfazowego.
Historia silnika prądu zmiennego AC może być kanwą dobrego filmu edukacyjnego, który ilustruje kolejne dokonania konstrukcyjne w tej dziedzinie. Film kanału youtube History of 3-phase Electricity & Distribution https://youtu.be/NEkegQanD2I w sposób obiektywny przedstawia zasługi Polaka MICHAEL VON DOLIVO-DOBROWOLSKY w opracowaniu standardu sieci trójfazowej w zastosowaniu przemysłowym oraz konstrukcje silnika trójfazowego, który obowiązuje w naszym życiu codziennym oraz w zastosowaniach przemysłowych ( bez zmian) do dnia dzisiejszego .
Suplement
Wszystko co dobre, szybko się kończy, minęło 10 lat mojego pisania o ciekawych wynalazkach oraz udziale polskich twórców w dorobku techniki światowej. Z przykrością muszę zauważyć, że próby zainteresowania tematyką patentową szkół technicznych zakończył się niepowodzeniem. Moja wizja zakładała próby popularyzacji osiągnięć technicznych na poziome szkół technicznych, ale niestety nie znalazło to zainteresowania pedagogów w/w szczebli szkół. Wierząc w dalszym ciągu w potrzebę popularyzacji postępu technicznego w naszym społeczeństwie, zainteresowany jestem przekazaniem materiałów mojego bloga w dobre ręce. Może w przyszłości nasze szkolnictwo techniczne odkryje potencjał drzemiący w literaturze patentowej oraz pobudzi młode pokolenia do twórczego myślenia technicznego.
Silniki elektryczne [RS Elektronika]#86 https://youtu.be/t5udd52l1WA
Zostaw odpowiedź