Wojna na Ukrainie jest coraz bardziej krwawa, Putin  walczy o życie, więc jego plany nie uwzględniają pokoju. Jedyna nadziej w Europie, że nie pójdzie na złudny  kompromis z Rosją, która szanuje tylko mocnych przeciwników,  w każdym  innym przypadku nigdy się nie zatrzyma w podbijaniu sąsiadów. Trochę mnie martwi beztroska rządzących, którzy zakładają, że nas to nie dotyczy  i  możemy spać spokojnie. Ukraina jest poligonem doświadczalnym, więc mam nadzieje, że Wojsko Polskie analizuje przebieg  bieżących walk  oraz nowe środki bojowe zastosowane na froncie ukraińskim. Jednym z takich wynalazków powszechnie stosowanym przez obie strony konfliktu jest zastosowanie dronów.  Trochę dziwi brak powszechnego szkolenia społeczeństwa na wypadek wojny dronowej,  która może zagrozić każdemu obywatelowi Polski.  Opracowanie procedur  obronnych oraz sposoby aktywnej walki z dronami wszelkiego rodzaju powinno być priorytetem obrony cywilnej ludności.

Dlatego inspiracją mojego krótkiego opracowania jest informacja z Ukrainy o szkoleniach w strzelaniu z broni śrutowej  do wrogich  dronów  operujących w zasięgu (100-150m)  jej  rażenia.  Dane z Ukrainy  odnoszą się do  karabinu półautomatycznego  Hatsan Escor BTS12  w układzie Bullpup.

Ukrainian military practices to counter drones with guns  https://mil.in.ua/en/news/ukrainian-military-practices-to-counter-drones-with-guns/

Bullpup, układ bezkolbowy – układ konstrukcyjny broni indywidualnej, w którym komora zamkowa znajduje się (patrząc od strony lufy) za mechanizmem spustowym. Nazywany także układem bez kolby właściwej, ponieważ w tym układzie jej funkcję spełnia zakończenie komory zamkowej, lub układem bezkolbowym.

Historia rozwoju konstrukcji Bullpup jest dość obszerna ale ze względu na ograniczenia wynikające z mojego braku wiedzy w branży broni strzeleckiej, przegląd jest ograniczony tylko do najstarszych konstrukcji z tego zakresu, przedstawiony według dat ich powstania.

 US1344991 MILITARY RIFLE , P.B.Conningham, Data patentu: 29.06.1920

Przedstawiony  wynalazek dotyczy karabinów wojskowych  i  ma na celu dostarczenie broni palnej tego typu, która będzie stosunkowo niedroga w produkcji oraz pewniejsza i skuteczniejsza w działaniu niż dotychczas proponowane.

Fig.1 jest bocznym widokiem elewacji, częściowo oderwanym, karabinu wykonanego zgodnie z niniejszym wynalazkiem; Fig.2 jest centralnym podłużnym widokiem przekroju części pokazanych na Fig.1; Fig. 3 jest perspektywą zaczepu głowicy napinającej; Fig. 4 jest widokiem perspektywicznym dźwigni sterującej zaczepem; Fig.5 jest widokiem przekroju szczegółowego pokazującym spust i pręt zaczepu po strzale; Fig. 6 jest widokiem przekroju podobnym do Fig.2, pokazującym otwarty zamek i nabój, który ma zostać załadowany do lufy; Fig.7 jest widokiem przekroju na płaszczyźnie prostopadłej do Fig. 6, pokazującym zamknięty zamek; Fig.8 jest widokiem elewacji bocznej obecnego karabinu wojskowego; Fig.9 jest widokiem elewacji bocznej, narysowanym w tej samej skali co Fig.8, karabinu będącego przedmiotem niniejszego wynalazku; Fig. 10 jest powiększonym, oderwanym widokiem, częściowo oderwanym, komory zamkowej i mechanizmu ręcznego napinania; Fig.11 jest powiększonym, szczegółowym widokiem części komory zamkowej, zamka i zamka w ich pozycjach tuż przed zablokowaniem zamka; Fig. 12 jest widokiem podobnym do Fig.11, z ruchomymi częściami obróconymi do pozycji zablokowanych; Fig.13 jest widokiem perspektywicznym części  pokazanych na Fig.10; Fig.14 jest widokiem przekroju wykonanym wzdłuż linii 14-14, Fig.2;  Fig.15 to podłużny widok przekroju przedniej części komory zamkowej pokazujący zamek w pozycji strzelania; Fig.16 to widok przekroju tylnej części komory zamkowej pokazujący zamek wsunięty; Fig.17 to widok przekroju na płaszczyźnie prostopadłej do płaszczyzny i pokazujący te same części co na Fig. 15; Fig.18 to oderwany widok tylnego końca zamka; Fig. 19 to widok perspektywiczny ekstraktora; Fig. 20 to przekrój na linii 20-20 na Fig.15 patrząc w kierunku strzałek; Fig.21 to przekrój na linii 21-21 na rys. 15 patrząc w kierunku strzałek; Fig.22 to przekrój na linii 22-22 na rys. 15 patrząc w kierunku strzałek; Fig.23 to przekrój na linii 23-23 rys. 15 patrząc w kierunku strzałek; Fig. 24 to przekrój na linii 24-24 Fig. 2, patrząc w kierunku strzałek; Fig. 25 to przekrój na linii 25-25 Fig.2.

Fig.1 wyznacza dowolną odpowiednią lufę posiadającą wylot 2, do którego przykręcona jest śruba jak w punkcie 3, element 4, posiadający otwór 5 do ucieczki pocisku i komorę 6 do rozprężania części gazów. Wspomniany element 4 przenosi również korek śrubowy 7 dostosowany do kontrolowania wlotu gazów z komory 6 przez port 8 rury 9, której jeden koniec wkręca się do wspomnianego elementu 4, jak w punkcie 10.   W  rurza 9 jest umieszczona tłok 11, niosący występ 12 i sterowany przez sprężynę 13. Do rury 9 przymocowana jest tuleja  robocza 14, w której znajduje się tłok 15 i sprężyna 16.

Wspomniany tłok 15 jest wyposażony w pręt 17 przechodzący przez nasadkę 18 i przymocowany jak w punkcie 19 do pół-cylindrycznego suwaka  20. Wspomniany suwak jest wyposażony w zakrzywiony otwór roboczy rygla 21 i trzpień napinający 22, jak  to wynika z Fig. 11, 12, 15 i 16. Tuleja zamka 25 jest wyposażona w zwykłą prowadnicę lub języczek odrzutowy 27, mający przednie przedłużenie 26, na którego przednim końcu znajduje się języczek roboczy 28, przesuwający się w szczelinie 21 i mający przymocowany do niego przycisk lub nasadkę 29, aby utrzymać części w pozycji zamkniętej. Rygiel jest dodatkowo wyposażony w głowicę napinającą 30,  przy czym sztywny z tą głowicą napinającą jest pręt spustowy 31 otoczony sprężyną spustową lub główną 32, opierający się jednym końcem o tuleję lub element 33, otaczający połączenie 34 między wspomnianym prętem 31 a iglicą spustową 35.

Drugi koniec sprężyny 32 opiera się o element korka śrubowego 36, patrz Fig.15, wyposażony w gwinty śrubowe 37 i element kołnierzowy 38, w którym obraca się dźwignia blokująca 39, której wolny koniec wchodzi do wyciętej przestrzeni 40, w którą wyposażony jest tylny koniec tulei zamkowej 25.

Wspomniany element 38, jak również tylny koniec tulei zamkowej 25 jest wycięty, jak  pokazano na Fig.15, 16 i 18, aby utworzyć szczelinę w kształcie litery V, 41, aby pomieścić podczas operacji strzelania występ 42 przenoszony przez głowicę napinającą 30, jak będzie to jasne z Fig.18. Wspomniana głowica napinająca 30 jest ponadto wyposażona w prowadnice 44, 45, 46, patrz Fig.23, poruszające się odpowiednio w szczelinach lub prowadnicach 47, 48 i 49, w które jest wyposażony odbiornik 50, a także w występ 51 poruszający się w prowadnicy  52 odbiornika, jak  to wynika  z Fig.2, 15, 16, 17 i 23. Występ 46, jak najlepiej pokazano na Fig.15  i 16 jest wyposażony w pochyloną powierzchnię 55, aby przesuwać się po zaczepie 56 i w nagłe ramię 57, aby zaczepić o wspomniany zaczep.

Głowica zaczepu napinającego 56 jest wyposażona w szczelinę 58, Fig. 3 i 23, w której mieści się sworzeń 59, a także jest wyposażona w szczelinę 60, w której mieści się nosek 61 zaczepu sterującego: dźwignia  obrotowa  oraz  63 są  wyposażone w ramiona poprzeczne 64 obracające się w skrzydłach 65 i 66 pręta zaczepu 67, według  Fig. 2, 4, 23 i 25.

Sprężyna 68′ powraca; do swoich normalnych pozycji oraz  dźwignia. 62 i pręt zaczepu 67 po operacji odpalenia. Wspomniany pręt spustowy 67 jest 'zaopatrzony w wycięcie spustowe ’68 patrz Fig. 5, do którego wchodzi spust spustowy 69 obrócony w spuście 70 jako 71 i sterowany. przez sprężynę 72.  Spust 70 jest obrócony w 73  i  jest sterowany 56 przez sprężynę 74.

Wspomniany element 38, a także tylny koniec tulei rygla 25 jest wycięty, jak j pokazano na Fig. 15, 16 i 18, aby utworzyć szczelinę 41 w kształcie litery V, aby pomieścić podczas operacji odpalania występ 42 przenoszony przez głowicę napinającą 30, jak widać na Fig. 18. Wspomniana głowica napinająca 30 jest ponadto wyposażona w występy prowadzące 44, 45, 46, patrz Fig. 23, poruszające się odpowiednio w szczelinach lub prowadnicach  47, 48 i 49, w które wyposażony jest odbiornik 50, a także w występ 51 poruszający się w prowadnicy 52 odbiornika, wszystko to ilustruje Fig. 2, 15, 16, 17 i 23. Występ 46, jak najlepiej pokazano na Fig.15 i 16, jest wyposażony w nachyloną powierzchnię 55 do przesuwania się po zaczepie 56 i z ostrym ramieniem 57 do zaczepiania się o wspomniany zaczep, co zostanie dokładniej wyjaśnione poniżej.

Suwadło głowicy 56 jest wyposażone w szczelinę 58, Fig. 3 i 23, w której mieści się sworzeń 59, a także w szczelinę 60, w której mieści się nosek 61 suwadła sterującego: dźwignia 62 obraca się jak na 63 i jest wyposażona w poprzeczne ramiona 64 obracające się w skrzydłach 65 i 66 pręta 67, wszystko to będzie jasne na rys. 2, 4, 23 i 25.  Sprężyna 68′ powraca do swoich normalnych pozycji dźwigni. 62  i  tłoczysko 67 po operacji odpalenia.  Wspomniany drążek rewolwerowy 67 jest wyposażony w wycięcie rewolwerowe 68, patrz Fig.5, do którego wchodzi prowadnica spustu 69, obracająca się w spuście 70, na 71 i kontrolowana przez sprężynę 72. Spust 70 jest obracany w punkcie 73 i jest sterowany 56 przez sprężynę 74.

Magazynek 75 jest wyposażony w sprężynowy popychacz 77, mający występ 78, 20, zatrzask 79 sterowany sprężyną 800 i odcięcia magazynka 80 i 81 do kontrolowanych przez zamek 82 i pręty 83. Odcięcie 80 jest obracane w 85, podczas gdy odcięcie 81 jest sztywne z prętem suwaka, 83, wszystko jak będzie jasne z Fig. 2 i 24. Sprężyna 86 kontroluje odcięcie 81 i przesuwa. 8. Lufa 1 jest wyposażona w ramię 90, do którego pasuje tuleja 91 mająca przedłużenie 92, do której przechodzi śruba 93 z elementu osłony spustu 94. Konstrukcja jest taka, aby mocno trzymać lufę i inne części odrzutowe do łoża, osłony spustu i tylnych elementów kolby podczas strzelania. Muszka 95 jest sztywna z podwójnym elementem tulejowym 96, który otacza rurę 9 i lufę 1; a sztywny z tym podwójnym elementem tulejowym jest zaczep bagnetu 97, jak  pokazano na Fig. 1, 2 i 14. Szczerbinka 98 może mieć dowolną odpowiednią konstrukcję i jest wygodnie podparta na zakrzywionej płycie 112,  patrz Fig. 1 i 9,  spoczywając na 80 przymocowana do zaczepów 113 i 114 odpowiednio przenoszonych przez odbiornik 50 i pas 91, najlepiej pokazano na Fig. 7, 11, 17.

 Konstrukcja, o której właśnie wspomniano, zapewnia podparcie dla szczerbinki nad zamkiem 20 i pozostawia przestrzeń 115 na połączenie 19, co umożliwia mi wysunięcie szczerbinki tak wysoko nad lufą, jak to pożądane. Tylna część komory zamkowej 50 jest wyposażona w zatyczkę zamykającą 116 i sprężynę amortyzującą 117, podczas gdy części są zamknięte w obudowie 118, patrz Fig. 1, 2, 6, 7 i 23. Wspomniana obudowa 118 jest wyposażona w zależne przedłużenia 119 i 120, które stanowią dwie strony kolby i które kończą się z tyłu magazynka, jak najlepiej wskazano na Fig. 6 i 7. Jak najlepiej pokazano na Fig. 23, przedłużenie 120 jest wybrzuszone w punkcie 121, aby pomieścić mechanizm napinania ręcznego składający się z elementu rurowego 122, wyposażonego w szczelinę 123 mającą prostopadłe przedłużenia kątowe 124 i 125, w których działa trzpień 126 dźwigni napinania ręcznego 127. Wspomniany trzpień 126 jest sztywny z prętem 128 otoczonym sprężyną.129 i na swoim tylnym końcu niesie zakrzywione przedłużenie napinania lub ramię 130, które działa w szczelinie 131, mając przedłużenia 132 i 133, w które jest wyposażony odbiornik, wszystko jak będzie jasne z Fig. 1, 10 i 23. Z  Fig.15, 16 i 23, będzie jasne, że występ 51 głowicy napinającej jest odcięty, jak również część samej głowicy napinającej, aby zapewnić szczelinę roboczą 135 dla ramienia napinającego 130. Ważna cecha tego wynalazku polega na szczególnym konturze i rozmieszczeniu części, dzięki którym jestem w stanie wytworzyć ramię mające kilka zalet w porównaniu z poprzednimi ramionami. To znaczy, jak będzie jasne z porównania wymiarów podanych na Fig.8 i 9, pominąłem około siedmiu cali w całkowitej długości poprzednich ramion lub zapewniłem część stykającą się z ramieniem 100 kolby, która jest oddalona od lufy o około trzydzieści sześć i jedną czwartą cala, lub mniej więcej w tej samej odległości, co punkt 101 poprzednich karabinów i dlatego zapewniam ramię, które jest łatwiejsze do noszenia na grzbiecie konia lub do wysyłki, a w zasadzie do obsługi na wszystkie sposoby niż stare ramię. Ponadto, wyposażając to ramię w otwór rękojeści 104, żołnierz może umieścić wszystkie palce bezpośrednio wokół części 105 zamiast wokół i wzdłuż dolnej części kolby 106, jak w poprzednich ramionach. Umożliwia mu to uzyskanie znacznie mocniejszego chwytu na części do pracy z bagnetem, niż było to możliwe dotychczas. Ponadto, ponieważ pozycja prawej ręki nie jest bardziej wysunięta do tyłu niż w przypadku starszych pistoletów, zasięg bagnetu żołnierza nie jest zmniejszony.

Ponadto, ponieważ pozycja prawej ręki nie jest dalej do tyłu niż w przypadku starszych karabinów, zasięg bagnetu żołnierza nie jest zmniejszony. Co więcej, podczas strzelania z mojego karabinu magazynek, komora zamkowa, rygiel i ciężkie części ramienia znajdują się kilka centymetrów bliżej ramienia niż w starszych karabinach, dzięki czemu żołnierz może strzelać celniej niż w przypadku starszych karabinów.

Kolejną bardzo ważną cechą mojego wynalazku jest nad otworem 104, z okiem w fakcie, że policzek spoczywa nad powierzchnią 102 i na poziomie z celownikiem 95, dzięki czemu jestem w stanie nie tylko podnieść celowniki 95 i 98 znacznie wyżej nad otworem niż dotychczas, ale jestem również w stanie również zlokalizować oko w tej konkretnej odległości za tylnym celownikiem, która zapewni największą dokładność w szybkim i gotowym strzelaniu.

Oznacza to, że z celownikami umieszczonymi w punkcie ślepego trafienia, powiedzmy dwa i pół cala nad otworem, wszelkie niezamierzone odchylenie tych celowników od płaszczyzny pionowej podczas celowania jest natychmiast zabezpieczone. Ponadto, jeśli lufa teleskopowa zostanie zastosowana jako tylny celownik i przedłużona do tyłu, może być umieszczona wystarczająco dokładnie nad otworem 108 w odbiorniku, aby umożliwić ręczne podawanie nabojów pod wspomnianą lufą do elementu , przy czym żadna z tych zalet nie występuje w starszych egzemplarzach.

Mając swobodę w lokalizowaniu – oka w odpowiedniej odległości od muszki, aby zapewnić najdokładniejsze szybkie celowanie, jak to ma miejsce w tym karabinie, czynię go bardziej wydajnym na wszystkich dystansach niż dotychczas. Inna zaleta szczególnego konturu mojej kolby polega na tym, że pionowo ustawiona powierzchnia 109 bezpośrednio za osłoną spustu 94 umożliwia palcom prawej ręki uchwycenie jej prostopadle, mocno i naturalnie podczas celowania, unikając w ten sposób nieco ograniczonej nieuniknionej pozycji w starszych broniach. prawej ręki, która jest nieunikniona w starszych broniach. W przypadku pracy z bagnetem kolba jest chwytana przez prawą rękę przez otwór 104, palce chwytają obudowę 118 i element wypełniający 140 w sposób naturalny i mocny, tak aby element mógł być trzymany przy biodrze z dużą wytrzymałością, podczas gdy lewa ręka chwyta lufę między spustem a wylotem lufy.

W rezultacie karabin jest trzymany w znacznie stabilniejszej pozycji niż w przypadku starego karabinu, ze względu na szczególną budowę dolnej części kolby starego karabinu. Prawa ręka jest dodatkowo chroniona od spodu przez przedłużenia obudowy 118 i wypełniacz 140. Zasięg żołnierza podczas pracy z bagnetem nie jest skrócony z powodów wymienionych powyżej. Jeśli chodzi o celowanie, jak wspomniano powyżej, policzek spoczywa na kolbie bardzo blisko tylnej części zamka, gdy ten ostatni jest w pozycji zablokowanej, a zatem oko naturalnie znajduje się w bardzo korzystnej pozycji do szybkiego i szybkiego celowania. na wszystkich dystansach. W rzeczywistości konstrukcja szczerbinki jest taka, że można ją łatwo ustawić w pozycji odpowiedniej dla użytkownika, a tym samym jego oko automatycznie znajduje się w takiej odległości za nią, która sprzyja najdokładniejszemu strzelaniu. Jeśli chodzi o śrubę, jest ona krótsza od poprzednich śrub i w rzeczywistości musi być wystarczająco długa, aby zaczep 27 mógł bezpiecznie zablokować się za przednim ramieniem zaczepu 141 śruby 28, aby odbiornik funkcjonował, patrz poprawnie rys. 17, w połączeniu z suwakiem 20, aby zablokować i odblokować śrubę.

Nie jest wymagana żadna operacyjna rączka zamka, chociaż gdy części są uszkodzone lub odstrzelone, a pożądane jest operowanie zamkiem ręcznie, dowolne wygodne narzędzie, część lub zapasowy uchwyt można wkręcić w zaczep 27 na miejscu śruby 142, patrz rys. 21, a tym samym zamek może być obsługiwany bez pomocy zamka 20. Zwykle, oczywiście, gazy uciekające do komory 6 działają na tłok 11 przeciwko sprężaniu sprężyny 13, po czym przedłużenie 12 będzie działać na tłok 15 przeciwko sprężaniu sprężyny 16, a pręt 17 będzie uruchamiał zamek 20, który przez szczelinę 21 najpierw odblokuje zamek, a następnie przeniesie wspomniany zamek do tyłu, gdzie amortyzująca sprężyna 117 amortyzuje ruch zamka do tyłu. Na początku ruchu zamka 20 do tyłu, trzpień napinający 22 uderza w występ 44 głowicy napinającej 30, i w ten sposób napina część, podczas gdy szczelina 21 obraca zamek, aby go odblokować. W momencie, gdy zamek obrócił się wystarczająco daleko, aby go odblokować, przedłużenie 42 głowicy napinającej wysuwa się z gniazda 41 w kształcie litery V w zamku i styka się z tylną krawędzią kołnierza lub elementu przypominającego kołnierz 38 zatyczki 36, tak że głowica napinająca nie może ponownie przesunąć się do przodu, aby wystrzelić część, dopóki zamek 25 nie zostanie wystarczająco obrócony, aby bezpiecznie go zablokować na miejscu. Oznacza to, że gdy zamek jest otwarty, a zamek znajduje się w położeniu tylnym, przedłużenie 42 jest tak ustawione przy tylnej krawędzi elementu 38, że wspomniana głowica napinająca nie może się przesunąć do przodu i pozostaje w tej pozycji, gdy zamek przesuwa się do przodu, aby zostać zablokowanym, a wspomniana głowica napinająca styka się z zaczepem 56, jak wyraźnie pokazano na  Fig. 2. W rezultacie nie jest możliwe odpalenie części w żadnych warunkach, z wyjątkiem sytuacji, gdy zamek został wystarczająco obrócony w skrzynce śrubowej, aby mocno zablokować jego głowicę na miejscu.

 GB_475011_A  Improvements in portable fire-arms of the pistol, or revolver types  HENRI DELACRE Data: 11.11.1937.   Przedmiotem wynalazku są pistolety, rewolwery i podobne rodzaje broni palnej wyposażone w uchwyt ręczny i środki do chwytania ramienia strzelca. Rozwiązanie to zaproponowano już wcześniej w broni palnej składającej się z komory zamkowej, lufy i rękojeści, aby zapewnić drugi chwyt, który można odłączyć od przedniego końca komory zamkowej, poniżej lufy.

Niniejszy wynalazek polega na udoskonaleniu broni palnej typu pistolet, rewolwer i podobnych, w celu zwiększenia celności strzału, – w którym broń palna jest połączona ze sztywnym z nią wspornikiem, który jest zamocowany za rękojeścią w taki sposób, aby opierał się na lub na górnej części ramienia strzelca, gdy broń palna jest w pozycji celowania i strzelania, a rękojeść jest umieszczona przed mechanizmem.  We wszystkich zastosowaniach wynalazek pozwala na użycie dłuższych luf i uzyskanie w związku z tym większej prędkości pocisków.

Wynalazek zilustrowano schematycznie, wyłącznie przykładowo, na załączonym rysunku, na którym:  Fig.1 przedstawia widok z boku automatycznego pistoletu stanowiącego kompletne ucieleśnienie wynalazku; Fig 2 przedstawia widok tylnej części tej broni palnej; Fig.3 przedstawia sposób użycia ulepszonej broni palnej według wynalazku poprzez celowanie w taki sam sposób, jak robi się to w przypadku zwykłego pistoletu; Fig.4 przedstawia wykorzystanie tej samej broni palnej w innej pozycji strzeleckiej.

 W przykładzie wykonania wynalazku zilustrowanym na Fig.1 i 2 broń palna 1, której ogólny układ jest układem zwykłego pistoletu automatycznego, który może zawierać magazynek o dużej pojemności, prezentuje dwie istotne charakterystyczne cechy: Po pierwsze, urządzenie podtrzymujące jest zamontowane z tyłu broni palnej; urządzenie to może mieć dowolny odpowiedni kształt, przy czym  w przedstawionym przykładowo wariancie wykonania jest ono  przez odpowiednio wygiętą i zawiasowo zamocowaną płytkę 2 w punkcie 3 na boku broni palnej w taki sposób, że może być złożona w dół na broń palną (pozycja wskazana liniami kropka i kreska, oznaczona jako 2 na Fig.2  i  która jest składana podczas transportu broni palnej, albo gdy pożądane jest użycie tej ostatniej jako zwykłego pistoletu) lub przesunięta do pozycji  wskazanej jako 2 na Fig. 2, w którym to przypadku wspomniana wyżej podpora opiera się na przedramieniu strzelca, schematycznie wskazanym jako B na Fig.2; Po drugie, uchwyt 4 broni palnej  jest przenoszony przed mechanizm, jak wyraźnie pokazano na Fig.1,3 i 4.

Proste przyjrzenie się Fig.3 pokazuje, że układ, który właśnie wskazano, ma ewidentnie w znacznym stopniu zwiększyć celność broni palnej poprzez wyeliminowanie niekorzystnych efektów związanych z reakcją momentu obrotowego powstającą podczas oddawania strzału, a także z mniej lub bardziej wyraźną tendencją ręki strzelca do drżenia podczas strzelania.  Broń palna pokazana na Fig,.1 i 2 może być zatem używana jako pistolet strzelający w pozycji pokazanej na Fig. 3 lub ponownie w sposób wskazany na Fig. 4, przy czym strzelec podtrzymuje w tym przypadku płytkę 2 na przedramieniu (ale dalej z tyłu niż w pierwszym trybie użytkowania) i naciska tylną część  broni palnej pomiędzy swoim ciałem a zgiętym ramieniem; w tym zastosowaniu broń palna może być opcjonalnie uzupełniona o urządzenie tworzące jej tylne przedłużenie i które pomaga w trzymaniu jej  w sposób właśnie wskazany.

SE401262_B AUTOMATISKT GEVER STEYR DAIMLER PUCH AG [AT], WESP H; MOSER K; WAGNER K, Data patentu: 24.04.1978.

     Wynalazek dotyczy karabinu automatycznego, w którym kolba wraz z mechanizmem spustowym i uchwytem magazynka może być odłączana jako jednostka konstrukcyjna od pozostałych części karabinu. W poprzednich karabinach automatycznych tego typu lufa jest trwale połączona z obudową zamka, która przyjmuje i prowadzi zamek, tworząc w ten sposób jednostkę konstrukcyjną wraz z obudową. Po zwolnieniu zamka, ten zespół konstrukcyjny można przechylić względem zespołu konstrukcyjnego utworzonego przez obudowę  aby umożliwić czyszczenie poszczególnych części zamknięcia lub prowadnicy  z jednej strony i urządzenia uruchamiającego z drugiej strony.  Chociaż sworzeń zawiasu, wokół którego można przechylić zespół obudowy lufy, można wyciągnąć tak, że wówczas obydwa zespoły zostaną całkowicie oddzielone od siebie, wyciągnięcie sworznia zawiasu wymaga pewnego wysiłku.  Dodatkowo jednak sworzeń zawiasu stanowi niekorzystną część luźną, która może łatwo zostać zgubiona.  Kolejną wadą poprzednich karabinów automatycznych jest to, że nie jest łatwo przerobić je na karabin innego typu.  Przeróbka ta zwykle wiąże się z wymianą lufy, co trzeba by było wymienić np. na lufę o innej długości lub innej grubości łuski.  W zależności od poprawki istniejącego karabinu maszynowego nie można przekształcić w karabin szturmowy z dłuższą lufą ani w lekki karabin maszynowy.

Niniejszy wynalazek ma zatem na celu wyeliminowanie tych wad i dostarczenie automatycznego karabinu wyżej wymienionego rodzaju, który można łatwo, bez użycia narzędzi i bez pozostawiania luźnych detali podzielić na łatwe w obsłudze jednostki konstrukcyjne, a następnie zmontować z takich jednostek konstrukcyjnych, po czym można utworzyć różne typy odpowiedniej jednostki konstrukcyjnej.

Wynalazek rozwiązuje ten problem zasadniczo w ten sposób, że środkowa część karabinu, prowadząca zamek, tworzy własną jednostkę konstrukcyjną, w którą w sposób rozłączny włożona jest lufa z rękojeścią, przy czym lufa jest połączona ze środkową częścią karabinu, a ta ostatnia za pomocą zapasy wyłącznie za pomocą śrub pozostałych w jednostkach konstrukcyjnych lub tym podobnych. można podłączyć.

Na rysunkach przedstawiono przedmiot wynalazku w przykładowym wykonaniu ;  Fig. 1 przedstawia w pełni zmontowany karabin automatyczny w częściowym przekroju; Fig.2, 3 i 4 przedstawiają trzy jednostki konstrukcyjne, z których składa się karabin; Fig.5 przedstawia przekrój poprzeczny przez karabin wzdłuż linii V–V z Fig. 1 w pozycji zablokowanej; Fig. 6 ten sam przekrój w stanie odblokowanym i; Fig.7 szczegół ryglowania lufy  w większej skali.

Karabin automatyczny według wynalazku składa się z trzech jednostek konstrukcyjnych A, B, C. Jednostka A obejmuje kłodę 1 z urządzeniem spustowym 2 i komora  magazynka 3, przy czym kolba  składa się z dwóch plastikowych skorup, które są nierozerwalnie ze sobą połączone. Jednostka B stanowi środkową część karabinu, która  zapewnia środki sterujące 4 dla nieokreślonego zamka i jest wyposażona w uchwyt S do przenoszenia całego karabinu. Kolba 1 jest rurowym urządzeniem sterującym 6, do którego włożona jest środkowa część B karabinu, jak można zobaczyć w szczególności na Fig.5 i 6. Jeśli jednostka B, tj. środkowa część karabinu, zostanie włożona do rurowego urządzenia sterującego  6  kolby 1, można ją ułożyć za pomocą liniału krzyżowego 7, który wchodzi w odpowiednie wgłębienia 8 w jednostce B i który jest przechowywany w kolbie 1.

Mamy więc nie dwie, ale trzy jednostki konstrukcyjne, które można całkowicie od siebie odłączyć i połączyć poprzez proste wpięcie ich ze sobą za pomocą odpowiednich zatrzasków, bez sworznia zawiasu i tym podobnych. jest dostępny jako luźna część, która może się zgubić. Podział na trzy jednostki konstrukcyjne ma tę zaletę, że nie tylko pojedyncza jednostka jest łatwiejsza w obsłudze, a także tańsza w transporcie i pakowaniu, ale także sprawia, że elementy narażone na zanieczyszczenia stają się również bardziej dostępne. Dodatkowo istnieje możliwość szybkiej wymiany lufy na lufę tego samego typu lub na lufę innego typu, co pozwala na konwersję broni na lufę krótszą lub dłuższą lub lufę grubszą pod względem grubości. grubość osłonki w zależności od tego czy jest używana.  

W dalszym rozwinięciu wynalazku lufa posiada na swoim tylnym końcu występy blokujące, które wchodzą za przeciwne występy w środkowej części karabinu, wyposażonej w trzpień blokujący wystający z jej przedniej powierzchni końcowej i mogący być cofany równolegle do lufy przed siłą sprężyny, która blokuje się w otworze w kołnierzu oporowym lufy, gdy lufa jest zablokowana. Lufę wkłada się w środkową część karabinu, aż kołnierz oporowy zetknie się z przednią powierzchnią środkowej części karabinu.

W tym położeniu występy blokujące znajdują się już za występami przeciwstawnymi do kierunku ruchu. Teraz wystarczy tylko przekręcić lufę, aby występy i przesuwały się za przeciwległymi ogranicznikami.

W prawidłowej pozycji obrotowej sworzeń blokujący zatrzaskuje się następnie w otworze w kołnierzu oporowym i docelowe położenie lufy jest zabezpieczone. Aby wymienić lufę wystarczy odsunąć sworzeń blokujący wbrew sile sprężyny, przekręcić lufę w przeciwnym kierunku i wyciągnąć ją ze środkowej części karabinu.  Rezultatem jest zamek lufowy, który jest bezpieczny, ale łatwy w obsłudze.  Ponieważ występy blokujące znajdują się na tylnym końcu lufy, co oznacza, że lufa jest utrzymywana w bezpośrednim sąsiedztwie komory nabojowej, więc  unika się wszelkich trudności, które w przeciwnym razie powstałyby na skutek rozszerzania się lufy. Aby zapewnić łatwą manipulację podczas wymiany lufy i móc to zrobić jedną ręką, według wynalazku uchwyt, który korzystnie można złożyć do lufy, jest umieszczony w obszarze kołnierza oporowego, tak, aby dostęp do uruchomienia sworznia blokującego był możliwy za pomocą palca ręki trzymającej uchwyt.  

Fig. 5 przedstawia położenie blokady. Jeśli liniał poprzeczny 7 zostanie przesunięty w prawo (Fig.6), zostanie on usunięty z wgłębień 8, a jednostka B może zostać usunięta z jednostki A, a liniał poprzeczny 7 pozostanie w kolbie 1. Jednostka C składa się z lufy 9 z muszką 10 i uchwytem 12 składanym w kierunku  lufy, strzałka 11.  Na tylnym końcu lufy 9 rozmieszczone są blokujące występy 13 (Fig.2), które współpracują z włożoną i zablokowaną lufą, z odpowiadającymi im występami w środkowej części B karabinu poprzez uchwycenie ich za nimi. Lufa 9 jest ponadto wyposażona w kołnierz oporowy 14, który po włożeniu przylega do przedniej powierzchni 15  pośredniej części karabinu B.

Na przykład, sworzeń blokujący 17 jest chowany wbrew sile sprężyny 16 równolegle do lufy z uchwytem 18. Uchwyt jest prowadzony w skośnym rowku 19 w części pośredniej B. Na Fig.4 i 7, sworzeń blokujący 17 jest pokazany przy naciągniętej sprężynie 16.

Jednostka C jest wkładana z lufą 9 w część pośrednią B w taki sposób, że uchwyt 12 jest obracany o około 90° w stosunku do tego, co pokazano na Fig.1,2. Jeżeli kołnierz oporowy 14 osiągnął przednią powierzchnię 15 części pośredniej B, uchwyt 12 jest obracany z powrotem do położenia pokazanego na Fig. 1, przez co lufa 9 jest obracana w takim położeniu, że występy blokujące 13 będzie za odpowiadającymi mu występami. Jeśli zamierzona pozycja zostanie osiągnięta, sworzeń blokujący 17 zostanie wsunięty poprzez siłę sprężyny 16 do otworu 20 w kołnierzu oporowym 14, tak aby jednostka C  była zabezpieczona przed obracaniem, a blokowanie jednostki C z jednostką B jest zakończone. Uchwyt 12 znajduje się w takiej bliskości uchwyt sworznia blokującego 17, że uchwyt 18 może być chwycony palcem na uchwycie 12 obejmującym dłoń. Gdy blokada ma zostać podniesiona, tylko górny i przedni koniec 18 skośnego gniazda 19 muszą być naciskane w dół i do tyłu, odpowiednio, za pomocą kciuka, tak aby sworzeń blokujący 17 wyciąga się z przewodu lufy 20, po czym uchwyt 12, a tym samym lufę, można obrócić do góry, aby podnieść blokadę, tak aby cały zespół C można było wyciągnąć z części pośredniej B.

Wnioski

Wracając do problemu walki z dronami na wojnie w Ukrainie, należy zauważyć, że problem jest o tyle istotny, że według fachowców co kwartał powstają nowe typy dronów które pracują na różnych częstotliwościach, często zmienianych skokowo podczas lotu. Dlatego często systemy EW nie są w stanie zakłócić  wrogich FPV.  A jeśli przebiją się przez EW, pozostaje tylko  stary, niezawodny sposób na zestrzelenie latającego drona. Prawie niemożliwa jest ucieczka przed FPV, lepiej jest  podjąć walkę z  wrogiem za pomocą broni strzeleckiej która stanowi ostatnia barierę zaporowa przed atakiem dronów. Ukraina wybrała półautomatyczny Hatsan Escor BTS12, który  jest w stanie skutecznie zniszczyć cel z odległości 120 metrów i oddaje 10 strzałów na minutę. To bardzo dobra szansa obronna w porównaniu  z  ukrywaniem się  na pozycji obronnej. Hatsan Escort BTS12 to nowoczesna strzelba w znanej z przesunięcia komory i magazynka za spust wersji bullpup. Dzięki zastosowaniu układu bezkolbowego uzyskano kompaktowe wymiary strzelby, przy zachowaniu 20” długości lufy gwarantującej celność i zasięg oraz typową dla tej konstrukcji redukcję wagi dla lepszej kontroli. BTS12 wyposażono w chłodzony uchwyt w technologii ThermoDefend®, zestaw czoków oraz magazynków, regulowaną bakę policzkową i stopkę, poręczny uchwyt transportowy z regulowanymi przyrządami celowniczymi, polimerową walizkę transportową. https://hatsan.com.pl/product-pol-117613-Strzelba-samopowtarzalna-Hatsan-Escort-BTS12-20-kal-12-76.html

Ukraine’s New Anti-Drone Shotgun: TESTED (Escort BTS12) https://youtu.be/R2WDt6IHp-g

Nowa strzelba przeciwdronowa Ukrainy: PRZETESTOWANA! Dołącz do Jamesa Reevesa, który wystawia strzelbę HATSAN Escort BTS12 na ostateczny test wytrzymałości w tym intensywnym teście tortur 500 pocisków. Niedawno przyjęta przez ukraińską armię, ta taktyczna strzelba jest teraz na czele wojny przeciwdronowej i kontrdronom, zaprojektowana do skutecznej neutralizacji zagrożeń powietrznych. W tym filmie zagłębiamy się w jej wydajność w ekstremalnych warunkach, aby zobaczyć, jak dobrze się sprawdza. Czy sprosta rygorystycznym wymaganiom scenariuszy bojowych, w których niezawodność może zadecydować o sukcesie lub porażce? Zobacz, jak wykorzystujemy BTS12 do granic możliwości, wystrzeliwując 500 pocisków z różnych nabojów kalibru 12, aby sprawdzić, jak wytrzymała i niezawodna jest ta broń. Nie przegap okazji, aby sprawdzić, czy ta strzelba jest tak wytrzymała, jak wymaga tego jej nowa rola!