Sukces goni sukces jak mawiał mój kolega z pracy, to już 100 artykułów z  zakresu rozwiązań innowacyjnych w technice światowej oraz polskiej. Ponieważ liczba 100 jest bombowa to tym razem przedmiotem artykułu są bomby szybujące, o których nawet nie miałem pojęcia przed wybuchem wojny na Ukrainie. Odnosząc się do wiadomości z frontu na Ukrainie należy odnotować  doniesienia ukraińskiego wojska i mediów o problemach z bombami szybującymi jakie stosuje wojsko  rosyjskie. Stosowanie tanich zestawów  UMPK (Управляемая планирующая авиационная бомба - Unified Module for Gliding and Guidance (Zunifikowany moduł szybowania i sterowania) — przekształca prymitywną „głupią” bombę w broń, która jest (przynajmniej w teorii) stosunkowo tania, celna i możliwa do użycia z dystansu. To wszystko cechy, które zwiastują kłopoty dla znajdujących się pod silną presją ukraińskich sił obrony powietrznej. Nowa rosyjska broń wydaje się inspirowana precyzyjnie naprowadzanymi bombami szybującymi JDAM (Joint Direct Attack Munition), które weszły do ​​Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych pod koniec lat 90  XX wieku i od tego czasu są wykorzystywane we wszystkich amerykańskich kampaniach powietrznych. JDAM  jest rodzajem bomby szybującej, która wykorzystuje  standardowe bomy  ogólnego przeznaczenia z dodanym   zestawem ogonowym , zamieniających je z broni niekierowanej w broń precyzyjnego rażenia, działającą w każdych warunkach pogodowych. Poza zestawem ogonowym z powierzchniami sterowymi zawiera również układy naprowadzania inercyjnego (INS) i odbiornik GPS. Zadaniem systemu jest zwiększenie celności standardowych niekierowanych bomb lotniczych bez względu na warunki pogodowe. System JDAM jest wspólnym programem Sił Powietrznych  i  Marynarki  Stanów Zjednoczonych (stąd w nazwie joint - wspólny).Ponieważ JDAM są tani w porównaniu z wcześniejszą bronią kierowaną, wojsko amerykańskie mogło rozpocząć wykonywanie precyzyjnych nalotów na niespotykaną dotąd skalę.

Rosyjskie bomby kierowane FAB-500M62 UMPK na Ukrainie – Portal Militarny

 RU80224ORG  УПРАВЛЯЕМАЯ АВИАЦИОННАЯ БОМБА, БЮРО „РАДУГА” ИМЕНИ А.Я. БЕРЕЗНЯКА” (RU),  Data publikacja: 27.01.2009.

Model użytkowy odnosi się do amunicji, do bomb lotniczych, a konkretnie do konstrukcji kierowanych bomb lotniczych wyposażonych w silnik mający na celu zwiększenie zasięgu ich  lotu. Proponowany model użytkowy rozwiązuje problemy związane z możliwością wymiany silników rakietowych na paliwo stałe w celu zmiany zakresu zastosowania podczas pracy, w zależności od misji bojowych, rozszerzenia zakresu zastosowań, ujednolicenia produktów, zwiększenia efektywności użytkowania poprzez zwiększenie zasięgu i poprawę manewrowości w końcowej sekcji naprowadzania.. Aby osiągnąć te wyniki techniczne, silnik rakietowy na paliwo stałe jest przymocowany do korpusu kierowanej bomby lotniczej za pomocą zdejmowanych zacisków; Zaciski mocujące silnik rakietowy  są wykonane z możliwością zainstalowania silników rakietowych  o różnych pojemnościach, przy czym zaciski mocowania silnika rakietowego  zawierają urządzenie oddzielające silnik od bomby w locie, połączone z układem naprowadzania i sterowania. Według modelu, zaciski są wykonane z dwóch połówek, które obejmują  korpus bomby i są odrzucane  razem przez siłowniki pirotechniczne Dodatkowo  silnik rakietowy jest wyposażony w alarm redukcji ciśnienia w komorze silnika podłączony do układu naprowadzania i sterowania.  Natomiast  system naprowadzania i sterowania wyposażony jest w jednostkę, która generuje i wydaje polecenie uruchomienia siłowników pirotechnicznych w zaprogramowanym  czasie.

UAB-(управляемая авиационная бомба (УАБ) pokazany na Fig. 1-3 zawiera korpus 1, usterzenie 2, zespoły zawieszenia 3, system naprowadzania  i sterowania 4, silnik rakietowy na paliwo stałe 5, odłączane części zacisków 6 i 7, wsporniki 8, zatrzask 9, popychacze pirotechniczne 10 , linie komunikacji kablowej silnika rakietowego z systemem naprowadzania i sterowania 11, złącze rozłączne 12, wskaźnik ciśnienia 13, zespół generowania i wydawania poleceń obsługi popychaczy pirotechnicznych 14.

Silnik rakietowy 5 na paliwo stałe mocuje się do korpusu UAB za pomocą odłączalnych części zacisków 6 i 7, dokręcanych za pomocą popychaczy pirotechnicznych 10.  Zunifikowane wsporniki 8 zapewniają zawieszenie silnika rakietowego UAB o dowolnej wymaganej mocy. Zatrzask 9 centruje silnik i przenosi jego  ciąg do UAB.   Alarm ciśnienia 13, bazujący na spadku ciśnienia w komorze silnika, wysyła sygnał o końcu jego pracy  do układu naprowadzania i sterowania 4 poprzez linię komunikacji kablowej 11. Odłączane złącze 12 łączy obwody elektryczne silnika (alarm ciśnienia, zapalnik, czujniki ciśnienia itp.) z systemem naprowadzania i sterowania 4.

Przygotowanie proponowanej bomby  UAB do misji bojowej  odbywa się w następujący sposób.   Po pierwsze instaluje się na wybranej  bombie  silnik rakietowy 5 na paliwo stałe o wymaganej mocy za pomocą zacisków 6 i 7, które są dokręcane za pomocą popychaczy pirotechnicznych 10.  Jednocześnie podłącza się rozłączne złącze 12 okablowania pomiędzy systemem sterowania a popychaczami 10. Po zrzuceniu bomby UAB z samolotu  na polecenie systemu nawigacji i sterowania 4, zostaje włączony silnik rakietowy na paliwo stałe,  co zapewnia ruch przyspieszony po  zadanej trajektorii do  czasu osiągnięcia wymaganej prędkości lotu. Po zakończeniu pracy silnika 5 na paliwo stałe, sygnał czujnika ciśnienia 13, bazujący na spadku ciśnienia w komorze silnika 5, wysyła sygnał do systemu nawigacji i sterowania 4, który generuje i wysyła sygnał  polecenie uruchomienia pirotechnicznych popychaczy 10. W wyniku uruchomienia popychaczy 10 następuje oddzielenie silnika rakietowego  5 przez  odłączenie części zacisków 6 i 7 od UAB.   Następnie bomba UAB porusza się w kierunku celu zgodnie z komendami systemy nawigacji i sterowania. W przypadku konieczności przekierowania samolotu nosiciela  (np. na bliższy cel) oddzielenie silnika rakietowego  5   i  odłączanych części zacisków 6 i 7 następuje na polecenie jednostki generującej i wydając polecenie obsługiwać popychacze pirotechniczne 14.

Aby zapewnić zmianę i rozszerzenie zakresu zastosowania UAB,  zaciski są wykonane z możliwością zainstalowania silników rakietowych na paliwo stałe o różnych pojemnościach (na przykład poprzez zastosowanie zunifikowanych wsporników).   Aby kontrolować oddzielenie silnika rakietowego  od UAB, silnik rakietowy jest wyposażony we wskaźnik redukcji ciśnienia w komorze silnika podłączony do układu naprowadzania i sterowania. Wskaźnik ciśnienia daje sygnał o końcu spalania paliwa , co powoduje , że  system naprowadzania i sterowania generuje i wydaje polecenie uruchomienia popychaczy pirotechnicznych.  Inną opcją sterowania silnikiem rakietowym oraz  oddzieleniem silnika rakietowego jest  system naprowadzania i sterowania  wyposażony w jednostkę, która generuje i wydaje polecenie uruchomienia pchaczy pirotechnicznych w danym momencie.

Zwiększenie zasięgu lotu UAB osiąga się dzięki temu, że po zakończeniu  pracy silnika rakietowego  dalszy lot UAB do celu odbywa się bez jego udziału, co zmniejsza ogólny opór aerodynamiczny UAB i poprawia manewrowość UAB w końcowej sekcji naprowadzania. Zwiększenie zasięgu lotu UAB pozwala na użycie UAB bez wejścia samolotu nosiciela  w strefę działania systemów obrony powietrznej, krótkiego zasięgu, wroga.

Zastrzeżenia wzoru użytkowego:

1- Kierowana bomba lotnicza zawierająca kadłub, usterzenie, jednostki zawieszenia, system naprowadzania i sterowania, silnik rakietowy na paliwo stałe wystający poza kontury kadłuba, połączony linią komunikacyjną z systemem naprowadzania i sterowania, charakteryzujący się tym, że silnik rakietowy jest przymocowany do korpusu kierowanej bomby lotniczej za pomocą zdejmowanych zacisków.

2-  Bomba zgodnie z zastrz. 1, charakteryzująca się tym, że zaciski do mocowania silnika rakietowego na  są wykonane z możliwością zainstalowania silników rakietowych  o różnej mocy.

3-  Bomba zgodnie z zastrz. 1 lub 2, charakteryzująca się tym, że zaciski silnika rakietowego na paliwo stałe montują urządzenie do oddzielania silnika od bomby w locie, podłączone do systemu naprowadzania i sterowania, podczas gdy linia komunikacyjna jest wyposażona w urządzenie odłączające.

4-  Bomba zgodnie z zastrz. 3, charakteryzująca się tym, że zaciski są wykonane z dwóch połówek, które pokrywają korpus bomby i są dokręcane razem przez uchwyty pirotechniczne.

5-  Bomba zgodnie z zastrz. 3, charakteryzująca się tym, że silnik rakietowy  jest wyposażony w alarm redukcji ciśnienia w komorze silnika podłączonej do systemu naprowadzania i sterowania.

6- Bomba zgodnie z zastrz. 4, charakteryzująca się tym, że silnik rakietowy  jest wyposażony w alarm redukcji ciśnienia w komorze silnika podłączonej do systemu naprowadzania i sterowania.

7- Bomba zgodnie z zastrz.3, charakteryzująca się tym, że system naprowadzania i kontroli jest wyposażony w jednostkę, która generuje i wydaje polecenie uruchomienia uchwytów pirotechnicznych w danym momencie.

Wersja rozwojowa bomby szybującej opisana jest w patencie: RU2380652C1 УПРАВЛЯЕМАЯ АcejВИАЦИОННАЯ БОМБА БЮРО „РАДУГА” ИМЕНИ А.Я. БЕРЕЗНЯКА” (RU),  Data publikacja: 27.01.2010.  

Kierowana bomba lotnicza zawierająca korpus, usterzenie ust, zespoły zawieszenia, układ naprowadzania i sterowania, blok silnika wraz ze zbiornikiem paliwa, układ zwiększania ciśnienia w zbiorniku paliwa oraz silnik turboodrzutowy wystający poza kontury korpusu i połączony linią komunikacyjną z układ naprowadzania i sterowania, charakteryzuje się   tym, że blok silnika jest podwieszony i przymocowany do korpusu bomby za pomocą zdejmowalnych zacisków i zawiera urządzenia sterujące silnikiem, układ zwiększania ciśnienia w zbiorniku paliwa oraz układ zasilania paliwem silnika.

1. Sterowana bomba powietrzna zawierająca korpus, ogon, zespoły zawieszenia, układ naprowadzania i sterowania, blok silnika zawierający zbiornik paliwa, układ zwiększania ciśnienia w zbiorniku paliwa oraz silnik turboodrzutowy wystający poza obrysy nadwozia i połączony komunikacją przewód do układu naprowadzania i sterowania, znamienny tym, że blok silnika jest podwieszony, przymocowany do korpusu bomby za pomocą zdejmowalnych zacisków i zawiera urządzenia sterujące silnikiem, układ zwiększania ciśnienia w zbiorniku paliwa oraz układ zasilania paliwem silnika. 2. Bomba według zastrz. 1, znamienna tym, że zaciski do mocowania zespołu napędowego zawierają urządzenie do oddzielania zespołu napędowego od bomby w locie, połączone z systemem naprowadzania i sterowania, natomiast linia komunikacyjna wyposażona jest w urządzenie rozłączające. 3. Bomba według zastrz. 2, znamienna tym, że zaciski do mocowania bloku silnika składają się z dwóch połówek, które przykrywają korpus bomby i są ściągane razem za pomocą popychaczy pirotechnicznych. 4. Bomba według zastrz. 3, znamienna tym, że system naprowadzania i sterowania wyposażony jest w zespół generujący i wydający polecenie odpalenia popychaczy pirotechnicznych zgodnie z zadanym czasem. 5. Bomba według dowolnego z zastrz. 2-4, znamienna tym, że jest wyposażona w pylon, u dołu którego na zbiorniku paliwa znajduje się silnik jednostki napędowej. 6. Bomba według dowolnego z zastrz. 2-4, znamienna tym, że w bloku silnika zbiornik paliwa i silnik są umieszczone na jednej ramie napędowej, a zbiornik paliwa jest umieszczony tandemowo przed silnikiem. 7. Bomba według dowolnego z zastrz. 2-4, znamienna tym, że w bloku silnika zbiornik paliwa i silnik są umieszczone na jednej ramie napędowej, a zbiornik paliwa jest umieszczony tandemowo za silnikiem. 

US6152041A DEVICE FOR EXTENDING THE RANGE OF GUIDED BOMBS, Harris et al. Data patentu: 28.11.2000.  Przedmiotem patentu  jest bomba szybująca, która kierowana jest   parą wysuwanych skrzydeł przymocowanych obrotowo  do centralnej sekcji  grzbietu . Sekcja grzbietu posiada postać siodła, które jest przymocowane  do bomby za pomocą elementów uprzęży. Po wystrzeleniu bomby z samolotu, skrzydła są rozkładane  za pomocą silnika elektrycznego i przekładni, aby zapewnić siłę nośną niezbędną do lotu szybowcowego. Jedna lub więcej lotek znajduje się na krawędziach spływu skrzydeł, aby umożliwić kontrolę lotu, lotki te są kontrolowane przez system naprowadzania bomby. Geometria składanych skrzydeł, jako  elementu siodła została zaprojektowana w taki sposób, aby jednostki bomb kierowanych mogły być montowane w ograniczonej przestrzeni na wyrzutniach obrotowych samolotów bombowych. Wynalazek ten odnosi się do bomb kierowanych odpalanych z powietrza, a dokładniej do urządzenia mocującego skrzydło aerodynamiczne do wykorzystania w rozszerzaniu zasięgu takich bomb kierowanych. Urządzenie wynalazku składa się z zestawu adapterów skrzydłowych, który zapewnia rozszerzenie zasięgu dla bomb kierowanych o masie 2000 funtów przy użyciu głowic ogólnego przeznaczenia lub penetratorów. To urządzenie zostało zaprojektowane w celu spełnienia unikalnych wymagań związanych z transportem i startem z wyrzutni obrotowych w komorach uzbrojenia nowoczesnych bombowców. Urządzenie wynalazku nadaje się również do zewnętrznego przewozu na samolotach myśliwskich.

Fig.1 to schematyczny widok typowej wyrzutni obrotowej przedstawiający komplet zainstalowanych w niej bomb Mk84; Fig.2 to widok perspektywiczny z góry, przedstawiający pierwsze wykonanie wynalazku ze skrzydłami schowanymi do przewozu; Fig.2A to widok perspektywiczny z góry ukazujący ucieleśnienie Fig. 2 ze skrzydłami wyciągniętymi do lotu; Fig.3 to dolny rzut pierwszego wykonania przedstawiający element z twardą opoką i mechanizm napędowy skrzydła ze skrzydłami schowanymi do przewozu; Fig.3a to dolny plan pierwszego wykonania przedstawiający skrzydła wyciągnięte do lotu; Fig.3b to boczny widok elewacji pierwszego wykonania z pominiętymi skrzydłami;  Fig.3c to rzut przekroju poprzecznego wykonany wzdłuż płaszczyzny oznaczonej przez 3c–3c na Fig. 3;  Fig.3d to rzut przekroju poprzecznego wykonany wzdłuż płaszczyzny wskazywanej przez 3d–3d na Fig. 3b;  Fig. 3e to boczny widok podnoszony napinającej siodło pierwszego wykonania;  Fig.3f to widok perspektywiczny z góry ilustrujący urządzenie do mocowania elementu siodła do bomby; Fig.3g to widok perspektywiczny z góry ilustrujący inne urządzenie do mocowania elementu siodła do bomby; Fig.4 to schematyczny widok wyrzutni obrotowej ilustrujący dopasowanie pierwszego wykonania do dostępnej przestrzeni; Fig.5 to schemat ilustrujący operacyjne profile lotu urządzenia wynalazku; Fig.6 to powiększony schematyczny przekrój rysunku pokazanego w rys..3d; Fig.6a to przekrój przedstawiający część członka w twardej oprawie pierwszego wykonania; Fig.6b to przekrój poprzeczny wykonany wzdłuż płaszczyzny wskazywanej przez 6b–6b na Fig. 6a; Fig.6c to widok wykonany wzdłuż płaszczyzny oznaczonej przez 6c–6c na RYS. 6a; Fig.7 to przekrój fragmentu członka w twardej oprawie drugiego wykonania wynalazku; Fig.7a to przekrój poprzeczny wykonany wzdłuż płaszczyzny wskazywanej przez 7a–7a na Fig.7; Fig.7b to widok wykonany wzdłuż płaszczyzny wskazywanej przez 7b–7b na Fig.7; Fig.8 to przekrój fragmentu członka w twardej oprawie trzeciego wykonania wynalazku; Fig.8a to przekrój poprzeczny wykonany wzdłuż płaszczyzny wskazywanej przez 8a–8a na Fig. 8; Fig.8b to widok wykonany wzdłuż płaszczyzny oznaczonej przez 8b–8b na Fig. 8; Fig. 9 to przekrój czwartego wykonania wynalazku; Fig.9a to przekrój poprzeczny wykonania RYS. 9 z wysuniętymi skrzydłami urządzenia; Fig.9b to przekrój poprzeczny wykonany wzdłuż płaszczyzny wskazywanej przez 9b–9b na fig.9a; Fig.9c to przekrój poprzeczny wykonany wzdłuż płaszczyzny wskazywanej przez 9c–9c na Fig. 9a; Fig.10 to dolny widok perspektywiczny czwartego przykładu wykonania przymocowanego do bomby z wyciągniętymi skrzydłami gotowymi do lotu.

Urządzenie według wynalazku jest  obudową klasycznej bomby, której środkowa część ma postać siodła z uprzężą wokół bomby, do której obrotowo przymocowana jest para skrzydeł lotnych. Po wystrzeleniu bomby silnik elektryczny, współpracujący z przekładnią, rozkłada skrzydła, zapewniając siłę nośną niezbędną do lotu szybowcowego. Część siodłowa  oprawy jest przymocowana do bomby za pomocą elementów uprzęży, która rozmieszczona jest  wokół bomby i sprzęga się z jednym lub kilkoma występami zawieszenia na bombie. Gdy element siodłowy jest dociśnięty do bomby, uniemożliwia się jego ruch względem bomby. Skrzydła mogą mieć jedną lub więcej lotek na krawędziach tylnych, aby zapewnić pełną kontrolę nad bombą przez cały czas lotu, od wystrzelenia, przez fazę wlotu i końcową. Ruchem lotek steruje moduł naprowadzania bomby poprzez interfejs zawarty w zestawie adaptera skrzydła. Uwzględniono także specjalne wymagania bomb penetracyjnych w końcowej fazie lotu, aby zapewnić wyrównanie korpusu bomby z wektorem prędkości w pozycji pionowej lub prawie pionowej w momencie uderzenia w cel. Celem niniejszego wynalazku jest zatem umożliwienie dopasowania skrzydła zwiększającego zasięg bomby kierowanej do ograniczonej przestrzeni dostępnej w komorach uzbrojenia bombowców wyposażonych w obrotowe wyrzutnie.

Odnosząc się do FIG.1 pokazano osiem bomb ogólnego przeznaczenia MK-84 załadowanych na wyrzutnię obrotową 11. Ze względu na geometrię otaczającej komory broni, żadna część broni nie może wystawać poza okrąg 11a o promieniu 38 cali. Można zauważyć, że pozostało niewiele miejsca na dodanie zestawu adaptera skrzydeł. Ta sama sytuacja ma miejsce w przypadku stanowisk uzbrojenia B-1B, B-2 i B-52 wyposażonych w wyrzutnie obrotowe. Dostępna przestrzeń, w której można dodać zestaw adaptera skrzydła, jest oznaczona obszarem 11b. Obszar ten uwzględnia również minimalną odległość jednego cala między sąsiednimi broniami, aby umożliwić użycie narzędzi ręcznych podczas procesu ładowania. Odnosząc się teraz do  Fig.2, 2a i 5 przedstawiają działanie urządzenia według wynalazku. Skrzydła 12 i 13 są przymocowane do bomby 20 za pomocą elementu siodłowego 15, które  podczas przenoszenia znajdują się w położeniu złożonym, jak pokazano na FIG.2. Po wystrzeleniu bomby skrzydła 12 i 13 rozkładają się, jak pokazano na FIG.2a co zapewnia stabilny lot bomby na całym torze lotu „A”, jak pokazano na FIG.5. Po dotarciu do celu bomba przechodzi w lot nurkowy jak pokazano na torze lotu „B” na FIG.5.

Pierwszy przykład wykonania wynalazku jest przestawiony  Fig.3 i 3a-3d, gdzie mechanizm napędowy 14a skrzydeł zapewnia siłę niezbędną do rozłożenia  skrzydeł 12 i 13 do pozycji lotnej, jak pokazano na FIG.3a. Skrzydełka są napędzane wokół sworzni 14c i 14d, które zamocowane są w elemencie 14  oprawy. Mechanizm napędowy 14a może zawierać sprężynę, silnik lub inne urządzenie, które napędza skrzydła poprzez łącznik 14b, który jest przymocowany do skrzydeł. Element 14 z oprawą jest przymocowany do spodniej strony bomby 20 za pomocą elementu siodełkowego 15, który ma śrubę napinającą 15a do mocowania siodełka do występu 14g elementu 14 z  oprawą, jak pokazano na FIG.3e. Aby zminimalizować powstawanie naprężeń w siodełku, śruba napinająca 15a jest ustawiona równolegle do stycznej do korpusu bomby, przy czym normalna do tej stycznej przecina punkt, w którym siodło styka się z występem 14g. W przypadku bomb ogólnego przeznaczenia element siodłowy ma okrągłe wycięcia, które otaczają gwintowane występy zawieszenia 18 i 19 bomby w odpowiednim do siebie położeniu, aby zapobiec obracaniu się siodła pod wpływem sił skrętnych, jak pokazano na FIG.3b. Element siodłowy dla innych bomb może być skonfigurowany tak, aby sprzęgał się z istniejącymi szczelinami 20a utworzonymi w bombie, jak pokazano na FIG. 3f  i jest przymocowany do bomby, jak pokazano na FIG.3e.  W przypadku bomb z przykręconymi  uchwytami do zawieszenia element siodłowy można zamontować pod występami 18 i 19 i przykręcić śrubami 18a i 19a, jak pokazano na FIG.3g. Aerodynamiczna owiewka 16 jest przymocowana do elementu 14 z twardym oparciem Element siodłowy i element z twardym oparciem mogą być wykonane ze stali nierdzewnej.

Do tylnej części elementu 14 oprawy przymocowane są dwie płyty 14e i 14f. Tylne części tych płyt mają kształt haków, które są instalowane w pionowych szczelinach utworzonych w bloku kotwiącym 17, który jest przymocowany do bomby 20 na styku głównego korpusu bomby i jej części ogonowej. Wał obrotowy 17a jest zainstalowany w bloku kotwiącym 17 prostopadle do pionowych szczelin, tak że styka się z haczykowatymi częściami płyt 14e i 14f. Element z twardą oprawą i przymocowane do niego skrzydełka mogą zostać wyrzucone z bomby podczas swobodnego lotu poprzez zwolnienie elementu siodłowego 15 za pomocą środków  elektromechanicznych lub wybuchowych. Należy zauważyć, że podczas separacji siła nośna skrzydeł powoduje obrót urządzenia do tyłu wokół wału obrotowego 17a, zapewniając, że przed rozdzieleniem nie uderzy ono w tylną część bomby. Fig. 4 jest schematyczną ilustracją przedstawiającą bomby 20 zamontowane w wyrzutni obrotowej 11 samolotu za pomocą występów zawieszenia 19. Jak można zauważyć, biorąc pod uwagę unikalną konfigurację zestawu adaptera skrzydła według wynalazku, pełny ładunek bomb może zmieścić się w wyrzutni. Z kolei na Fig. 5 zilustrowano schematycznie  działanie broni, w której zastosowano urządzenie według wynalazku. Broń, którą może być bomba kierowana o wadze  2000 funtów, do której przymocowany jest zestaw adaptera skrzydła według wynalazku, jest zwykle wystrzeliwana z samolotu na wysokości około 30 000 stóp z prędkością około 0,8 Macha. Aby uzyskać maksymalny zasięg, potrzebna jest prędkość lotu, która zapewni maksymalny stosunek siły nośnej do oporu. Aby utrzymać równowagę i dostosować się do manewrów, podczas faz startu i szybowania misji, konieczne jest wygenerowanie wystarczającej siły nośnej na całej wysokości lotu. Po spełnieniu tego warunku bomba wykonuje lot  szybowcowy się do wcześniej wybranego punktu położenia  celu, gdzie jak pokazano na FIG. 5, wykonuje manewr przechyłu, w wyniku którego następuje pionowe lub prawie pionowe nurkowanie do celu. W czasie tego nurkowania wektor prędkości jest wyrównany z korpusem broni. Oznacza to, że kąt względnego przepływu powietrza w stronę korpusu broni wynosi zasadniczo zero, gdy siła nośna jest równa lub bliska zeru. Warunek ten jest spełniony niezależnie od tego, czy zestaw adaptera skrzydła zostanie wyrzucony z bomby. Lot „A” przedstawia broń, w której zestaw adaptera skrzydła nie jest wyrzucony, natomiast lot „B” przedstawia broń, w której taki zestaw jest wyrzucony.

WNIOSKI

Wszyscy od dawna wiedzą, czym jest rakieta manewrująca, ponieważ często wykorzystuje się ją w różnorodnych konfliktach i operacjach wojskowych. Ale czym jest bomba skrzydlata lub szybująca i czym różni się od konwencjonalnych (grawitacyjnych) bomb lotniczych? W rzeczywistości ta broń nie jest niczym nowym. Został wynaleziony w Niemczech podczas drugiej wojny światowej jako broń do niszczenia statków. Trudno jest zaatakować okręt konwencjonalnymi bombami, zadanie poważnych uszkodzeń wymaga bezpośredniego trafienia, co z oczywistych względów nie jest takie proste do osiągnięcia. Do tych celów Niemcy początkowo używali bombowców nurkujących, jednak wzmagająca się obrona powietrzna brytyjskich okrętów uniemożliwiła ich użycie. W rezultacie niemieccy projektanci wpadli na pomysł stworzenia szybujących bomb kierowanych.

Aby kontrolować i zwiększać zasięg lotu, mają skrzydła umożliwiające szybowanie bomb oraz głowice samonaprowadzające, które są dostępne w różnych typach (z nawigacją satelitarną, naprowadzaniem na podczerwień lub laserem, naprowadzaniem za pomocą poleceń radiowych itp.). Niektóre bomby kierowane są dodatkowo wyposażone w małe silniki rakietowe, które  znacznie zwiększa ich zasięg lotu.

Ukraińskie źródło twierdzi, że półtonowe bomby lotnicze będą spadać średnio w odległości 15–20 metrów od wyznaczonego celu, co jest wystarczające, biorąc pod uwagę ich śmiercionośny promień wynoszący 140 metrów w przypadku celów miękkich. Jednak inne źródła wyraziły wątpliwości, czy niektóre lub wszystkie bomby faktycznie mają zainstalowane naprowadzanie satelitarne, twierdząc zamiast tego, że mogą polegać na znacznie mniej dokładnej nawigacji inercyjnej. Bez naprowadzania satelitarnego bomby szybujące nadal miałyby duży zasięg, ale zostałyby zredukowane do surowej amunicji do ataku obszarowego, skutecznej głównie w przypadku przeprowadzających bombardowania terrorystyczne cywilów (sposób działania powiązany z wieloma dotychczasowymi atakami UMPK). Brak wytycznych można wytłumaczyć niedoborami elementów nawigacji satelitarnej spowodowanymi sankcjami nałożonymi na Rosję.

Siły Zbrojne Ukrainy skarżyły się na ataki rosyjskich bomb FAB-500M62. Ukraińscy wojskowi skarżą się na rosyjskie bomby FAB-500M62 i demonstrują konsekwencje ataków (avia-pro.net) Zgodnie z otrzymanymi informacjami, rosyjskie lotnictwo używa bomb lotniczych FAB-500M62 z modułem planowania i korekty (MPC) opracowanym przez GNPP Bazalt w regionie Ugledar. Ten zestaw stabilizatorów i jednostek nawigacyjnych GPS / GLONASS pozwala zamienić zwykłą bombę powietrzną w broń precyzyjną, zwiększając jej zasięg do 40-60 km, w zależności od trybu i prędkości samolotu transportowego.

https://www.popularmechanics.com/military/weapons/a43571893/how-dumb-are-russias-winged-smart-bombs/

W uzupełnieniu polecam materiał filmowy, który przybliża tematykę bomb szybujących:

B-1B Lancer Loads With GBU-31 JDAMs For Combat Mission

Ударное оружие России-планирующие бомбы ФАБ-500м62

https://youtu.be/qmwql5MMwco