Jednym z istotnych czynników sukcesów obronnych Ukrainy podczas najazdu Rosji jest ciągły dostęp do Internetu za pomocą sieci satelitarnej Starlink. System łączności Starlink został zaprojektowany i stworzony przez SpaceX. Amerykańska firma, należąca do miliardera i wizjonera Elona Muska, planuje dostarczać bezprzewodowy Internet satelitarny na terenie całej Ziemi. Zespoły satelitów Starlink poruszają się w łańcuchach, które zostały umieszczone na kilku różnych wysokościach i zmierzają w różnych kierunkach. Do odbioru Internetu niezbędne jest posiadanie odpowiedniego zestawu (pewnego rodzaju routera/modemu). Niezbędne jest również wykupienie abonamentu. Łącznie na niebie jest dziś 4408 satelitów, ich liczba zostanie zwiększona o kolejne 7518 obiektów, które zostaną umieszczone na niższych orbitach – nawet 400 kilometrów nad ziemią. W dostarczaniu na orbitę tak wielkiej liczby satelitów kluczowe było obniżenie kosztów transportu. W tym celu zdecydowano się między innymi na wielokrotne wykorzystywanie tej samej rakiety Falcon 9, która za każdym razem wynosi 60 satelit Starlink na orbitę. Zastosowana antena naziemna systemu wykonana jest w technice mikropaskowej (ang. Anteny Microstrip (Patch)).
W telekomunikacji antena mikropaskowa (znana również jako antena drukowana) zwykle oznacza antenę wykonaną przy użyciu technik fotolitograficznych na płytce drukowanej (PCB). Jest to rodzaj anteny wewnętrznej. Są one najczęściej używane na częstotliwościach mikrofalowych. Pojedyncza antena mikropaskowa składa się z łaty folii metalowej o różnych kształtach (antena krosowa) na powierzchni płytki drukowanej (płytka drukowana), z płaszczyzną uziemienia z folii metalowej po drugiej stronie płytki. Większość anten mikropaskowych składa się z wielu łat w dwuwymiarowej macierzy. Antena jest zwykle podłączona do nadajnika lub odbiornika za pomocą foliowych linii transmisyjnych mikropaskowych. Prąd o częstotliwości radiowej jest przyłożony lub odbierany między anteną a płaszczyzną uziemienia. Anteny mikropaskowe stały się bardzo popularne współcześnie ze względu na ich cienki płaski profil, który można włączyć do powierzchni anten, np.: samolotów i pocisków oraz ich łatwość wytwarzania przy użyciu technik obwodów drukowanych; łatwość integracji anteny na tej samej płycie z resztą obwodu oraz możliwość dodawania aktywnych urządzeń, takich jak mikrofalowe układy scalone do samej anteny, aby uzyskać anteny aktywne anteny-wystepujące również pod nazwa anten krosowych. Ponieważ temat jest trudny dla przeciętnego czytelnika, do którego ja również należę, moje wprowadzenie w tematykę anten paskowych rozpoczyna omówienie polskiego patentu.
PL218960B1 Mikropaskowa antena sektorowa, FERT PRZEMYSŁAW ELBOXRF, Data patentu: 27.02.2015. Przedmiotem wynalazku jest antena sektora mikropasków składająca się z przewodzącej struktury mikropaskowej utworzonej ze połączonych elementów promieniujących, pod którymi znajduje się pierwsza warstwa dielektryczna i przewodząca warstwa uziemiona, oraz druga warstwa dielektryczna oddzielona od struktury mikropaskowej i umieszczona nad przewodzącą warstwą uziemioną.
Wynalazek jest zilustrowany w preferowanych przykładach wykonania na rysunku, w których: Rys.1 pokazuje pierwsze wykonanie anteny zgodnie z wynalazkiem w schematycznym widoku perspektywicznym (Rys.1A), odpowiednio widoku z przodu (Rys.1B) i widoku z góry (Rys.1C); Rys.2 pokazuje drugie wykonanie anteny zgodnie z wynalazkiem w schematycznym widoku perspektywicznym (Rys.2A), odpowiednio widoku z przodu (Rys.2B) i widoku z góry (Rys.2C); Rys.3 pokazuje trzecie wykonanie anteny zgodnie z wynalazkiem w schematycznym widoku perspektywicznym (Rys. 3A), odpowiednio w widoku z przodu (Rys.3B) i widoku z góry (Rys.3C); Rys.4 pokazuje czwarte wykonanie anteny zgodnie z wynalazkiem w schematycznym widoku perspektywicznym (rys. 4A), odpowiednio w widoku z przodu (Rys.4B) i widoku z góry (Rys.4C); Rys.5 pokazuje piąte wcielenie anteny zgodnie z wynalazkiem w widoku z przodu; Rys.6 pokazuje szóste wykonanie anteny zgodnie z wynalazkiem w widoku z przodu; Rys.7 pokazuje siódme wykonanie anteny zgodnie z wynalazkiem w widoku z przodu; Rys.8 pokazuje charakterystykę natężenia pola elektromagnetycznego promieniowania antenowego dla przykładowej anteny znanej w stanie techniki, o strukturze podobnej do pokazanej na Rys.2, ale pozbawionej drugiej warstwy stałego dielektryka; Rys.9 pokazuje charakterystykę natężenia pola elektromagnetycznego promieniowania antenowego dla przykładowej anteny według wynalazku o strukturze pokazanej na Rys.2.
Pierwszy przykład wykonania Rys.1 anteny mikropaskowej 1 składa się z przewodzącej struktura mikropaskowa 2 umieszczona na prostokątnej płycie dielektrycznej 3 wykonanej z laminatu ze szkła epoksydowego, pod którą znajduje się uziemiona prostokątna metalowa płyta 4 równoległa do struktury mikropaskowej. Płyta dielektryczna 3 może być wykonana z laminatu epoksydowego, takiego jak na przykład laminat FR4 o stratach δ 0,02 i przepuszczalności elektrycznej εr=4,3, produkowany przez Isola GmbH, laminat ceramiczno-teflonowy, np. produkowany przez firmę Rogers, lub dowolny inny materiał o właściwościach odpowiednich dla danego zakresu działania anteny. Płyta dielektryczna 3, na której wytrawiona jest przewodząca struktura mikropasków 2, jest oczywiście tylko dla struktury nośnej. Struktura mikropaskowa 2 może być również wykonana przez cięcie, na przykład z blachy miedzianej i może być konstrukcją samonośną. Mikrostruktura 2 jest symetryczna i tworzy sześć identycznych romboidalnych elementów promieniujących połączonych w odpowiedni sposób ze ścieżkami przewodzącymi 6. Kształty, wymiary poszczególnych elementów promieniowania, ich rozkład przestrzenny oraz układ łączących je ścieżek przewodzących dostosowane są do wymaganych parametrów użytkowych anteny. Uziemiona płyta 4 jest oddzielona od struktury mikropaskowej 2 pierwszą warstwą dielektryczną 7, składającą się z warstwy powietrznej i warstwy płyty dielektrycznej 4. Gniazdo 8 i metalowy pin 9 łączący konstrukcję 2 z płytą uziemioną 4 są podłączone do mikrostruktury przewodzącej 2. Gniazdo 8 można podłączyć do zasilającego, niepokazanego na zdjęciu, służącego do podłączenia anteny z urządzeniami nadawczymi/odbiorczymi. Nad powierzchnią struktury mikropaskowej 2 w odległości D znajduje się dodatkowa, druga warstwa stałego dielektryka 10 o grubości G w postaci prostokątnej płytki 11. Stosowanym dielektrykiem może być np. laminat epoksydowy o długości L równej długości płyty dielektrycznej 3 o strukturze mikropaskowej 2. W środkowej części płyty 11 wykonano podłużną szczelinę 12 umieszczoną centralnie na strukturze mikropaskowej 2. Dzięki zastosowaniu szczeliny 12 do ujawnienia części struktury promieniującej 2 w kierunku centralnej części wiązki promieniowania, proces projektowania anteny staje się prostszy, ponieważ zmiana parametrów tej dodatkowej warstwy dielektrycznej powoduje zmniejszoną zmianę właściwości elektrycznych struktury mikropasków. Ponadto możliwe jest poszerzenie wiązki anteny.
US20200381831A1 ANTENNA APPARATUS HAVING ADHESIVE COUPLING, SPACE EXPLORATION TECH CORP, Milroy et al, Data aplikacji: 3.12.2020. Systemy komunikacji satelitarnej zazwyczaj wykorzystują anteny naziemne w komunikacji z konstelacją satelitów na orbicie. Anteny naziemne są w konsekwencji narażone na warunki pogodowe i inne warunki środowiskowe. Zgłoszona aplikacja patentowa opisuje aparaty antenowe i ich zespoły obudowy zaprojektowane z wystarczającą trwałością, aby chronić wewnętrzne elementy anteny, umożliwiając jednocześnie komunikację o częstotliwości radiowej z systemem komunikacji satelitarnej, takim jak konstelacja satelitów.
RYS.1 jest diagramem nieskalowanym ilustrującym prosty przykład komunikacji w systemie łączności satelitarnej zgodnie z przykładami niniejszego ujawnienia; RYS.2A to izometryczny widok z góry przedstawiający przykładowy aparat antenowy zgodnie z jednym z przykładów niniejszego ujawnienia; RYS.2B to izometryczny widok dolny przedstawiający przykładowy aparat antenowy z Rys.2A, pokazujący obudowę przymocowaną do nogi, w której noga jest pokazana zamontowana na powierzchni zgodnie z jednym z przykładów niniejszego ujawnienia; RYS.3A to izometryczny widok rozłożony, przedstawiający przykładowy aparat antenowy, w tym obudowę i zespół stosu anten zgodnie z jednym z przykładów niniejszego ujawnienia; RYS.3B i 3C są przekrojowymi widokami zespołu obudowy zespołu anteny z Rys.2A i 2B; RYS.4 to przekrojowy widok zespołu stosu antenowego aparatu antenowego z Rys.3; RYS.5A to widok z góry górnej warstwy anteny krosowej zespołu stosu antenowego aparatu antenowego z Rys.3; RYS.5B to widok z góry przekładki radomowej zespołu stosu antenowego aparatu antenowego z Rys.3 pokazujący górne łaty elementów antenowych w otworach przekładki radomowej; RYS. 5C to widok z góry górnej warstwy anteny krosowej zespołu stosu antenowego aparatu antenowego z Rys.3; RYS.5D to widok z góry przekładki antenowej zespołu stosu antenowego aparatu antenowego z Rys. 3; RYS. 5E to widok z góry dolnej warstwy anteny krosowej zespołu stosu antenowego aparatu antenowego z Rys.3.; RYS. 6A i 6B są widokami izometrycznymi pojedynczego elementu antenowego w układzie elementów antenowych w zespole stosu antenowego aparatu antenowego na Rys.3; RYS.7A to częściowy przekrój poprzeczny aparatu antenowego z Rys.3 pokazujący zespół stosu antenowego wewnątrz obudowy; RYS.7B to zbliżenie częściowego przekroju poprzecznego aparatu antenowego z Rys.3 przedstawiające system mocowania; RYS.7C jest izometrycznym częściowym odcięciem aparatu antenowego z Rys.3; RYS.8A, 8B i 8C to górne widoki wzorów kleju na różnych warstwach zespołu stosu antenowego zgodnie z przykładami niniejszego ujawnienia; RYS.9A i 9B są izometrycznymi widokami eksplodującymi przedstawiającymi przykładowy aparat antenowy, w tym przekładkę dielektryczną, zgodnie z innym przykładem niniejszego ujawnienia; RYS.10 to widok z góry obudowy aparatu antenowego z Rys. 3; RYS.11A i 11B są izometrycznymi widokami częściowego odcięcia pokazującymi odłączony i włączony system łączników do montażu anteny FIGS.2A i 2B zgodnie z przykładami niniejszego ujawnienia; RYS.12 to widok rozłożonych elementów zespołu anteny z Rys.2A i 2B zgodnie z przykładami niniejszego ujawnienia; RYS.13 to zbliżenie częściowego przekroju poprzecznego zespołu antenowego z rysunków FIGS.2A i 2B pokazujące ścieżki wymiany ciepła zgodnie z przykładami niniejszego ujawnienia; RYS.14 i 15 są schematami danych pokazującymi efekty wymiany ciepła zespołu antenowego z rysunków FIGS.2A i 2B w działaniu zgodnie z przykładami niniejszego ujawnienia; RYS.16 i 17 są izometrycznymi widokami aparatu antenowego z częścią obudowy w różnych konfiguracjach w stosunku do systemu montażowego zgodnie z przykładami niniejszego ujawnienia; RYS.18 i 19 są widokami eksplodującymi aparatury antenowej na Rys.16 i 17 odpowiednio z górnej i dolnej perspektywy; RYS.20 to widok z boku aparatu antenowego z Rys.16 i 17; Rys.21 i 22 są odpowiednio rozłożonymi i częściowymi widokami przekroju poprzecznego radomicznej części aparatu antenowego z Rys.16 i 17; Rys.23 i 24 są odpowiednio widokami izometrycznymi i górnymi części podwozia aparatury antenowej z Rys.16 i 17; RYS.25 to widok izometryczny z bliska części obudowy aparatu antenowego z Rys.16 i 17; RYS.26 i 27 są odpowiednio izometrycznymi i dolnymi widokami części podwozia aparatu antenowego z Rys.16 i 17 przedstawiających radiator; RYS.28, 29 i 30 to widok systemu mocowania aparatu antenowego z Rys.16 i 17; RYS.31 i 32 są częściowymi widokami przekroju poprzecznego zespołu zawiasów dla systemu montażu aparatury antenowej z Rys.16 i 17; RYS.33A, 33B i 33C są widokami bocznymi aparatu antenowego z RYS.16 i 17 pokazującymi aparat antenowy w różnych pozycjach nachylenia.
Systemy antenowe objęte niniejszym ujawnieniem mogą być stosowane w systemach komunikacyjnych zapewniających komunikację sieciową o wysokiej przepustowości i niskich opóźnieniach za pośrednictwem konstelacji satelitów. Taka konstelacja satelitów może znajdować się na niegeosynchro-nicznej orbicie okołoziemskiej (GEO), takiej jak niska orbita okołoziemska (LEO). RYS.1 ilustruje nieskalowane ucieleśnienie anteny i systemu komunikacji satelitarnej 100, w którym można zaimplemen-tować przykłady niniejszego ujawnienia. Ziemski punkt końcowy lub terminal użytkownika 102 jest instalowany w miejscu bezpośrednio lub pośrednio na powierzchni Ziemi, takim jak dom lub inny budynek, wieża, pojazd lub inne miejsce, w którym pożądane jest uzyskanie dostępu do komunikacji za pośrednictwem sieci satelitów. Ziemski punkt końcowy 102 może znajdować się w troposferze Ziemi, na przykład w odległości około 10 kilometrów (około 6,2 mil) od powierzchni Ziemi i / lub w stratosferze Ziemi, na przykład w odległości około 50 kilometrów (około 31 mil) od powierzchni Ziemi, na przykład na geograficznym nieruchomym lub zasadniczo stacjonarnym obiekcie, takim jak platforma lub balon. Punkt końcowy lub terminal użytkownika 102 może zawierać na przykład aparat antenowy 200, jak pokazano na RYS. 2A i 2B. Jak pokazano, aparat antenowy może zawierać zespół obudowy 202, który obejmuje część górnej kopuły 206 i dolną obudowę 204, która łączą się razem. Zgodnie z przykładami niniejszego ujawnienia, aparat antenowy 200 i jego obudowa 202 mogą zawierać materiały zapewniające trwałość i niezawodność w środowisku zewnętrznym, jak również ułatwiające wysyłanie i/lub odbieranie sygnałów o częstotliwości radiowej do i/lub z satelity lub konstelacji satelitów z satelitami 104. W ilustrowanym przykładzie wykonania system mocowania 210 zawiera nogę 216 i podstawę 218. Podstawa 218 może być zabezpieczona na powierzchni S i skonfigurowana do odbioru dolnej części nogi 216.
Mechanizm przechylający 240 umieszczony w dolnej obudowie 204 pozwala na pewien stopień przechylenia, aby skierować powierzchnię kopuły anteny 206 pod różnymi kątami w celu zoptymalizowa-nia komunikacji oraz spływu deszczu i śniegu (patrz RYS. 33A, 33B, 33C). Takie przechylanie może być automatyczne lub ręczne. Zgodnie z Rys.3, zespół obudowy 202 aparatu antenowego 200 zawiera część podwozia 345 do podtrzymywania zespołu stosu anteny 300 i innych elementów elektronicznych. Część podwozia 345 może również służyć jako rozpraszacz ciepła, aby pomóc w rozprowadzaniu ciepła z elementów przewodzących w aparacie antenowym 200 do środowiska. Jak wspomniano powyżej, zespół obudowy 202 zawiera również kopułę 206 (pokazaną jako część zespołu stosu antenowego 300) do ochrony zespołu stosu anteny 300 i innych elementów elektronicznych umieszczonych w zespole obudowy 202. Zespół obudowy 202 ilustrowanego wykonania zawiera również dolną obudowę 204. Zespół stosu anteny 300 jest przymocowany do prętów wiążących 348 za pomocą kleju o niskiej sztywności, aby jeszcze bardziej złagodzić wyboczenie. Obudowa 345 może być wykonana z metalu, takiego jak aluminium, lub innego materiału przewodzącego, aby zapewnić ścieżkę termiczną do rozpraszania ciepła z elementów promieniujących w aparacie antenowym 200. Część podwozia 204 może być wytwarzana jako część dyskretna, na przykład w procesie integralnego tworzenia części, takim jak proces odlewania.
Antena fazowana według aplikacji zawierają wiele elementów antenowych do symulacji dużej anteny kierunkowej. Zaletą anteny fazowanej jest jej zdolność do przesyłania i/lub odbierania sygnałów w preferowanym kierunku (tj. zdolność anteny do kształtowania wiązki) bez fizycznej zmiany położenia lub zmiany orientacji systemu. Zastosowany system antenowy z matrycą fazowaną jest skonfigurowany do komunikacji z satelitą, który emituje lub odbiera sygnały o częstotliwości radiowej (RF). System antenowy obejmuje antenę fazowaną, w tym wiele elementów antenowych rozmieszczonych w jednym lub kilku rzędach i / lub kolumnach oraz wiele przesuwników fazowych skonfigurowanych do generowania przesunięć fazowych między elementami anteny. Dwuwymiarowa antena fazowana jest zdolna do elektronicznego sterowania w dwóch kierunkach. Przykładowa antena fazowana może zawierać sieć wielu elementów anteny rozmieszczonych w kolumnach M zorientowanych w pierwszym kierunku i rzędach N rozciągających się w drugim kierunku pod kątem względem pierwszego kierunku (takich jak kąt 90 stopniw sieci prostokątnej lub kąt 60 stopni w sieci trójkątnej) skonfigurowanych do przesyłania i /lub odbierania sygnałów w preferowanym kierunku. Rys. 5A pokazuje schematyczny układ lub sieć 308 poszczególnych elementów anteny 304 dwuwymiarowej anteny fazowanej. Ilustrowany układ anteny fazowanej 308 zawiera elementy anteny 304, które są rozmieszczone w tablicy 2D kolumn M według N wierszy. Na przykład układ anteny fazowanej 308 ma ogólnie okrągły lub wielokątny układ elementów anteny 304. W innych przykładach wykonania antena fazowana może mieć inny układ elementów anteny, na przykład układ kwadratowy, układ prostokątny lub inny wielokątny układ elementów anteny. Jak opisano powyżej, elementy anteny 304 są rozmieszczone w wielu rzędach i kolumnach i mogą być przesunięte fazowo, tak aby antena z układem fazowanym emitowała przebieg w preferowanym kierunku. Gdy przesunięcia fazowe do poszczególnych elementów anteny są prawidłowo zastosowane, połączony front fali ma pożądaną kierunkowość płata głównego.
W ilustrowanym przykładzie wykonania Rys.3 warstwy w zespole stosu anten 300 obejmują zespół kopuły 206, zespół anteny krosowej 334, warstwę dielektryczną 375 i zespół płytki drukowanej (PCB) 380. Zespół anteny krosowej 334 jest zespołem anteny z układem fazowanym składającym się z wielu pojedynczych elementów anteny krosowej 304 (patrz RYS.6A i 6B) skonfigurowanych w macierzy 308 (patrz RYS.5A dla widoku z góry szeregu elementów anteny górnej 330 a ). Antena krosowa to na ogół antena niskoprofilo-wa, którą można zamontować na płaskiej powierzchni, w tym na pierwszym płaskim arkuszu lub „pierwszej łacie”, z metalu zamontowanym nad, ale rozstawionym z drugim płaskim arkuszem lub „drugą łatą” metalu, drugą łatą definiującą płaszczyznę uziemienia. Dwie metalowe plamy razem tworzą rezonansową strukturę. W alternatywnym przykładzie wykonania łaty mogą być drukowane, na przykład, przy użyciu atramentu przewodzącego, na warstwach plastra. Zestaw wielu anten krosowych na tym samym podłożu może być użyty do stworzenia anteny o wysokim zysku lub anteny z matrycą fazowaną, dla której wiązka anteny może być sterowana elektronicznie.
RYS. 6A ilustruje perspektywiczny widok uproszczonego przykładowego pojedynczego elementu anteny 304, w tym górnej warstwy łatowej 330 a, dolnej warstwy 370 a i odstępów między nimi. Pojedynczy element pokazany na rys. 6A jest jednym z wielu elementów antenowych tworzących układ elementów antenowych (patrz RYS. 5A). W ilustrowanym przykładzie wykonania, macierz 308 poszczególnych elementów anteny krosowej 304 składa się z wielu warstw anteny krosowej, w tym górnej warstwy anteny krosowej 330 (patrz także RYS. 5A), ramki dystansowej anteny 335 i dolnej warstwy anteny krosowej (lub płaszczyzny uziemienia) 370. Górna warstwa patch anteny 330 i dolna warstwa anteny krosowej 370 mogą być formowane na standardowych warstwach PCB lub innych odpowiednich podłożach. Dwie warstwy 330 i 370, są odpowiednio oddalone od siebie przez przekładkę anteny 335, aby osiągnąć pożądane dostrojenie zespołu anteny krosowej 334. Podczas gdy dwułatowa (górna i dolna) antena jest zilustrowana tutaj, inne jedno- lub wielowarstwowe anteny krosowe mogą być stosowane zgodnie z przykładami niniejszego ujawnienia.
W ilustrowanym przykładzie wykonania zespół anteny krosowej 334 jest mechanicznie i elektrycznie wspierany przez zespół płytki drukowanej (PCB) 380. Zespół PCB 380 jest zazwyczaj skonfigurowany do łączenia elementów elektronicznych za pomocą ścieżek przewodzących, podkładek i innych elementów wytrawionych z jednej lub więcej warstw blachy miedzi laminowanej na, lub między warstwami arkusza nieprzewodzącego podłoża. Zespół PCB 380 może być zespołem jedno- lub wielowarstwowym z różnymi warstwami miedzi, laminatu, podłoży i może mieć różne obwody utworzone w nich. Warstwa dielektryczna 375 zapewnia izolator elektryczny między zespołem anteny krosowej 334 a zespołem PCB 380. Przekładka dielektryczna 375 może mieć niską stałą dielektryczną (którą można określić jako przenikalność względną), na przykład w zakresie od około 1 do około 3 w temperaturze pokojowej.
W alternatywnym przykładzie wykonania jednowarstwową przekładkę dielektryczną można zastąpić szeregiem dyskretnych przekładek, takich jak przekładki krążka 575. Zobacz na przykład Rys.9A i 9B. Przekładki krążkowe mogą być formowane z odpowiednich materiałów, takich jak tworzywo sztuczne, w celu zapewnienia odpowiedniej stałej dielektrycznej i stycznej o niskiej stratności, aby dostosować się do wydajności zespołu anteny krosowej.
Zgodnie z przykładami niniejszego ujawnienia, górne i dolne elementy anteny krosowej mogą mieć najdłuższy wymiar w zakresie od 6 mm do 8 mm. Środek każdego z górnych i dolnych elementów anteny krosowej może być oddalony od środka sąsiednich górnych i dolnych elementów anteny krosowej o odległość w zakresie od 11 mm do 13,5 mm. Wysokość ogniwa przekładki anteny 335 może mieścić się w zakresie od 1 mm do 2 mm. Podobnie ściany komórkowe przekładki anteny 335 znajdują się w zakresie od 1 mm do 2 mm szerokości. Wzory kleju na obu końcach ścian komórkowych mogą mieć wysokość w zakresie od 0,005 mm do 0,01 mm.
Uwaga
Aby móc odbierać Internet Starlink, należy posiadać odpowiedni sprzęt i płacić comiesięczny abonament. Podczas wykupywania usługi należy także podać adres, pod którym będzie świadczona usługa. W skład zestawu odbiorczego wchodzi:
- antena
- podstawa do zamocowania jej
- router Wi-Fi
- niezbędne okablowanie
- zasilacz
Antena musi zostać zamontowana na zewnątrz. Router Wi-Fi dostarczany w zestawie Starlink posiada wyjście Ethernet, a możliwość podłączenia wielu urządzeń przez Wi-Fi nie jest w żaden sposób ograniczona. Terminal Starlink ma silniki do automatycznego ustawiania anteny w celu uzyskania optymalnego kąta nachylenia. Doświadczony instalator nie będzie potrzebny. Po prostu podłącz antenę i daj jej dostęp do.nieba. Można ją zainstalować w ogrodzie, na dachu, na stole, prawie wszędzie, pod warunkiem, że ma dobry widok na niebo. Etykieta urządzenia jednak wskazuje, że zostało „wyprodukowane na Tajwanie” przez firmę Wistron NeWeb Corp. która jest znanym producentem różnych urządzeń telekomunikacyjnych. Aby korzystać z Internetu Starlink trzeba wyposażyć się w zestaw do odbioru, którego koszt wynosi 2269 złotych.
Dodatkowo należy doliczyć miesięczny abonament w kwocie 449 złotych. Podstawowy abonament za ok 100$ miesięcznie pozwala na odebranie Internetu z prędkością od 50 do 150 Mbps. Opóźnienia mogą natomiast wynosić około 20-40 milisekund. Podczas wojny na Ukrainie Minister transformacji cyfrowej Ukrainy – Mykhailo Fedorov – poprosił Elona Muska o udostępnienie Internetu Starlink Ukraińcom. W swoim wpisie zaadresowanym do właściciela SpaceX zaznaczył, że firma próbuje skolonizować Marsa, kiedy Rosjanie to samo robią z Ukrainą. Nie trzeba było długo czekać na odpowiedź. Już po kilku godzinach Elon Musk poinformował na Twitterze, że Starlink jest dostępny na terenie Ukrainy. Dodatkowo wysłał sporą partię odbiorników kosmicznego Internetu. Jak dodał, z myślą o broniącej się Ukrainie zaktualizowano oprogramowanie, by sprzęt był bardziej energooszczędny. W marcu 2022 Elon Musk poinformował, że Starlink jest jedynym nierosyjskim sposobem dostępu do Internetu na Ukrainie. Wtedy także pojawiła się informacja o dwóch zmianach w oprogramowaniu, które pomogą osobom znajdującym się na Ukrainie. Pierwszą z nich jest możliwość zasilania sprzętu do odbioru internetu bezpośrednio z gniazdka zapalniczki w samochodzie.
Starlink – pierwsze wrażenia! | Z głową w gwiazdach LIVE