Mój sentyment do broni pancernej pochodzi z dzieciństwa, bo w moim mieście stacjonował pułk czołgów ciężkich T34/85, który kilka raz do roku przebazowywał się na poligon na własnych gąsienicach. Przejazd czołgów przez miasto to była frajda dla chłopców w moim wieku, tym bardziej, że rumor gąsienic i ryk silników był sensacją na miarę kosmiczną. Później był czołg Rudy z serialu 4-pancernych i pies, na którym wychowywali się moi synowie, a który zwycięsko wychodził z każdej potyczki z wrogiem. Niestety po wojnie w Iraku mój mit niepokonanych czołgów runął w gruzach, gdy obejrzałem na filmach setki zniszczonych czołgów irackich, których odpowiedniki służą jeszcze obecnie w Wojsku Polskim. Stąd moja skromna próba przedstawienia krótkiego przeglądu technik obrony pojazdów pancernych przed skutkami ostrzału z broni przeciwpancernej.
US8464949 METHOD AND SYSTEM FOR COUNTERING AN INCOMING THREAT, Raytheon Company, Namey et al., Data patentu: 18.06.2013. Pojazdy bojowe, takie jak czołgi i transportery osobowe, są niezbędnymi środkami transportu w czasie wojny. Ogólnie rzecz biorąc, takie pojazdy bojowe są chronione przed ogniem wroga przez jakiś rodzaj pancerza. Jednak wraz z postępem systemów uzbrojenia wroga systemy ochrony biernej, takie jak pancerz, stały się mniej skuteczne. W rezultacie opracowano systemy ochrony czynnej, które próbują pokonać zagrożenia, takie jak przeciwpancerne pociski kierowane i granaty o napędzie rakietowym, zanim dotrą do wozu bojowego. W szczególności aktywny system ochrony może, po wykryciu nadchodzącego zagrożenia, wystrzelić pocisk przechwytujący, aby zniszczyć nadchodzące zagrożenie. Jednak wdrożenie i utrzymanie systemów ochrony aktywnej może być kosztowne, ponieważ pociski przechwytujące są drogie w porównaniu z tradycyjnymi pociskami. Dodatkowo, pojazd bojowy wyposażony w system ochrony czynnej może mieć ograniczoną liczbę pocisków przechwytujących, które może mieć na pokładzie jednocześnie. Dlatego potrzebne są systemy ochrony pojazdów, które są ekonomicznie opłacalne przy zadanych parametrach czasu odporności na ataki pociskami przeciwpancernymi.
FIG.1 jest ilustracją systemu unikania trafień zastosowanego w pojeździe bojowym; FIG. 2 jest funkcjonalnym schematem blokowym przykładu wykonania systemu unikania trafień w FIG.1; FIG.3 jest ilustracją przedstawiającą pojazd bojowy i system unikania trafień FIG.1 odpieranie nadlatującego pocisku przy pomocy podstawowego uzbrojenia wozu bojowego; FIG.4 jest ilustracją przedstawiającą pojazd bojowy i system unikania trafień FIG.1, podczas odpieranie nadlatującego pocisku za pomocą aktywnego systemu ochrony pojazdu bojowego; FIG.5 to wysoko poziomowy schemat blokowy ilustrujący metodę przeciwdziałania nadchodzącemu zagrożeniu przy użyciu systemu unikania trafień FIG.1.
Ilustracje systemu unikania trafień 100 zastosowanego na pojeździe bojowym 102 przedstawia rysunek FIG.1. System unikania trafień 100 wykrywa i śledzi nadchodzące zagrożenia dla pojazdu bojowego 102. Przychodzące zagrożenia mogą obejmować przeciwpancerne pociski kierowane (PPK), granaty o napędzie rakietowym (RPG), pociski wykorzystujące energię kinetyczną lub inne pociski zdolne do uszkodzenia pojazdu bojowego. Ogólnie rzecz biorąc, system unikania trafień 100 chroni pojazd bojowy 102 wykorzystując nie tylko aktywny system ochrony, ale także podstawowe i dodatkowe uzbrojenie pojazdu. W ten sposób nadchodzące zagrożenia mogą zostać pokonane przez amunicję wystrzeloną z uzbrojenia umieszczonego na wieży lub poprzez przechwytywacze wystrzelone z systemu ochrony czynnej. System 100 nie tylko zapewnia dodatkową warstwę ochrony pojazdu bojowego 102 , ale robi to w sposób opłacalny i wydłużający cykl życia pojazdu na misji. Użycie opłacalnych pocisków wieżyczki do pokonania nadchodzących zagrożeń oszczędza kosztowne pociski przechwytujące, a także wydłuża czas działania pojazdu na polu walki. W obecnym przykładzie wykonania pojazd bojowy 102 jest czołgiem, jednakże w alternatywnych przykładach wykonania pojazd bojowy może być uzbrojonym transportowcem, amfibią szturmową, morskim okrętem bojowym lub jakimś innym pojazdem bojowym z co najmniej podstawowym uzbrojeniem, takim jak działo wieżowe. W przykładzie wykonania, pierwotnym uzbrojeniem 104 jest działo MK44 Bushmaster II 30 mm, wytwarzane przez Alliant Techsystems z Minneapolis, które jest ładowane pociskami 30mm lub 40mm airburst , które są przeznaczone do detonacji w powietrzu w celu rażenia celów odłamkami w skoncentrowany obszar. W alternatywnych przykładach wykonania, główne uzbrojenie 104 może być każdą inną bronią, która strzela pociskami typu airburst lub innymi pociskami, które po detonacji zakłócają obszar większy niż sam pocisk. Pojazd bojowy 102 zawiera ponadto dodatkowe uzbrojenie 106, którym jest wspólna zdalnie sterowana stacja uzbrojenia XM153 (CROWS) zamontowana na granatniku MK47. Uzbrojenie dodatkowe 106 można również załadować pociskami typu airburst . Alternatywnie pojazd bojowy 102 może nie zawierać dodatkowego uzbrojenia 106 lub uzbrojeniem dodatkowym może być inny typ uzbrojenia, zdolnego do strzelania pociskami typu airburst.
Pojazd bojowy 102 zawiera również system czujników lub zestaw czujników 108, w tym czujniki radarowe, czujniki elektrooptyczne / podczerwone (EO / IR), czujniki laserowe i inne czujniki zdolne do wykrywania i/lub śledzenia zagrożenia dla pojazdu bojowego 102. Dodatkowo pojazd bojowy 102 zawiera aktywny system ochrony (APS -Active Protection System ) 110 . Jeśli nadchodzące zagrożenie zostanie wykryte przez jeden lub więcej czujników w zestawie 108, APS 110 jest w stanie niemal natychmiast zastosować skuteczne środki zaradcze, aby zniszczyć zagrożenie. W obecnym przykładzie wykonania APS 110 jest systemem Quick Kill firmy Raytheon Company Ale w alternatywnych przykładach wykonania APS 110 może być innym rodzajem systemu ochrony aktywnej. W obecnym przykładzie wykonania, system 100 unikania trafień obejmuje zestaw czujników 108, uzbrojenie główne i dodatkowe 104 i 106 oraz system ochrony czynnej 110 . System unikania trafień 100 zawiera kontroler systemu unikania trafień (HASC- Hit Avoidance System Controler) 112, który jest rozwiązaniem sprzętowym i programowym działającym w celu przetwarzania danych wejściowych z czujników w wozie bojowym 102 oraz inicjowania działań balistycznych unikania trafień w oparciu o prognozowane zagrożenie. W jednym przykładzie wykonania HASC 112 jest niestandardowym systemem komputerowym z co najmniej procesorem i związaną z nim pamięcią, który jest zainstalowany w wozie bojowym 102. Pamięć może przechowywać oprogramowanie, które jest wykonywane przez procesor w celu sterowania HASC 112 . Jednak w alternatywnych przykładach wykonania HASC 112 może być zdalnym systemem komputerowym, który komunikuje się z systemem unikania rafień 100 w wozie bojowym 102 przez sieć komunikacyjną. System unikania trafień 100 w uproszczeniu obejmuje środki bierne i aktywne. Środki bierne mają na celu zmylenie mechanizmu namierzania nadchodzącego zagrożenia, zmniejszając w ten sposób szansę na bezpośrednie trafienie. Środki aktywne, takie jak zastosowane przez APS 110, mają na celu fizyczne przeciwdziałanie nadchodzącemu zagrożeniu poprzez zniszczenie go lub fizyczną zmianę zamierzonej ścieżki ataki. W obecnym przykładzie wykonania, możliwości systemu unikania trafień 100 są realizowane z odbiornikiem ostrzeżenia laserowego (LWR- Laser Warning Receiver) 114 i wielofunkcyjnym środkiem przeciwdziałania (MFCM- Multifunction Countermeasure) 116, które oba są połączone z HASC 112. LWR ( Laser Warning Receiver) 114 jest zdolny do wykrywania emisji lasera z systemów rakietowych typu RIDER, uderzających w pojazd bojowy 102. MFCM 116 jest zdolny do wdrażania środków zaradczych w odpowiedzi na wykrycie oświetlenia laserowego przez LWR 114. Ponadto, system 100 unikania trafień zawiera układ biernego ostrzegania o zagrożeniu (PTW- Passive Treat Warner) 118, który jest sprzężony z HASC 112. PTW 118 jest zdolny do wykrywania błysku wylotowego wskazującego na wystrzelenie nadlatującego pocisku. Zestaw czujników 108 na wozie bojowym 102 jest włączony do systemu 100 unikania trafień. W obecnym przykładzie wykonania zestaw czujników 108 zawiera czujnik elektrooptyczny / podczerwieni (EO / IR) 120 i radar 122. Czujnik EO/IR 120 i radar 122 są połączone z HASC 112 za pośrednictwem magistrali 124 sterowania zestawem czujników (SSC-Sensor Suite Control). Bardziej szczegółowo, czujnik EO/IR 120 to elektrooptyczny i podczerwony system kamer wideo, który zapewnia dalekosiężny nadzór, akwizycję i śledzenie ruchu pocisków. Ponadto, radar 122 z aktywną matrycą skanowaną elektronicznie (AESA). Zestaw czujników 108 może alternatywnie zawierać dodatkowe systemy czujników znane w stanie techniki.
System unikania trafień 100 dodatkowo zawiera system aktywnej ochrony (APS) 110, który posiada procesor sterujący ogniem (FCP-Fire Control Procesor) 124 połączony z HASC 112. APS FCP 124 może obliczać kierunki ognia zaporowego dla APS 110 na podstawie danych śledzenia z zestawu 108 czujników, w tym radaru 122. APS 110 zawiera ponadto wyrzutnię przechwytującą 126 sprzężoną z APS FCP 124, która jest uzbrojony w dwa typy pocisków przechwytujących do zwalczania nadlatujących pocisków: mniejszy typ przeznaczony do przechwytywania bliskich zagrożeń, takich jak RPG i większy typ przeznaczony do przechwytywania szybko poruszających się pocisków przeciwpancernych i pocisków czołgowych. APS FCP 124 dostarcza dane kierunkowe do wyrzutni przechwytujących 126 i inicjuje wystrzeliwanie pocisków przechwytujących. Podczas misji bojowej system 100 unikania trafień chroni pojazd bojowy 102 przed nadchodzącymi zagrożeniami, wykorzystując nie tylko system aktywnej ochrony 110, ale także podstawowe i dodatkowe uzbrojenie 104 i 106 wozu bojowego. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli bierne środki ochrony nie powstrzymają nadlatującego pocisku, system 100 określi, który środek aktywny – podstawowe uzbrojenie 104, dodatkowe uzbrojenie 106 lub APS 110 – przejmuje funkcje przeciwdziałania zagrożeniu. Zamiast automatycznie inicjować wystrzelenie pocisku przechwytującego APS po wykryciu zagrożenia, system 100 unikania trafień analizuje dane śledzenia z zestawu czujników 108 i stosuje jeden lub więcej algorytmów w celu określenia, który ze środków zaradczych jest najbardziej odpowiedni do pokonania zagrożenia. Włączenie podstawowego i dodatkowego uzbrojenia do łańcucha przeciwdziałania systemu unikania trafień wzmacnia obronę pojazdu bojowego, zapewniając mu dodatkowe, ekonomiczne, ale skuteczne środki zaradcze. Jeżeli system unikania trafienia 100 wykryje nadchodzące zagrożenie w postaci błysku wylotowego pocisku, za pomocą pasywnego systemu ostrzegającego o zagrożeniu (PTW), który 118 skanuje przestrzeń w poszukiwaniu błysku wylotowego, śledzenie zagrożenia jest przekazywane do systemu unikania trafienia 100, który może zainicjować aktywne środki zaradcze. Po przekazaniu śledzenia zagrożenia do systemu unikania uderzenia 100, radar 122 rozpoczyna śledzenie nadlatującego pocisku. W obecnym przykładzie wykonania, gdy radar 122 śledzi nadlatujący pocisk, oblicza on dane dotyczące położenia, pozycji i zasięgu i przekazuje je do APS FCP 124 w czasie rzeczywistym. Podobnie, czujnik EO/IR 120 będzie śledził nadchodzący pocisk, dostarczając dane o pozycji do wieży FCP 128 w czasie rzeczywistym. W alternatywnych przykładach wykonania czujnik EO/IR 120 i radar 122 mogą przesyłać dane o pozycji zarówno do APS FCP 124, jak i do wieżyczki FCP 128. Oprócz dostarczania danych o położeniu, zasięgu i pozycji do FCP 124 i 128, radar 122 prześle te dane do kontrolera systemu unikania trafień (HASC) 112. Gdy APS FCP 124 i wieża FCP 128 odbierają dane śledzenia, jednocześnie obliczają rozwiązania strzeleckie dla odpowiedniej amunicji. Podczas gdy czujnik EO / IR 120 i radar 122 śledzą nadlatujący pocisk, a FCP 124 i 128 obliczają odpowiednie warianty ostrzału HASC 112 analizuje dane śledzenia i stosuje jeden lub więcej algorytmów, aby określić, który aktywny środek przeciwdziałania należy zastosować jako pierwszy. HASC 112 może uwzględniać co najmniej następujące czynniki przy ustalaniu, który środek zaradczy powinien strzelać jako pierwszy: (1) odległość zbliżającego się pocisku od wozu bojowego 102, (2) skuteczność każdego środka zaradczego przeciwko rodzajowi zagrożenia, (3) efekt pozostałości odłamków na wozie bojowym 102 i okolicach, (4) liczba nabojów na każdy środek zaradczy dostępnych na pokładzie pojazdu bojowego 102. Lista ta nie jest ograniczana teoretycznie, a algorytm decyzyjny HASC 112 może uwzględniać dodatkowe czynniki przeciwdziałania zagrożeniu.
Przykładowe możliwe scenariusze pokonania zagrożenia wynikające z wyboru reakcji HASC ilustrują rysunki FIG.3,4, według których główne uzbrojenie 104 może być preferowane do przeciwdziałania nadlatującym pociskom z dużej odległości (np. ponad 500 metrów), ponieważ (1) główna wieża głównego uzbrojenia 104 musi obrócić się przed oddaniem strzału oraz (2) ryzyko uszkodzenia pojazdu bojowego 102 lub towarzyszących żołnierzy przez odłamki powietrzne jest zmniejszone, gdy zagrożenie jest likwidowane na dużej odległości. Dodatkowo scenariusz zilustrowany przez FIG.3 może być podobny do scenariusza, w którym HASC 112 ustali, że dodatkowe uzbrojenie 106 wozu bojowego 102 jest najbardziej odpowiednie do odparcia nadlatującego pocisku 130.
W scenariuszu przedstawionym na FIG.4 HASC 112 ustalił, że pocisk przechwytujący 136 dalekiego zasięgu wystrzelony przez APS 110 jest najbardziej odpowiedni do przeciwdziałania nadlatującemu pociskowi 130 na podstawie danych śledzenia obliczonych przez zestaw czujników 108. Po podjęciu tej decyzji HASC 112 wysyła polecenie do APS FCP 124 w celu zainicjowania odpalenia pocisku przechwytującego 136 z wyrzutni przechwytującej 126 . W obecnym przykładzie wykonania wyrzutnia przechwytująca 126 wystrzeliwuje pionowo pocisk przechwytujący 136 przy użyciu sprężonego gazu – technika zwana miękkim wystrzeliwaniem. Gdy pocisk przechwytujący 136 jest oddalony od pojazdu bojowego, silniki odrzutowe ustawiają go tak, aby był skierowany w stronę nadlatującego pocisku 130. Po ustawieniu, silnik rakietowy jest zapalany, a pocisk przechwytujący 136 jest przyspieszany po trajektorii 138 w kierunku pocisku 130. Pocisk przechwytujący 136 zawiera skoncentrowaną głowicę wybuchową, która detonuje, gdy znajduje się w bliskim sąsiedztwie nadlatującego pocisku 130. Wielopoziomowy schemat blokowy ilustrujący metodę 140 przeciwdziałania nadchodzącemu zagrożeniu przy użyciu systemu unikania trafień 100 ilustruje FIG.5. Algorytm 140 rozpoczyna się w bloku 142, w którym odbiornik ostrzeżenia laserowego (LWR) 114 wykrywa celującą wiązkę laserową uderzającą w pojazd bojowy 102. Następnie, w bloku 144, aktywowany jest wielofunkcyjny środek zaradczy (MFCM- Multifunction counter measure) 116 w celu zablokowania lub zwabienia obcego systemu celowniczego. W bloku 146 bierny ostrzegacz o zagrożeniach (PTW) 118 wykrywa błysk wylotowy wystrzelonego pocisku. Następnie metoda 140 kontynuuje blok 148, gdzie PTW 118 rezygnuje ze śledzenia nadchodzącego pocisku do kontrolera systemu unikania trafień (HASC) 112. Następnie, w bloku 150, HASC 112 aktywuje radar 122, aby śledzić nadlatujący pocisk. W kolejnym kroku metoda 140 jednocześnie rozgałęzia się do bloków 154 i 156. W bloku 154 radar 122 oblicza położenie, pozycję i zasięg nadchodzącego pocisku i przekazuje te dane śledzenia do APS FCP 124, który rozpoczyna obliczanie współrzędnych ostrzału. Alternatywnie, radar 122 może również przekazywać dane śledzenia do FCP 128 wieży. Tymczasem w bloku 156 HASC 112 powstaje decyzja, który środek zaradczy byłby preferowany w przeciwdziałaniu nadchodzącemu zagrożeniu, częściowo na podstawie danych śledzenia z radaru 122. Następnie w bloku 158 ustala się, który środek zaradczy – główne uzbrojenie 104, dodatkowe uzbrojenie 106, czy APS 110 – będzie preferowany w przeciwdziałaniu nadciągającemu zagrożeniu. Jeśli HASC 112 stwierdzi, że podstawowe uzbrojenie 104 jest najbardziej odpowiednie, metoda 112 przechodzi do bloku 160, gdzie HASC 112 upoważnia wieżyczkę FCP 128 do strzelania z podstawowego uzbrojenia 104. Z bloku 160, algorytm 140 przechodzi do bloku 162, w którym FCP 128 podejmuje decyzje, że wieża strzela z głównego uzbrojenia 104 w nadlatujący pocisk, używając najbardziej aktualnego rozwiązania strzelającego. Jeśli zamiast tego HASC 112 stwierdzi, że dodatkowe uzbrojenie 106 jest najbardziej odpowiednie do przeciwdziałania nadlatującemu pociskowi, sposób 112 przechodzi do bloku 164, gdzie HASC 112 upoważnia wieżyczkę FCP 128 do strzelania z dodatkowego uzbrojenia 106. Z bloku 164, algorytm 140 kontynuowany jest w bloku 166 gdzie wieża FCP 128 strzela z dodatkowego uzbrojenia 106 w nadlatujący pocisk przy użyciu najbardziej korzystnego wariantu ostrzału pocisku przeciwpancernego. Wreszcie, jeśli HASC 112 ustali, że APS 110 jest najbardziej odpowiedni do przeciwdziałania nadlatującemu pociskowi, metoda 112 przechodzi do bloku 168, w którym HASC 112 upoważnia APS FCP 128 do wystrzelenia pocisku przechwytującego 136. Z bloku 168 algorytm 140 trafia do bloku 170, gdzie APS FCP 128 wystrzeliwuje pocisk przechwytujący 136 z wyrzutni przechwytującej 126 przy użyciu dostępnego wariantu ostrzału.
US8464627QinetiQ VEHICLE AND STRUCTURE SHIELD WITH IMPROVED HARD POINTS, QinetiQ North America, Inc. Farinella et al. 18.07.2013. Patent opisuje przeciwpancerny system ochronny składający się z siatki zawierającej elastyczne linie przecinające się o niskiej wytrzymałości na rozerwanie, połączone w węzłach, ramę podtrzymującą siatkę i oddzielającą ją od pojazdu oraz punktowe wsporniki rozmieszczone co najmniej w wybranych węzłach sieci. Twarde punkty obejmują wielostronny korpus z zagłębieniem wewnątrz, które blokują węzeł sieci we wnęce i mocują je do węzłów sieci w sposób obrotowy, przy czym zaprojektowane są tak, aby wbijały się w stożek dziobowy RPG i niszczyły elektronikę bez wyzwalania piezoelektrycznego zapalnika.
FIG.1 jest wysoce schematycznym trójwymiarowym widokiem w stanie rozłożonym, przedstawiającym przykład jednego układu ochrony osłony zgodnie z wynalazkiem; FIG.2 jest schematycznym widokiem z boku pojazdu HMMWV wyposażonego w elementy do montażu systemu osłony pokazanego na FIG.1 ;
FIG.3 jest schematycznym częściowym widokiem z boku pokazującym podsystem osłony zgodnie z przykładem wynalazku, który jest teraz zainstalowany na części pojazdu; FIG.4 jest schematycznym trójwymiarowym widokiem z przodu, pokazującym jeden przykład pręta z twardym punktem przymocowanego do sąsiednich węzłów dwóch rozstawionych siatek zgodnie z wynalazkiem; FIG.5 jest schematycznym trójwymiarowym widokiem w stanie rozłożonym przedstawiającym inny przykład pręta z twardym punktem zgodnie z wynalazkiem; FIG.6A-6D są schematycznymi widokami innych konstrukcji z twardymi punktami zgodnie z przykładami wynalazku; FIG.7A-7B są schematycznymi widokami wtyczki do twardego punktu pokazanego na FIG. 6A-6D; FIG. 8 jest schematycznym trójwymiarowym widokiem z przodu, pokazującym pewną liczbę osłon siatkowych, rozłącznie przymocowanych do pojazdu wojskowego, zgodnie z wynalazkiem; FIG.9 jest schematycznym trójwymiarowym widokiem z boku, przedstawiającym pewną liczbę osłon siatkowych przymocowanych do boku pojazdu wojskowego; FIG.10 jest schematycznym trójwymiarowym widokiem z góry przedstawiającym stożek RPG otoczony przez podsystem osłony według przedmiotowego wynalazku; FIG.11 jest schematycznym trójwymiarowym widokiem z przodu w stanie rozłożonym, przedstawiającym teleskopowe elementy ramy według przedmiotowego wynalazku; FIG.12A jest widokiem z przodu konstrukcji ramy według przykładu wynalazku; FIG.12B jest widokiem jednej części konstrukcji ramy pokazanej na FIG.12A; FIG.12C jest widokiem z przodu jednego elementu ramy konstrukcji ramy pokazanej na FIG.12A przedstawiający spiralną owijkę z materiału Velcro; FIG.13 jest częściowym schematycznym widokiem przedstawiającym konstrukcję ramy przymocowaną do przodu pojazdu zgodnie z przykładem wynalazku; FIG.14 jest schematem blokowym przedstawiającym główne etapy związane ze sposobem ochrony pojazdu lub konstrukcji w jednym przykładzie wynalazku; FIG.15 jest wykresem przedstawiającym siłę linii i prędkość uderzenia dla szeregu testów ostrzału pojazdu; FIG.16 jest widokiem z przodu pokazującym inny przykład wykonania podsystemu osłony uzbrojenia według przedmiotowego wynalazku; FIG.17 jest schematycznym widokiem z przodu przedstawiającym jeszcze inny przykład wykonania podsystemu osłony porządkowej zgodnie z przedmiotowym wynalazkiem; FIG.18 jest innym widokiem podsystemu sieciowego pokazanego na FIG.17; FIG.19 jest schematycznym trójwymiarowym widokiem z przodu pokazującym przykład ulepszonego twardego punktu zgodnie z przykładem wynalazku; FIG.20 jest schematycznym trójwymiarowym widokiem z tyłu twardego punktu pokazanego na FIG.19; FIG.21 jest schematycznym przekrojem twardego punktu pokazanym na FIG.19,20; FIG.22 jest schematycznym trójwymiarowym widokiem z przodu części wtykowej o ulepszonym twardym punkcie, jak pokazano na FIG.19-21; FIG.23 jest schematycznym widokiem z boku stożkowej wtyczki pokazanej na FIG.22 .
FIG.1 przedstawia przykład elastycznych struktur siatek 10 zawierających układ prętów lub twardych punktów 12, skonfigurowanych do neutralizacji uderzenia pocisku RPG uderzającego w sieć 14. Rama 16 zawiera wsporniki montażowe 18a 18d przymocowane do wystających elementów 19a i 19b . Zadaniem ramy 16 i siatki 14 jest pozycjonowanie prętów 12 w odstępie względem zabezpieczanego pojazdu lub konstrukcji oraz do rozmieszczenia prętów 12 w szeregu w równych odległościach od siebie. Gdy RPG uderza w siatkę 14, pręty 12 mogą uchylać się do wewnątrz zgodnie z kierunkiem ruchu głowicy RPG, powodując jednocześnie neutralizacje głowicy bez inicjacji piezoelektrycznych elementów elektroniki związanych z mechanizmem uzbrojenia i detonacji głowicy RPG. Zastosowana konstrukcja siatki elastycznej nie zachowuje swojego kształtu, jeśli nie jest w jakiś sposób podparta lub przymocowana do ramy 16 , co oznacza, że siatka 14 może być zwinięta, a następnie założona na przystosowana do tego ramę. W przypadku zagrożenia ostrzałem RPG. pojazdu HMMWV, FIG.2 siatki są rozłącznie przymocowany do ramy 16, a rama 16 jest rozłącznie przymocowana do pojazdu 20. Elementy ramy 22a i 22b FIG.3 zawierają paski mocujące typu haczykowego 30a i 30b, przy czym na obrzeżach tkaniny po obwodzie siatki 24, rozmieszczone są paski zapięcia typu pętelkowego 32a i 32b. Rysunek pokazuje również opcjonalny pasek 34 rozciągający się od ucha 36 na elemencie ramy 22a do mocowania 38 w pojeździe 20, który może być również przymocowany do pojazdu 20 za pomocą rzepówi. FIG.3 pokazuje również pierwszą (zewnętrzną) siatkę 40a i druga (wewnętrzna) siatka 40b , których węzły połączone są przez pręty 12 ′.
Jak pokazano na FIG.4, pręt 12′ zawiera podstawę 50 i część słupkową 52 rozciągającą się od podstawy 50 . Słupek 52 zawiera krzyżyki 54 a – 54 d dla linii 56 a i 56 b sieci 40 z węzłem definiującym 58 . Podobnie, podstawa 50 zawiera ząbki 60 a i 60 b, dla linii 62a i 62b sieci 40 b, również definiujący węzeł . Linki sieci mogą być przyklejone lub w inny sposób zabezpieczone w rowkach. FIG. 6A-6B przedstawia twardy punkt 12″ z skierowaną do przodu częścią podstawową 72′ z wgłębieniem 70′ przyjmującym słupek lub korek 68. Ten twardy punkt jest przeznaczony dla sieci zawierających przecinające się linie połączone w węzłach. W tej konstrukcji, połączony węzeł sieciowy jest umieszczany we wnęce 70′, podczas gdy sznurki siatki przechodzą przez szczeliny 73a – d w ścianie 74 w twardym punkcie 72′. W ten sposób twarde punkty obracają się w węzłach sieci. Szczeliny, jak pokazano dla szczeliny 73, kończą się w części zaokrąglonej 77 zapobiegając ścieraniu linki. Ściana 74 w tym przykładzie wykonania wyznacza sześcioboczną strukturę z sześcioma ostrymi narożnikami 75 a – 75 f, które wbijają się w obudowę ostrołuka RPG. Górna powierzchnia 76 może być płaska, jak pokazano, lub wklęsła. W konkretnym projekcie twardy punkt i zatyczka były wykonane ze stali, twardy punkt 72 ma 0,625 cala od jednej krawędzi do przeciwnej krawędzi i 0,72 cala wysokości. Wnęka 70′ ma średnicę 0,499 cala i głębokość 0,34 cala. Pięciogramowa cylindryczna wtyczka 68′, FIG. 7A-7B ma 0,35 cala wysokości, 0,500 cala średnicy i zawierała radełkowanie, jak pokazano w pozycji 78, na zewnętrznej powierzchni ściany. Konstrukcja sześciobocznych wsporników FIG.4,5,6, charakteryzuje się sześcioma ostrymi narożnikami 75a-75f, których zadaniem jest penetracja pokrywy ostrołuka RPG wystrzelonego w kierunku zabezpieczonego pojazdu. W tej konkretnej konstrukcji część podstawowa 72′ korek 68′ ,FIG.7 zostały wykonane z hartowanej stali (np. Stop 12L14 ASTM A108), który waży od 10 do 80 gramów. Korzystne jest, aby węzeł sieciowy był umieszczony w środku ciężkości twardego punktu, przy czym jego długość jest tak dobrana, że gdy RPG uderza w siatkę, jego czoło obraca się o 90 stopni lub więcej i wbija się w ostrołuk RPG. Moment bezwładności twardego punktu jest odpowiednio projektowany. W jeszcze innych projektach twardy punkt może mieć więcej lub mniej niż sześć boków. Twarde końcówki mogą ważyć od 10 do 80 gramów, chociaż w testach stwierdzono, że 60 gramów jest optymalne, np. 30 gramowa część podstawowa i 30 gramowa zatyczka. Typowe twarde punkty ważą od 10 do 40 gramów.
Materiałem na siatkę może być poliester, który zapewnia odporność na rozciąganie, odporność na promieniowanie ultrafioletowe i trwałość w terenie. Można użyć Kevlaru lub innych materiałów konstrukcyjnych. Można użyć siatki wiązanej, bezwęzłowej, plecionej lub ultrakrosowej (bez węzła). W ten sposób przecinające się linie sieci są połączone w węzłach sieci. Średnica materiału netto może wynosić od 1,7 do 1,9mm. Typowy rozmiar oczka siatki może wynosić 176mm (np. Kwadratowy otwór 88 mm na 88 mm) dla PG-7V RPG i 122 mm dla modelu RPG PG-7 VM. Ale w praktyce w zależności od projektu rozmiar oczka może wynosić od 110 do 190 mm. Preferowana odległość lub odległość od siatki do pojazdu wynosi od 4 do 24 cali (np. 6-12 cali), ale może wynosić od 4 do 60 centymetrów. Pożądane jest, aby materiał siatki i rozmiar oczek były dobrane aby ostrołuk RPG po uderzeniu w linię siatki nie wybuchł. Ponieważ RPG są zaprojektowane tak, aby wybuchały przy określonej sile uderzenia, wytrzymałość na rozerwanie materiału siatki wynosi około 240 funtów, tak że RPG po uderzeniu w strunę nie detonuje. Sieć jest zatem zaprojektowana tak, aby była na tyle podatna, aby nie powodowała detonacji RPG. Zamiast tego twarde punkty zagłębiają się w ostrołuk RPG i niszczą RPG, zanim uderzy w pojazd lub konstrukcję. FIG.15 przedstawia testy ostrzału przez RPG w sieciach o różnej wytrzymałości na zerwanie przy użyciu symulowanej jednostki testowej RPG 7. Siatki z linkami o wytrzymałości na zerwanie poniżej około 250 funtów nie powodowały detonacji RPG, gdy lont RPG uderzył w linię między dwoma węzłami sieci. Natomiast gdy wytrzymałość materiału netto wynosiła około 1000 funtów, bezpiecznik RPG był wyzwalany w około 10% przypadków. Dla linii o wytrzymałości powyżej około 1500 funtów, większość uderzeń RPG kończyła się detonacją.
Zatem, korzystnie, wytrzymałość linii dla tego konkretnego RPG powinna być mniejsza niż około 500 funtów, co daje w przybliżeniu 100% prawdopodobieństwo, że linka pęknie po uderzeniu bezpiecznika RPG z linią siatki. Jeśli dla określonego zastosowania pożądana jest większa wytrzymałość netto, nie należy przekraczać wytrzymałości netto 1000 funtów, aby zapewnić między 80% a 100% prawdopodobieństwa, że uderzenie głowicy RPG z linią siatki nie spowoduje detonacji zapalnika RPG. Tak więc dokonano kompromisu inżynieryjnego i odkryto, że wytrzymałość linii netto od około 200 funtów do 500 funtów daje wystarczająco trwałą siatkę, która nie powoduje detonacji RPG po uderzeniu w linię siatki. Zamiast tego linia netto zrywa się. Zaskakujące jest to, że nawet jeśli tak się stanie, twarde punkty w szczelinach lub węzłach sieci nadal wbijają się w ostrołuk RPG i dość niezawodnie zwierają obwód zapalnika RPG w dość skuteczny sposób.
US_9328999_B1 LIGHT WEIGHT ROCKET PROPELLED GRENADE NET PROTECTION SYSTEM AND MANUFACTURING PROCESS , Richard N. Kay, Data patentu: 3.05.2020. W odpowiedzi na zapotrzebowanie wojskowe na ulepszoną ochronę pojazdów przed atakami granatów o napędzie rakietowym (RPG), opracowano system ochronny, składający się paneli z siatkami w metalowych ramach, które można przymocować do zewnętrznej części pojazdu, aby skutecznie pokryć całe lub większość podwozia. Każdy panel jest mocowany w taki sposób, że jest oddalony od podstawy na pewną odległość. Siatka każdego panelu zawiera twarde punkty, które są przymocowane do przecięć włókien siatki. Zasadniczo, jeśli RPG zostanie wystrzelony w pojazd i uderzy w siatkę, towarzyszące temu odkształcenie siatki powoduje, że jeden lub więcej sąsiednich twardych punktów przesuwa się w bok i styka się ze stożkiem dziobowym RPG. Ten kontakt występuje z wystarczającą siłą, aby zniszczyć RPG.
FIG.1 jest widokiem perspektywicznym zmontowanego panelu, zawierającego siatkę z twardymi punktami zamocowanymi na przecięciach włókien sieci, do użycia z ulepszonym systemem ochronnym RPG skonstruowanym zgodnie z przykładem wykonania niniejszego wynalazku; FIG.2 jest widokiem perspektywicznym zacisku siatki w położeniu zamkniętym, który jest przymocowany do każdej strony panelu pokazanego na FIG.1; FIG.3 jest widokiem perspektywicznym konstrukcji zaciskowej z FIG.2 w pozycji otwartej; FIG.4 jest widokiem perspektywicznym konfiguracji wewnętrznej wstęgi, która jest uformowana w podstawie z twardego punktu w celu wyśrodkowania włókna w twardym punkcie podczas operacji montażu i spawania; FIG.5 jest rzutem pionowym dwóch pasujących elementów przed połączeniem w celu utworzenia twardego punktu; FIG.6 jest perspektywicznym widokiem zmontowanego, symetrycznego twardego punktu.
FIG.1 przedstawia panel 100, który może być użyty do ochrony pojazdu lub innego obiektu (niepokazanego) przed atakiem RPG. Chociaż panel 100 jest przedstawiony jako prostokątny, ogólny kształt panelu 100 może być różny, aby dopasować go do odpowiedniej części podwozia pojazdu lub w celu spełnienia wymagań konkretnego zastosowania. Panel 100 zawiera ramę 130 utworzoną głównie z czterech rogów 102, 104, 106, 108 i czterech rur 110, 112, 114 i 116, które są przymocowane do rogów. Każda z rur 110, 112, 114, 116 jest odpowiednio osłonięta zawiasowym zaciskiem 118, 120, 122 i 124. Siatka 126, która obejmuje obszar w ramie 100, jest przymocowana do zacisków 118, 120, 122 i 124 . Twardy punkt 128 jest zamocowany na każdym przecięciu włókien siatki 126. Zaciski 118, 120, 122 i 124 mogą być wykonane z różnych wysoko udarowych tworzyw termoplastycznych, takich jak polipropylen. Oprócz zmniejszenia wagi tworzywa sztuczne nie korodują i są wytrzymałe w trudnych warunkach. Siatka 126 może być wykonana z Kevlaru® lub innych odpowiednich materiałów. Wsporniki 128 mogą być wykonane z materiału poliwęglanowego. FIG.3 przedstawia zacisk 200 z FIG.2 w pozycji otwartej. Otwarcie zacisku 200 ułatwia montaż panelu 100. Początkowo, przy otwartym zacisku 200, z powiązaną rurką 110, 112, 114, 116 można łatwo umieścić w zawiasie ruchomym 202 końce siatki. Ponadto, otwarty zacisk 200 umożliwia umieszczenie rzędu lub kolumny twardych punktów 128 (niepokazanych) w otworach 208, 210, 212, 214, 216, 218 na jednym z kołnierzy 204, 206. Po osadzeniu twardych punktów zacisk 200 można zamknąć i zablokować zatrzaskami 220, 222 i 224. W ten sposób zacisk 200 skutecznie mocuje siatkę 126 do ramy 100 bez potrzeby stosowania krawędzi siatki. FIG.4 przedstawia podstawę 400 twardego punktu, jeden z dwóch pasujących elementów, które po połączeniu tworzą punktowy wspornik siatki 128. Górna część 402 podstawy 400 ma kształt ośmiokąta z centralną wnęką 404. Wnęka 404 jest przecinana czterema kanałami 406, 408, 410, 412, z których każdy jest ukształtowany i zwymiarowany tak, aby pomieścić włókno z siatki 126. Dno wnęki 404 zawiera cztery integralne występy 414, 416, 418, 420, które służą do ograniczania bocznego ruchu włókien siatki. Podstawa z twardego punktu 400 i nasadka 500 może być wykonany z materiału poliwęglanowego, którego zalety to niewielka waga i kompatybilność ze zgrzewaniem ultradźwiękowym. Inne takie praktyki produkcyjne obejmują termo formowanie twardych punktów bezpośrednio na wstępnie wyciętym kształcie siatki z ciągłej rolki, eliminującą potrzebę zgrzewania ultradźwiękowego. Taka kompatybilność umożliwia wytwarzanie ciągłej wstęgi lub rolki siatki z przymocowanymi twardymi punktami, które można następnie przyciąć na wymiar dla żądanego panelu. Panel systemu ochrony pojazdu przed atakiem granatów o napędzie rakietowym (RPG), składający się z: siatki, która zawiera wiele przecinających się włókien, przy czym wspomniana siatka ma krawędź, która jest rozłącznie przymocowana do wielu zawiasowych zacisków, z których każdy ze wspomnianych wielu zawiasowych zacisków jest umieszczonych w celu osłonięcia części ramy, przy czym każdy ze wspomnianych zacisków zawiera wiele otworów; wspomniany panel jest ukształtowany i zwymiarowany tak, aby chronić co najmniej jedną część pojazdu, gdy jest zainstalowana w określonym z góry odstępie na wspomnianym pojeździe; i wiele twardych punktów, z których każdy znajduje się na innym przecięciu włókien, każdy z tych twardych punktów jest łączonych przez zgrzewanie ultradźwiękowe dwóch pasujących do siebie kawałków materiału poliwęglanowego, które po połączeniu tworzą symetryczny twardy punkt przymocowany do wspomnianej siatki, co najmniej jeden rząd lub kolumna wspomnianych twardych punktów usytuowanych wzdłuż wspomnianej krawędzi jest rozłączalnie zamocowanych w wspomnianych wielu otworach jednego ze wspomnianych wielu zawiasowych zacisków, w ten sposób mocując wspomnianą siatkę do wspomnianej ramy. Sposób wytwarzania panelu dla systemu ochrony pojazdu przed atakiem granatów o napędzie rakietowym (RPG), obejmuje następujące etapy: formowanie sieci przez ułożenie wielu włókien w taki sposób, że wymienione włókna tworzą wiele przecięć; na każdym ze wspomnianych przecięć jest mocowany symetryczny twardy punkt do wspomnianej sieci, każdy wspomniany symetryczny twardy punkt jest utworzony przez połączenie dwóch dopasowanych kawałków materiału poliwęglanowego za pomocą zgrzewania ultradźwiękowego; tworzenie ramy o ustalonym rozmiarze; mocowanie wielu zawiasowych zacisków do wspomnianej ramy, każdy z zawiasowych zacisków zawiera otwory, które są ukształtowane i zwymiarowane tak, aby pasowały do rzędu lub kolumny wspomnianych twardych punktów; użycie wspomnianych zawiasowych zacisków do zamocowania wspomnianej siatki do wspomnianej ramy.
PLEP1752730 Urządzenie i sposób do ochrony pojazdów przed amunicją, zwłaszcza przed pociskami kumulacyjnymi, Rheinmetall Waffe Munition GmbH, ANDREAS BLACHE et al. Data patentu: 08.09.2010. Zadaniem wynalazku jest przedstawienie urządzenia ochronnego lub środków ochronnych, za pomocą których zbliżająca się głowica bojowa przeciw pancerna może zostać unieszkodliwiona za pomocą środków, które nie są śmiercionośne dla żołnierzy pola walki. Wynalazek opiera się na idei, żeby obiekt w rodzaju worka napełnionego gazem, poduszki powietrznej lub plastikowej torebki, to jest struktury podobnej do balonu z oddzielnymi gazami sprężonymi lub oporem powietrza, powstającym podczas wystrzału i tak dalej, skierować za pomocą pocisku przechwytującego w stronę zbliżającej się głowicy bojowej, przy czym plastikowa torba tuż przed kolizją jest nadmuchiwana tak, że przy kolizji zapalnik głowicy bojowej jest wyzwalany lub niszczony. Struktura może być na przykład wykonana w postaci spadochronu.
Fig.1 – schematycznie budowę urządzenia do wykrywania i przechwytywania głowic bojowych; Fig.2-7 – działania według sposobu przechwytywania głowic bojowych, wykrytych przez urządzenie z Fig.1. Schematycznie budowa urządzenia detekcyjnego i przechwytującego 1, składającego się, w zasadzie, z co najmniej jednego komputera 2 kierowania ogniem, co najmniej jednego urządzenia detekcyjnego 3, jak również jednego, korzystnie wielu, co najmniej czterech urządzeń wystrzeliwujących 4, przedstawiona jest na Fig.1. Urządzenie detekcyjne 3 jest w tym przypadku układem czujników, urządzenie wystrzeliwujące 4 jest tradycyjnym układem wyrzutni, które, na przykład, jest kierowane. Alternatywnie, można również wykorzystać nieruchome wyrzutnie, które są w różny sposób montowane na pojeździe i pokrywają główne kierunki zagrożenia. Układy wyrzutni 4 są, za pomocą nie przedstawionej dokładnie elektroniki sterowania, połączone elektrycznie z układem czujnikowym 3. Układ czujnikowy 3 jest korzystnie czujnikiem radarowym w połączeniu z bolometrami IR, przy czym w celu uzyskania dookólnej widoczności, korzystne jest użycie czterech czujników, które, połączone ze sobą, zapewniają taką widoczność. Oznaczenie odsyłające 6 wskazuje osobę wystrzeliwującą głowicę bojową 7, przy czym może to być również pojazd, który znajduje się w odległości D (dystans wykrywania) od pojazdu 5. Jeśli układ czujnikowy 3 wykryje zagrożenie, wówczas za pomocą komputera 3 kierowania ogniem ustalany jest najpierw kierunek zbliżania się, jak również prędkość głowicy bojowej 1,Fig.2. Sterowanie uaktywnia układ wyrzutni 4, który, odpowiednio do uzyskanych danych o zbliżaniu się, może zostać wycelowany w najmniej skomplikowany sposób, Fig.3 i który wystrzeliwuje w kierunku głowicy bojowej pocisk przechwytujący 8, Fig.4. Na krótko przed kolizją głowicy bojowej 7 i pocisku przechwytującego 8, na przykład, w odległości 5 – 8 m od pojazdu 5, pocisk przechwytujący 8 jest inicjowany po stałym opóźnieniu uzyskiwanym w sposób pirotechniczny, elektronicznie programowalny, lub uzyskanym za pomocą mechanicznego uwolnienia. W wyniku zainicjowania powstaje zapłon zestawu gazowego 9, który, podobnie jak w przypadku poduszki powietrznej, napełnia plastikową torbę 10 o średnicy, na przykład, do 1,5m, Fig.5. Zarówno wystrzał, jak również czasowe opóźnienie inicjowania są tak ustalane, że zbliżająca się głowica bojowa 7 uderza na krótko przed osiągnięciem pełnego rozwinięcia plastikowej torby 10. Bezpośrednio po zderzeniu uaktywniany jest zapalnik 11 głowicy bojowej 7,Fig.6 tak, że wytwarzany jest ładunek kumulacyjny 12 ,Fig.7 , który z tej odległości nie wystarcza do przebicia ściany pojazdu 5. Zarówno odpalanie, jak również inicjowanie pocisku przechwytującego są tak wykonywane, że zbliżająca się głowica bojowa trafia w inicjowaną i nadmuchiwaną pirotechnicznie plastikową torbę wkrótce po jej pełnym rozwinięciu. W wyniku dużej energii kinetycznej zbliżającego się pocisku, zapalnik głowicy bojowej jest wyzwalany bezpośrednio przy zderzeniu. Zapłon ładunku kumulacyjnego następuje już nie w odległości 2-3 kalibrów od ściany pojazdu, ale w korzystnej odległości > 40 kal. Dzięki temu przebijalność głowicy bojowej jest zmniejszana do < 0,1 kal. i ściana pojazdu nie jest przebijana.
RU2534485C1 УСТРОЙСТВО ЗАЩИТЫ ОТ ПРОТИВОТАНКОВЫХ КУМУЛЯТИВНЫХ ГРАНАТ, ОАО „НИИстали”, Алексеев Михаил Олегович, и другие. Опубликовано: 27.11.2014. Wynalazek dotyczy dziedziny uzbrojenia i sprzętu wojskowego, a mianowicie środków ochrony pojazdów opancerzonych, a także innych, w tym stacjonarnych, obiektów przed granatami kumulacyjnymi przeciwpancernymi. Ręczne granatniki przeciwpancerne (RPG) są głównym środkiem walki na małej odległości, używanym do niszczenia zarówno pojazdów opancerzonych, jak i obiektów stacjonarnych. Zdolność przebicia pancerza granatów przeciwpancernych RPG ze skumulowaną głowicą jest o rząd wielkości większa niż grubość pancerza lekkich pojazdów bojowych pod względem masy, pojazdów opancerzonych i innych obiektów z kuloodporną ochroną. Wrażliwe na granaty kumulacyjne są również cienko opancerzone płaszczyzny czołgów – boki kadłuba i wieży. Zapewnienie ochrony antykumulacyjnej poprzez zwiększenie grubości pancerza w/w. obiektów jest niemożliwe ze względu na ich ograniczoną masę.
Rys.1 przedstawia widok ogólny urządzenia do ochrony przed granatami przeciwpancernymi, zamontowanego na sztywnej ramie; Rys.2 jest ogólnym obrazem interakcji głowicy bojowej granatu przeciwpancernego z urządzeniem ochronnym; Rys.3 przedstawia widok ogólny urządzenia do ochrony przed granatami przeciwpancernymi, które zapewnia dodatkowe optyczne maskowanie; Rys.4 to ogólny widok urządzenia do ochrony przed granatami przeciwpancernymi, które zapewnia dodatkowe właściwości kamuflażu optycznego i pochłaniania fal radiowych (rozpraszania fal radiowych) w zakresie długości fal radaru; Rys.5 przedstawia widok ogólny urządzenia do ochrony przed granatami przeciwpancernymi z elementami dyskretnymi wprowadzonymi w materiał ekranu podczas jego wytwarzania, zabezpieczonymi odciągami.
Urządzenie zabezpieczające przed granatami przeciwpancernymi jest zainstalowane przed głównym pancerzem 1, jako podstawą ekranu 2, wykonanym z materiału o gęstości powierzchniowej od 0,05 kg / m 2 do 10 kg/m2, na przykład z tkaniny polimerowej. Fig.1 przedstawia przykład wykonania urządzenia z rozmieszczeniem oddzielnych metalowych objętościowych elementów ochronnych 3 opartych na ekranie 2. Ekran jest mocowany do chronionego obiektu za pomocą sztywnej lub półsztywnej ramy 4. Rys. 3 przedstawia urządzenie zabezpieczające przed granatami przeciwpancernymi z podstawą ekranu 2, wykonane w postaci kratki, w tym przypadku kamuflażu, mocowane na chronionym obiekcie za pomocą rozstępów 5, co zapewnia dodatkowe kamuflaż optyczny. Rys.4 przedstawia urządzenie zabezpieczające przed granatami przeciwpancernymi, w którym jedna lub więcej warstw materiału 6 pochłaniającego promieniowanie radiowe (rozpraszającego) jest umieszczonych przed podstawą ekranu 2, co zapewnia tłumienie mocy sygnału odbitego od chronionego obiektu na długości fal elektromagnetycznych od 0,8 cm do 11 cm nie mniej niż 2dB. Również podstawa ekranu może być wykonana z materiału pochłaniającego fale elektromagnetyczne. Urządzenie można jednocześnie wyposażyć w siatkę maskującą 7, która posiada właściwości maskujące w zakresie długości fal optycznych. Rys.5 przedstawia przykład wykonania zabezpieczenia przed granatami przeciwpancernymi, w którym podstawa ekranu 2 wykonana jest z materiału o małej gęstości, na przykład pianki poliuretanowej, poprzez zalewanie, formowanie, klejenie itp., Przy takiej konstrukcji podstawy można umieścić wewnątrz materiału metalowe wolumetryczne elementy ochronne podczas jego produkcji. Taka podstawa ekranu może być umieszczona wewnątrz osłony ochronnej 8, która służy również do mocowania elementów mocujących ekran.
W trakcie badań eksperymentalnych i praktycznego zastosowania zastrzeganego urządzenia zidentyfikowano optymalne parametry pozwalające na osiągnięcie maksymalnej skuteczności ochrony przed kumulującymi się granatami. Metalowe wolumetryczne elementy ochronne zastosowane w zabezpieczeniu przed granatami przeciwpancernymi kumulacyjnymi mogą mieć postać pryzmatu, walca, kuli o gabarytach od 5mm do 50mm i gęstości od 2500 kg/m3 do 19000 kg/m3, co zapewnia odkształcenie lub zniszczenie owiewki granatu. Ekran montuje się przed chronionym obiektem w odległości od 50mm do 1500mm, aby wykluczyć skuteczne działanie granatu na chroniony obiekt. Kiedy granat przeciwpancerny uderza w ekran (patrz rysunek 2), pod warunkiem, że głowica bezpiecznika 9 nie trafia dokładnie w element ochronny 3, elementy ochronne działają na korpus granatu 10, jak również na zespół zbiorczy 11. Mała gęstość powierzchni podstawy sita od 0,05 kg/m2 do 10 kg/m2 zapewnia, że granat nie eksploduje, gdy bezpiecznik zetknie się z podstawą. Gdy elementy ochronne oddziałują na korpus granatu, obwód elektryczny zapalnika może zostać przerwany, a po wystawieniu na działanie zespołu zbiorczego następuje jego częściowe zniszczenie, w tym znaczne odkształcenie stożka czołowego. Po takich wpływach, gdy granat styka się z głównym pancerzem 1, następuje albo odmowa zdetonowania granatu, albo detonacja z utworzeniem strumienia kumulacyjnego posiadającego zdolność przebijania pancerza jest znacznie niższa niż standardowa. Dyskretne elementy ochronne wykonane są ze stali 30HGSA o grubości 15mm w postaci walców o średnicy 25mm. Cylinder posiada centralny otwór o średnicy 7mm do mocowania elementu do podłoża za pomocą połączenia śrubowego. Elementy mocowane są śrubami М6 × 25 do podłoża wykonanego z tkaniny poszyciowej UNKL-T naprzemiennie z rozstawem elementów 50mm. Wzdłuż obwodu podstawy naszyte są pasy, którymi mocowany jest ekran przed chronionym obiektem w odległości 450mm.
WNIOSKI
Wnioski ze stanu techniki w dziedzinie systemów zabezpieczenia czołgów i transporterów wojskowych przed bronią przeciwpancerną można skwitować jednym zdaniem. BARDZO DROGA ZABAWA, której efekty skutecznego zabezpieczenia w/w pojazdów określane są za pomocą rachunku prawdopodobieństwa przeżycia załogi na poziomie 60-80%. Ponieważ jest to temat tabu we wszystkich armiach świata trudno się wypowiadać laikowi na ten temat, jedynym moim życzeniem w przypadku przyszłych konfliktów zbrojnych z potęgami militarnymi, jest model czeski, który w trosce o własny naród rozbroił swoje wojsko, po agresji niemieckiej w 1938 roku. Dla przypomnienia liczba ofiar ludzkich w Polsce podczas II WŚ wynosiła około 17% populacji ludności z 1939 roku, w zestawieniu z liczba ofiar rzędu 2,3 % Republiki Czeskiej. https://pl.wikipedia.org/wiki/Ofiary_II_wojny_%C5%9Bwiatowej. Ponieważ mamy własne skromne siły pancerne sygnalizuje istnienie ukraińskiego systemu czynnej ochrony przeciwpancernej ZASLON, https://en.uos.ua/produktsiya/sistemi-zashchiti/49-kompleks-aktivnoy-zashchiti-zaslon, który jest przeznaczony do ochrony samodzielnych stałych lub ruchomych celów przed wszelkiego rodzaju bronią przeciwpancerną, w tym ręcznymi granatnikami przeciwpancernymi, pociskami przeciwpancernymi, pociskami ATGW oraz pociskami artyleryjskimi przeciwpancernymi i ładunkami kształtowymi zbliżającymi się do celu.
System ZASLON składa się z radarowego modułu wykrywania, modułu naprowadzania i statycznych modułów zliczania. Każdy moduł przeciwdziałający zawiera dwa ładunki wybuchowe, które są wyrzucane w kierunku celu, po czym wybuchają i tworzą gęsty pierścień odłamkowy, który niszczy nadlatujące pociski w momencie uderzenia. Moduły mogą być skierowane do przodu, na boki lub pionowo, aby chronić przed atakami z góry. Czas odpowiedzi systemu wynosi 0,1 sekundy. Typowy zestaw ZASLON wykrywa nadchodzące pociski w zakresie prędkości od 70 do 1200m/s. na najkrótszym wymaganym dystansie, zapewnia zwiększoną odporność na ostrzał, jest prawie „niewidoczny” i działa z dużą skutecznością na polu bitwy. System ochrony czynnej ZASLON ma architekturę modułową, dzięki czemu można go zintegrować z czołgami wszystkich typów, bojowymi wozami piechoty lekkiej i ciężkiej, a także stałymi instalacjami, bez konieczności wcześniejszego przeprojektowywania platformy macierzystej. Co ważne, ZASLON nie zwiększa ogólnych wymiarów platformy hosta, a tym samym profilu wizualnego. Suma masy systemu jest czynnikiem określającym pożądany poziom ochrony, który należy osiągnąć, tj. Liczbę zastosowanych modułów ochronnych. Aby zapewnić niezawodną ochronę, jeden bojowy pojazd opancerzony zwykle wymaga zainstalowania od trzech do sześciu takich modułów, z których każdy zawiera dwie sztuki przeciw kumulacyjnej amunicji i waży od 50 do 130kg. W konfiguracji dostosowanej do czołgów bojowych system składa się z panelu sterowania umieszczonego w wieży czołgu i kilku modułów anty pocisków, każda zawiera dwa egzemplarze dedykowanej kontr-amunicji. Cztery takie moduły są rozmieszczone symetrycznie po obu stronach we wnękach na szczycie pancerza pojazdu w celu ukrycia. Do wykrywania nadchodzących zagrożeń każda w/w amunicja jest wyposażona w czujnik radarowy działający na falach milimetrowych, który w sposób ciągły emituje sygnały do 2,5 m w łuku 150–180 ° w azymucie i od –6 ° do + 20 ° w elewacji. Po wykryciu potencjalnego zagrożenia system uwalnia gęstą chmurę szybko poruszających się odłamków na ścieżce trajektorii nadchodzącego zagrożenia, tworząc strefę czynnej osłony odłamkowej 360° między nadchodzącym zagrożeniem a ochranianym pojazdem bojowym. Amunicja zapasowa jest automatycznie rozmieszczana po zdetonowaniu pierwszej sztuki.
Materiał filmowy przedstawiajacy działanie systemy Zaslon active protection system dostępny jest w kanale YouTube https://www.youtube.com/watch?v=GSsRgbUqsYI
WESOŁYCH I ZDROWYCH ŚWIAT BOŻEGO NARODZENIA ORAZ SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU 2021 DLA CZYTELNIKÓW O ZAMIŁOWANIACH TECHNICZNYCH PRZESYŁA
AUTOR
PS. W ZAŁĄCZENIU SPIS TREŚCI BLOGA 2016-2020 Spis treści 2016-2020
Zostaw odpowiedź