Artykuł  na temat prania wymuszony został potrzeba zakupu nowej pralki dla rodziny, ponieważ stara po 26 latach niezawodnej pracy szykuje się na emeryturę. Przykład zmiany technologii prania w okresie życia jednego pokolenia dobitnie podkreśla rewolucje technologiczną w tym zakresie.  W latach 50-tych ubiegłego wieku obowiązywało pranie ręczne w szarym mydle,  na tarze w  balii z ciepła wodą. Po wstępnym praniu bielizna i pościel  gotowana była  w  specjalnym dużym  metalowym kotle z pokrywą z dodatkiem wiór mydła szarego.  Po ostudzeniu prania  w kolejnym etapie pranie było płukane w wannie, a następnie krochmalone  i wieszane na strych po ręcznym wykręceniu.  Rewolucje  w praniu na początku lat 60-tych  wywołała  pralka mechaniczna wykonana we własnym zakresie przez znajomego mechanika, który zastosował jednofazowy silnik elektryczny do napędu wirnika w pojemniku z praniem, który zawierał ciepłą wodę z mydłem lub z proszkiem.  Podczas przeglądania patentów z zakresu maszyn pralniczych ze zdziwieniem odlazłem opis patentowy, który idealnie pokrywał się z  naszą pralką z małą różnica, która  polegała na  możliwości wyboru kierunku  obrotu wirnika  w opatentowanej pralce.

Wspomnianą konstrukcje pralki zawiera patent US2718135A  WASHING MACHINES, W.C.Bell, Data patentu: 20.08.1955, który charakteryzuje się wyposażeniem pralki  w  pojemniki stacjonarny do celów prania, przy czym  pranie  w nim odbywa się wyłącznie poprzez cyrkulację lub mieszanie cieczy pralniczej  za pomocą obrotowego wirnika.

Fig.1- jest schematycznym przekrojem pralki z odwracalnym silnikiem i wirnikiem, który jest asymetryczny wokół swojej osi obrotu; Fig. 2-przedstawia widok z przodu wirnika z Fig.1; Fig. 3- przedstawia przekrój linii 3-3 na rysunku, Fig.2.  Pralka według wynalazku  zawiera pojemnik A do prania w wodzie z środkiem piorącym,  który ma zasadniczo prostokątny kształt w pionie i poziomie, jak pokazano na Fig.1, podczas gdy w widoku z boku ma postać prostokąt z obciętym narożnikiem podstawy na całej długości. Odpowiednio dolna ścianka A1 rozciąga się od jednej końcowej ścianki do około środka pojemnika, skąd nachylona ścianka A2 nachodzi stopniowo pod kątem około 45 do drugiej końcowej ściany A3. W jednej ściance bocznej A4 jest zamontowany krążkowy wirnik  B w punkcie, w którym będzie całkowicie zanurzony w wodzie.  Wirnik B w postaci dysku z promienistymi żebrami  jest zamontowany na poziomym wale B1, tak aby częściowo mieścił się we wgłębieniu A5 utworzonym w scianie A4 pojemnika.  Na swym zewnętrznym końcu wałek posiada koło pasowe B2,  które jest  napędzane przez koło pasowe C2 silnika C poprzez pasek klinowy C1.   Pojemnik do prania A  oraz  silnik C są zamknięte w zewnętrznej obudowie D, przy czym silnik jest umieszczony w dolnej części obudowy pod pojemnikiem A.

Reasumując w  pralce wyposażonej w  pojemnik stacjonarny na płyn do prania, ruch obrotowy pranej odzieży lub bielizny wymuszał  wirnik zamontowanym obrotowo w ściance wspomnianego pojemnika, przy czym wspomniany wirnik zawiera korpus w kształcie tarczy mający promieniowo rozciągające się osiowo wystające żebra. Zewnętrzna powierzchnia wirnika jest skierowana w stronę  pojemnika, przy czym wspomniane żebra mają niesymetryczne powierzchnie boczne w odniesieniu do danego kierunku obrotu oraz nachylone pod różnymi kątami do płaszczyzny podstawy  korpusu, dzięki czemu ciągły obrót przekazywany wirnikowi w jednym kierunku powoduje działanie piorące, które różni się od wytwarzanego przez ciągły obrót wirnika w przeciwnym kierunku. Wirnik jest napędzany za pomocą paska klinowego połączonego z osia napędowa silnika elektrycznego, którego układ sterowania zapewnia  przekazywanie ciągłego ruchu obrotowego do wirnika z zadanym  kierunkiem obrotów.

Wakacje spędzałem u Babci, która pracowała w sanatoryjnej pralni u podnóża Sudetów. Z ciekawością zaglądałem do pralni  w której największe wrażenie wywoływała duża horyzontalna pralnica o wymiarach długości bębna około 3m i średnicy 2m. W pralni było bardzo gorąco ponieważ pralnica zasilana była gorącą wodą/parą z sąsiedniej kotłowni CO podczas prania bielizny i pościeli w roztworze wody z szarym mydłem.  Po zakończonym praniu razem z gotowaniem pościel była płukana w kadziach z zimną wodą, a następnie po odwirowaniu w wirówce wieszana w hali suszarni, w której  również panowała wysoka temperatura. Wysuszona pościel trafiała do magla z którego pościel i bielizna przekazywana była do magazynu czystej pościeli.

         Patent PL24140B1P Pralnica z obrotowym bębnem wewnętrznym, Lilpop, Rau i Loewenstein S.A, Data patentu 18.11.1936 r., przedstawia konstrukcje zamknięcia bębna wewnętrznego pralnicy.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w postaci przykładu wykonania schematycznie na rysunku. Fig.1 przedstawia przekrój osiowy pralnicy wzdłuż linii   I – I ,  na Fig. 2, na której uwidoczniony jest przekrój poprzeczny;  Fig. 3 – przedstawia przekrój wzdłuż linii III — III,  na Fig. 2 w chwili, gdy przekrój I – I  bębna wewnętrznego zajmuje położenie w płaszczyźnie  III-III:  a Fig. 4 przedstawia  widok częściowy z góry w powiększonej skali według strzałki na Fig.3. Według wynalazku drzwiczki wewnętrznego bębna obrotowego są zaopatrzone w przesuwny drążek oraz współosiowy z nim krótki trzpień, których łączna długość równa się odległości pomiędzy zewnętrznymi powierzchniami czołowymi, osadzonych na bębnie wewnętrznym i posiadających na wspólnej osi geometrycznej, równoległej do osi bębna otwory, dostosowane do wsuwania w nie końca drążka, względnie trzpienia. Na wewnętrznych powierzchniach ścianek czołowych zewnętrznego, nieruchomego bębna znajdują się żebra pierścieniowe. Podczas ruchu bębna wewnętrznego powierzchnie tych żeber stykają się z końcem drążka, względnie trzpienia. W ten sposób zarówno drążek, jak i trzpień, przesunięte przez ucha, znajdujące się na drzwiczkach bębna, oraz ucha, osadzone na samym bębnie, mają uniemożliwiony przesuw osiowy. Dzięki temu uniemożliwione jest otworzenie się drzwiczek podczas ruchu bębna, który groziłby awaria pralnicy.

Patent PL158494B1 Pralnica bębnowa, Kazimierz Gałęza, Data patentu: 30.09.1992. Przedmiotem wynalazku jest pralnica bębnowa z bocznym załadunkiem wyrobów włókienniczych zawierająca bęben wewnętrzny osadzony obrotowo w zbiorniku zewnętrznym, przy czym osadzony obrotowo bęben wewnętrzny jest napędzany silnikiem elektrycznym poprzez przekładnie pasowe realizujące ruch obrotowy o kierunku okresowo zmiennym obej­mujący określony okres ruchu bębna w jednym kierunku oraz stały okres wyłączania ruchu, po którym każdorazowo następuje zmiana kierunku obrotów.

Przedmiot   wynalazku  jest  pokazany  na rysunku, na  którym  Fig.1 przedstawia  pralnicę  w  widoku  z  boku, Fig.2 – pralnicę w  przekroju  wzdłuż linii B-B, a  Fig.3 – pralnicę w przekroju wzdłuż linii A-A.  Ponieważ każda pralnica jest wyposażona w bezpośredni układ odprowadzania wszystkich kąpieli z prania wstępnego, zasadniczego i płukania do instalacji ściekowej więc nowość rozwiązania  według  wynalazku  polega na opracowaniu  konstrukcja  pralnicy bębnowej z układem recyrkulacji kąpieli z operacji płukania do wykorzystania w operacji prania wstępnego, co oznacza że pralnica zgodnie z wynalazkiem jest wyposażona w zbiornik dodatkowy umieszczony pod dnem zbiornika zewnętrznego i połączony układem recyrkulacyjnym z komorą wodną. Zastosowane rozwiązanie charakteryzuje się zmniejszeniem zużycia wody i mniejszą ilością odprowadzanych ścieków poprzez wykorzystanie wody z ostatniego lub z dwóch ostatnich płukań, na pranie wstępne w następnym cyklu prania.

Rewolucja w zakresie sposobu prania przyniosła dekada Gierka,  w ramach której rozpoczęto  adaptacje szeregu urządzeń technicznych ogólnodostępnych na Zachodzie  do naszych  polskich warunków, przykładowo:  Polski Fiat, telewizor kolorowy czy pralka automatyczna. Osobiście byłem   szczęśliwym posiadaczem automatycznej pralki bębnowej Polar PS 663 Bio produkcji wrocławskiej firmy POLAR – Polar PS 663 P BIO Washing Machine.  Instrukcja serwisowa pralki  automatycznej PS 663 BIO.  Sercem pralki był programator elektromechaniczny produkowany na licencji francuskiej firmy Crouzet, który  wymagał przeglądu co jakiś czas, aby działał  bezawaryjnie. Słaba stroną programatora były styki prądowe, które dość często odmawiały posłuszeństwa w najbardziej niespodziewanych momentach prania. Reanimowanie programatora polegało na czyszczeniu styków prądowych po określonym okresie czasu działania pralki. Istotną  poprawę w działaniu programatora, w końcowym okresie eksploatacji pralki, zapewnił patent, który polegał na  zainstalowaniu dużego stycznika  prądowego, w obwodzie zasilania  grzałki 2000W,  bezpośrednio z sieci 220 V.    Duży prąd rzędu 10A płynął przez stycznik bocznikujący  obwód zasilania grzałki w programatorze, który jedynie sterował uzwojenie wzbudzenia stycznika podczas cyklu grzania zimnej wody w pralce. Wynikiem badań patentowych z zakresu programatorów pralek automatycznych jest szereg patentów  firmy Crouset, niestety w języku francuskim,  która była  prawie monopolistą na rynku europejskim  w tej dziedzinie.

        Przykładowy patent  EP0033051B1 Programmateur pour machine à laver automatique, à came de temporization,  Crouset SA,  Gasquet, Pierre, Passetchnik, Jean-Jacques, data patent: 23.03.1983, dotyczy programatora do automatycznej pralki, zawierającego blok krzywek obrotowych przeznaczonych do współpracy ze stykami  ramion wykonawczych zakończonych stykami przełączającymi.

Niniejszy wynalazek dotyczy układu programującego do automatycznej pralki, zawierającego zestaw obrotowych krzywek  przeznaczonych do współpracy ze stykami ramion wykonawczych, określonych funkcji realizacji procesu prania, środków do napędzania zestawu krzywek w ruchu obrotowym i co najmniej jednej krzywki rozrządu związany z jednym ze styków ramion i z powiązanym programem krzywki, która ma być napędzana obrotowo i dla niskiego profilu wspomnianej powiązanej krzywki programowej, może współpracować ze wspomnianym stykiem tylko po obróceniu krzywki rozrządu pod określonym kątem.  Istotą przedstawionego wynalazku jest zapewnienie stałego opóźnienia czasowego w przypadku gdy gospodyni obsługująca pralkę chce zatrzymać lub skrócić działanie programu podczas operacji wirowania. Ponieważ zatrzymanie programu za pomocą pokrętła programatora nie oznacza zatrzymania samego bębna, możliwe  jest otwieranie drzwi maszyny, gdy bęben dalej obraca się siła bezwładności. W przypadku opatentowanego programatora zastosowano krzywkę rozrządu, która związana jest z programem sterującym funkcjami krzywki wirowania co zapewnia opóźnienie operacji otwarcia drzwiczek pralki w trakcje przerwy operacji wirowania, bez możliwości doprowadzenia do awarii.

Opisu korzystnego przykładu wykonania programatora według wynalazku, odwołuje się  do pojedynczej figury, która reprezentuje widok częściowego fragmentu programatora  z krzywką rozrządu i związaną z nią krzywką programową. Przedstawiony na figurze programator zawiera w obudowie 6 blok krzywek programowych, z widokiem tylko jednej z nich, na przykład krzywki obrotowej wirowania 5a. Blok ten jest zamontowany obrotowo na piaście 5, napędzany krok po kroku, w kierunku strzałki F5, odwrotnie do kierunku zgodnego z ruchem wskazówek zegara na figurze, za pomocą synchronicznego silnika napędowego 20, z obwodem redukcji prędkości obrotowej, którego wyjściowe koło zębate uruchamia zapadkę współpracującą z uzębieniem utworzonym na jednej z krzywek bloku. Każdy z programów krzywkowych jest przeznaczony do współpracy ze stykami  ramienia  w celu wykonywania określonych funkcji. A zatem, krzywka programowa wirowania 5a ma za pomocą ramienia  4 przełączać  styki  7, 9, 8, aby ustanowić połączenie elektryczne, albo między  występami 7 i 8 albo pomiędzy występami 7 i 9, przy czym  współpraca ramienia 4  ma miejsce albo z wysokim albo pośrednim profilem krzywki 5a, albo z niskim profilem tej krzywki. W tym celu, w odpowiednim  miejscu, ramie  4 zmienia zawiera  dziób kontaktowy 4a, który zapewnia połączenie  styków 7,8 lub 7,9.   Występ 7 jest połączony z zasilaczem, a występ 8 jest połączony z silnikiem 20 napędu programatora. Co do ucha 9, jest on połączony z cewką 21 elektromagnesu, na przykład blokując drzwi automatycznej pralki, na której zamontowany jest programator. Podczas pracy programatora, a dokładniej, gdy kontakty 7 i 8 są połączone za pomocą styku ramienia 4, elektromagnes 21 nie jest zasilany energią i blokuje drzwi maszyny.  Aby otworzyć te drzwi, konieczne jest podanie napięcia na  elektromagnes, łącząc kontakty 7 i 9, z jednej strony i ręcznie naciskając przycisk 22, z drugiej strony. Po zwolnieniu przycisku 22 drzwiczki urządzenia zostają otwarte, a elektromagnes 21 zostaje ponownie odłączony od zasilania. Tak więc, aby móc otworzyć drzwi maszyny, konieczne jest, aby styki  ramienia  4 przełączyło się z kontaktu  8 na kontakt 9. W przypadku braku krzywki rozrządu, która zostanie omówiona poniżej, przechylenie ramienia  4  nastąpiłoby podczas wystąpienia  niskiego profilu krzywki 5a  pod dzióbkiem 4a ramienia przełączającego 4. Jednocześnie, w znany sposób, ustalony profil innej krzywki programowej bloku krzywkowego współpracowałby z ramieniem innego powiązanego styku, aby zatrzymać silnik napędowy bębna maszyny, różny od silnika 20. W rezultacie, po ręcznym działaniu operatora pralki, który chce zatrzymać operacje wirowania, możliwe byłoby odwrócenie kontaktu silnika napędu bębna, jak również odblokowanie kontaktu drzwi maszyny, a w konsekwencji otwarcie tych drzwi, zanim bęben zostanie całkowicie zatrzymany. Zastosowanie krzywki rozrządu 1  zapobiega takiemu niebezpieczeństwu, ponieważ blokuje   współpracę dzióbka 4a ramienia  4 i niskiego profilu 53 krzywki 5a, która  ma wiele profili, w tym wysoki profil 51 i niski profil 53 . Konieczne jest zatem uzyskanie tego, że odwrócenie kontaktu 7-9 nie nastąpi natychmiast, w momencie  gdy niski profil 53 pojawi się pod dziobem 4a ramienia 4. W związku z tym przewidziano krzywkę rozrządu 1, przylegającą do krzywki programującej 5a, na której dziób 4a łopatki 4 będzie się unosić w tym samym czasie, co na krzywce programowej 5a. Ta krzywka rozrządu ma kształt półksiężyca rozciągającego się na więcej niż 200 °, chociaż nie jest to stan ograniczający wynalazku. Ta krzywka 1 jest zamontowana przez sprężyste zaciskanie na piaście 5 bloku krzywkowego, aby była najpierw wolna na tej piaście, a następnie unieruchomiona przez koniec 1a,  naprzeciwko tego 1b, który jest w spoczynku pod dziobem 4a ramienia 4,  ze sprężyną 3,  która dąży do powrotu krzywki 1 w kierunku strzałki F5. Ta sprężyna, przymocowana na jednym z jej końców do krzywki 1,  jest zamocowana na swoim drugim końcu 3a i przez otwór 6a do obudowy 6. Na końcu 1b krzywki 1 wywiercony jest otwór do zamocowania końca 3a sprężyny 3 podczas operacji manipulacyjnych poprzedzających montaż krzywki 1. Jak widać poniżej, krzywka 1 jest przystosowana do napędzania, krok po kroku, wbrew działaniu sprężyny 3, przez silnik 20 napędzający programator, ale w kierunku strzałki F1,  oznacza to, zgodnie z ruchem wskazówek zegara, lub w kierunku przeciwnym do kierunku ruchu bloku krzywki programu. Układ ten jest przydatny, aby podczas obrotu bloku krzywek, w kierunku strzałki F5, piasta 5, nie wymusiła, w wyniku tarcia, napędu krzywki rozrządu 1 w  tym samym kierunku. Zabezpieczeniem jest zastosowanie sprężyny 3, która wymusza szybki powrót krzywki rozrządu 1 do położenia startowego timera.

Krzywka rozrządu 1 ma wysoki profil 11, na swoim końcu 1b, o promieniu większym niż promień wysokiego profilu 51 krzywki programowej 5a, pośredni profil rozrządu 12, sąsiadujący z wysokim profilem 11 i układający z nim występ oporowy 15, promień 14 mniejszy niż promień wysokiego profilu 51 krzywki 5a,  sąsiadujący z profilem 12, o promieniu zasadniczo równym promieniowi o niskim profilu 53 krzywki 5a,  przy czym profile 11, 12 i 14 rozciągają się kolejno w kierunku strzałki F5 na obwodzie krzywki 1. Należy zauważyć, że promień niskiego profilu 14 zależy zasadniczo od skoku i elastyczności ramienia 4, jak również promienia niskiego profilu 53 krzywki 5a. Profil czasowy 12 jest profilem wilk-zęby zawierającym n zębów 1c przystosowanych do współdziałania z dziobem 4a ramienia 4, podobnie jak występ 15. Poza niskim profilem 14, krzywka rozrządu 1 ma zęby 1d  profilu  (n + 1), dostosowane do współpracy z kołem z zębem 2, napędzanym obrotowo w kierunku strzałki F2, przeciwnym do tego strzałki F1, przez reduktor, o którym wspomniano powyżej. W spoczynku krzywka rozrządu opiera się o dzióbek 4a ramienia  4, za występ 15.

Zabezpieczenie programatora polega na tym, że kiedy, przez ręczne działanie, programator jest napędzany tak, że jego niski profil 53 znajduje się pod dziobem 4a ramienia 4, silnik napędowy bębna zostaje zatrzymany, ale bęben nadal się obraca i kontakt pomiędzy występy 7, 8 pozostają ustalone, to znaczy, że silnik 20 pozostaje połączony, aby kontynuować napęd programatora. Jednakże obrót bloku krzywek, pod działaniem silnika 20, jest znacznie wolniejszy niż obrót krzywki rozrządu 1 pod działaniem tego silnika i koła 2.  W wielkim przybliżeniu  można przyjąć,  że podczas obrotu krzywki 1 krzywka 5a pozostaje praktycznie  nieruchoma. Następnie koło 2 napędza krzywkę 1 w kierunku strzałki F1, przy czym  krzywka1 opiera się  na dziobie 4a,  na końcu każdego kroku, za pomocą jednego z jego zębów 1c. Dziób 4a pełni rolę zapadki bez powrotu, który w przeciwnym razie byłaby spowodowany przez sprężynę 3. Gdy krzywka rozrządu 1 obróci się z kąta pomiędzy występem 15 a dolnym profilem 14, idealnie ustalonym kątem, dziób 4a ramienia 4 może spaść na niski profil 53 krzywki programowej 5a,  spowodować odcięcie styków  i ustanowić połączenie 7-9 między zasilaczem a cewką 21 elektromagnesu. W tym momencie bęben zostaje ostatecznie zatrzymany, a drzwi można otworzyć bez ryzyka.

Przechodząc do współczesnych konstrukcji maszyn pralniczych dobrym przykładem jest patent EP2604738T3 Pralka ze zintegrowanym generatorem pary wodnej, Electrolux Home Products Corporation, Monica Celotto et al., Data patentu 19.10.2016.

Fig.1 stanowi schematyczne przedstawienie pralki ze stanu techniki;
Fig.2a,2b przedstawiają odpowiednio bęben w widoku perspektywicznym z tyłu, a także przekrojowy widok schematyczny bębna; Fig.3 przedstawia szczególne rozwiązanie dla zespołu grzałki wewnątrz tylnej ścianki kadzi; Fig.4a,4b stanowią ilustracje schematyczne pralki zawierającej pierwszy przykład wykonania wynalazku, odpowiednio przedstawiając jej widok z przodu oraz widok  boczny; Fig.5a,5b stanowią ilustracje schematyczne pralki zawierającej drugi przykład wykonania wynalazku, odpowiednio przedstawiając jej widok z przodu oraz widok boczny; Fig.6a,6b  stanowią ilustracje schematyczne pralki jak na Fig.5a,5b, zawierającej ulepszenie;  Fig.7a,7b stanowią ilustracje schematyczne pralki jak na Fig.5a,5b, zawierającej kolejne ulepszenie.

   Pralka według przykładu wykonania zawierająca: kadź (2) zapewnioną wewnątrz korpusu zewnętrznego, bęben (3), obrotowo podparty wewnątrz kadzi (2), co najmniej jedną grzałkę (10) przeznaczoną do generowania pary wodnej, która ma być doprowadzana do kadzi (2), charakteryzuje się tym, że  grzałka (10) jest zintegrowana z tylną częścią kadzi, pomiędzy częścią tylną (14) bębna (3) a tylną ścianką zewnętrzną (12) kadzi (2). Tylna część kadzi zawiera gniazdo do pomieszczenia grzałki (10), która posiada  pokrywę do sprzęgania ze ścianką zewnętrzną (12) kadzi tak, aby zamykać gniazdo grzałki (12) od zewnątrz kadzi (3). Grzałka (10) jest zamocowana także  do pokrywy, przy czym grzałka (10), po zamontowaniu, zamyka szczelnie wobec wody otwór w tylnej ściance zewnętrznej (12) kadzi (2). Gniazdo grzałki (10) tworzy zbierającą wodę komorę (15) przeznaczoną do zbierania niewielkiej ilości wody do wytwarzania pary wodnej. Pralka posiada również  ściankę przegrodową (13), usytuowaną obok ścianki tylnej bębna, korytarz parowy (11) uzyskany pomiędzy ścianką przegrodową (13), a ścianką tylną (12), przy czym grzałka (10) jest usytuowana wewnątrz korytarza parowego, a  generowana para wodna jest przeprowadzana wzdłuż korytarza parowego wewnątrz kadzi (2). Pralka przystosowana jest również do wytwarzania pary poprzez natrysk wody na  grzałkę (10). Dodatkowo w pralce według jednego z przykładów wykonania  grzałka (10) jest usytuowana w dolnej części kadzi (2) tak, że może być częściowo okrywana przez wodę co ułatwia znacząco generacje pary, przy czym woda wewnątrz kadzi (2) jest utrzymywana na takim poziomie, aby nie zamoczyć materiałów pranych podczas wytwarzani pary wodnej. Ponieważ woda utrzymywana wewnątrz kadzi jest utrzymywana na tak  zadanym poziomie, para wodna jest przemieszczana za sprawą naturalnej konwekcji wzdłuż korytarza oraz do wnętrza kadzi. Aby zmniejszyć liczbę elementów składowych, grzałka do generowania pary wodnej może być jedyną grzałką wewnątrz kadzi, co oznacza, że  ogrzewa ona jednocześnie  wodę wewnątrz dolnej części kadzi, wykorzystywanej do prania materiałów pranych.

Kolejny patent  US7954344 Steam generator and washing machine therewith, LG Electronics,  Kim et al., Data patentu: 7.06.2011., ilustruje nowe właściowosci realizowane przez współczesne pralki bębnowe.

Przedstawiony  wynalazek dotyczy konstrukcji pralki z generatorem pary, który zawiera komorę wody  z podgrzewaczem do podgrzewania wody oraz komorę parową do utrzymywania pary wodnej wytwarzanej w komorze wodnej. Komora wodna generatora  pary zasilana jest zimna wodą, która po podgrzaniu zamienia się w parę gromadzona w sekcji parowej z której następnie trafia do bębna pralki w  wybranym trybie pracy z parą. Konstrukcja generatora pary wyróżnia się w stosunku do znanych rozwiązań tego typu urządzeń tym,  że komora wodna ma kształt pojemnika w którym część pionowa zawierająca wodę jest znacznie większa od części poziomej, gromadzącej wygenerowana parę, co zabezpiecza bezawaryjna pracę w długim okresie czasu. Fig.1 ilustruje widok perspektywiczny  pralki bębnowej  z generatorem pary według stanu techniki; Fig. 2 ilustruje rzut perspektywiczny generatora pary pralki  z  Fig.1; Fig. 3 przedstawia widok perspektywiczny generatora pary z  Fig. 2 z częściowym wycięciem; Fig.4 przedstawia widok perspektywiczny czujnika poziomu wody w wytwornicy pary na Fig.2; Fig.5 ilustruje rysunek koncepcyjny pokazujący montaż wytwornicy pary na Fig.1; Fig. 6-9 ilustrują pojęciowe rysunki, każdy do opisania zasady rozmieszczenia generatora pary wodnej zgodnie z korzystnym przykładem wykonania niniejszego wynalazku, równoważnym z Fig.5; Fig.10 przedstawia szczegółowy widok perspektywiczny generatora pary na Fig.6; Fig.11 przedstawia  widok przekroju górnej obudowy z Fig.10; Fig.12 ilustruje rzut pionowy przekroju obudowy z Fig.10; Fig.13 ilustruje funkcje elementu zapobiegającego przepływowi wstecznemu pary według wynalazku; Fig.14 ilustruje sposób montażu zaworu bezpieczeństwa zgodnie z korzystnym przykładem wykonania niniejszego wynalazku.     Zgodnie z Fig.6  generator pary 100 zawiera komorę wodną W do utrzymywania wody i mającą zamontowany w niej podgrzewacz 200 do ogrzewania wody oraz komorę parową S do utrzymywania pary wodnej z wody ogrzewanej przez grzałkę 200. Oznacza to, że para jest wytwarzana, gdy woda w komorze wodnej W jest ogrzewana przez grzałkę 200, a para jest tymczasowo utrzymywana w komorze parowej S  i  odprowadzana na zewnątrz generatora pary przez wylot pary w z  komory S.  W nawiązaniu do Fig.10,11 górna obudowa 120 służy głównie jako komora parowa S, która ma otwór doprowadzający wodę 122 i otwór 124 wyładowania pary. Górna obudowa 120 ma czujnik poziomu wody 300 i czujnik temperatury 400 zamontowany do niego. Korzystne jest, aby czujnik poziomu wody 300 znajdował się w ustalonej  z góry odległości od otworu dostarczającego wodę 122, na przykład, z dala od kierunku podawania wody otworu dostarczającego wodę 122. W ten sposób można zapobiec wadliwemu działaniu czujnika 300 poziomu wody, ponieważ można zapobiec uderzeniom wody z otworu zasilania 122 wody do czujnika 300 poziomu wody. Ponadto czujnik poziomu wody 300 jest umieszczony w sąsiedztwie wewnętrznej ściany górnej obudowy 120, tzn. nad  częścią łączącą 112 lub 114, zamiast w głównej części 111 dolnej obudowy 110. Korzystne jest również, że czujnik wody 300 jest  oddalony o ustaloną odległość od głównej części 111 komory wodnej W. Ten  sposób rozmieszczenia czujnika 300 poziomu wody zabezpiecz go  przed  rozbryzgami  wody i powstających pęcherzyków, które mogły by powodować  nieprawidłowe działanie czujnik 300 poziomu wody  w czasie, gdy grzałka 200 w głównej części 111 komory wodnej W rozgrzewa się, w szczególności w czasie, gdy grzałka 200 zaczyna się nagrzewać.

 Otwór wylotowy pary 124 jest wyposażony w separator 420 do izolowania przestrzeni, z której para jest odprowadzana na zewnątrz tzn.  w czasie gdy woda jest podgrzewana w komorze wodnej W, zwłaszcza w początkowym etapie generacji pary. Separator 420 zapobiega wiec  przedostawaniu się rozbryzgów wodnych do bębna pralki co mogło by spowodować powstanie plam i zacieków w pranym materiale. Dodatkowym zabezpieczeniem jest  specjalny  element  600 w kształcie dyszy, jak pokazano na Fig.13, który równocześnie zabezpiecza przed wstecznym cofaniem skroplonej wody do komory parowej. Istotne jest również odprowadzenie  wody 112 z komory wodnej W na zewnątrz wytwornicy pary 100 poprzez element otwierająco / zamykającym 113 przewidzianym do otwierania / zamykania części odpływowej 112. Oznacza to, że po otwarciu elementu otwierająco / zamykającego 113 woda może być odprowadzana z komory wodnej W na zewnątrz generatora pary co zabezpiecza  generator pary 100  przed osadzaniem osadu kamiennego w wytwornicy pary 100 w przypadku braku działanie pralki przez dłuższy czas. Instalacja parowa zgodnie z Fig.14 zawiera  zawór bezpieczeństwa 700 gdy ciśnienie pary jest wyższe niż ustalona z góry wartość. Wąż 53  posiada rozgałęzienie  rurkę 53a,  z zaworem bezpieczeństwa 700 który zabezpiecza generator pary 100 w przypadku uszkodzenia przewodu 53 doprowadzającego  parę do pralki. W tym przypadku zawór bezpieczeństwa 700 otwiera się automatycznie, aby wyprowadzić parę na zewnątrz generatora pary.

WNIOSKI

Historycznie biorąc można stwierdzić, że w  dzisiejszych czasach pralki wirnikowe odeszły prawie  całkowicie do lamusa, te dostępne w sprzedaży są w pełni automatyczne, napędzane silnikiem elektrycznym. Bęben znajduje się w specjalnym, szczelnym zbiorniku otwieranym z boku lub od góry. Wykonywany on jest ze stali nierdzewnej, posiadającej specjalne dziurki służące do odpływu wody ze zbiornika. Za cały proces wykonywanych przez sprzęt czynności i ich kolejność odpowiada programator. Zastosowanie hydrostatu umożliwia regulację ilości wody pobieranej przez urządzenie, którą za kolei podgrzewa do temperatury zaprogramowanej regulatorem temperatury – grzałka elektryczna. Silnik podczas pracy wykonuje po kilka obrotów w różne strony naprzemiennie, prane tkaniny będąc przerzucane, ocierają się o nierówną powietrznię bębna oraz o siebie i  przy udziale ciepłej wody z rozpuszczonym środkiem piorącym, wytrącają brud. Jako ciekawostkę należy odnotować produkcje krajowego sprzętu od 1953 roku, przy czym najpopularniejszą w tamtym okresie polską pralką była wirnikowa Frania. Produkowana była pod znakiem SHL w Zakładach Wyrobów Metalowych w Kielcach. Pranie polegało na obrotowym ruchu prania w  roztworze wody z proszkiem, wywołanym  przez wirujący wirnik zanurzony w nieruchomym bębnie pralki.. 
Pierwsza rodzima automatyczna pralka powstała w latach siedemdziesiątych XX wieku w Zakładach Zmechanizowanego Sprzętu Domowego Polar we Wrocławiu – POLAR PS 663 BIO SUPERAUTOMAT. Miała ona możliwość realizacji programu składającego się z prania wstępnego, prania zasadniczego, płukania, wirowania. Można go było rozpocząć na różnych etapach i modyfikować wyłączając np. funkcję wirowania. Jej podstawową zaletą była oszczędność czasu przeznaczonego na doglądanie prania w odróżnieniu od pralek wirnikowych, gdzie należało pranie wypłukać ręcznie i wyżąć.  Procesem prania struje programator, będący, mówiąc w uproszczeniu – rodzajem zegara włączającego kolejne funkcję. Obecnie programatory, są to urządzenia niemal całkowicie elektroniczne, dawniej były elektromechaniczne. W dawniejszych programatorach silnik krokowy napędzał zestaw kółek zębatych, którego ostatnim stopniem był obracający się walec z nasadzonym całym pakietem krzywek, przypominający szaszłyk na rożnie. Krzywki te stanowiły oprogramowanie, gdyż obracając się powodowały zwieranie i rozwieranie poszczególnych styków, co umożliwiało uruchamianie poszczególnych procedur.  Sprężyste kontakty umieszczone w obudowie programatora łącza lub rozłączają styki obwodów sterowania elementami pralki. Oś walca obracana jest za pomocą silnik prądu zmiennego  z bardzo duża przekładnią, zwanego często timerem.  W ten sposób uzyskuje się bardzo wolne obroty walca z krzywkami, ale   istnieje  również możliwość uzyskania różnych prędkości obrotowych poszczególnych krzywek w przypadku zastosowania drugiego silnika.  Przechodząc do nowinek technicznych należy wspomnieć oprócz standardowych pralek bębnowych, dostępne są również pralko-suszarki, czyli urządzenia łączące w sobie właściwości pralki i suszarki oraz pralki bąbelkowe (wyposażone w Inteligentny System Prania, który automatycznie sprawdza ilość wsadu i dopasowuje do niego poziom zużycia proszku, wody, odpowiednią temperaturę oraz prędkość wirowania). W pralkach bąbelkowych silnik jest bezpośrednio połączony z bębnem pralki (tzw. technologia Direct Drive). Dzięki temu znacznej redukcji uległ poziom hałasu, zminimalizowano wibracje oraz znacznie zmniejszono poziom zużycia energii. Główne części pralki pokryte są jonami srebra, posiadającymi właściwości bakteriobójcze pozwalające niemal całkowicie wyeliminować rozwój niebezpiecznych dla zdrowia człowieka grzybów i bakterii.

Ilustracja zasady pracy elektromechanicznego programatora pralki przedstawia film:

Washing machine programmer/timer – how it works https://www.youtube.com/watch?v=tXFBkF0uaMU